De laatste uurtjes van 15 juni 2010 kunnen beschouwd worden als de vooravond van 3D gaming. Terwijl Sony in haar presentatie de nadruk legde op de eerste 3D games van de reeds bestaande PlayStation 3 presenteerde Nintendo een geheel nieuwe 3D spelcomputer.

Het was vroeg in de middag op 23 maart 2010 dat Nintendo vele gamers met een simpel tekstje enorm wist te verbazen. Door middel van een kort persbericht liet het Japanse bedrijf weten dat het werkt aan handheld die 3D beelden weer kan geven zonder dat je een speciale bril nodig hebt. Voor de onthulling van deze handheld, de Nintendo 3DS, moesten we helaas wachten tot 15 juni. Wat een marteling!

We gaan eerst even iets verder terug in de geschiedenis, we gaan naar 1995. Gunpei Yokoi, de bedenker van onder andere de Game Boy, de D-pad, Metroid en Kid Icarus, heeft bij Nintendo een revolutionaire spelcomputer ontwikkeld; de Virtual Boy. Deze 3D bril projecteert in elk oog een apart beeldje en wekt zo de illusie van diepte op. De techniek is erg primitief (van kleur is bijvoorbeeld geen sprake), maar het concept werkt. Driewerf hoera, Nintendo heeft een 3D console uitgegeven! In theorie natuurlijk helemaal geweldig, maar de uitvoering is knap waardeloos. Niet alleen is de bril, die op pootjes staat of aan je hoofd gebonden zit, te groot en onhandig. De spelcomputer vreet batterijen, de line-up is minimaal en boven alles bezorgen de games bij een groot deel van de spelers een knallende koppijn. Resultaat: de Virtual Boy flopt enorm. Nintendo stopt per direct met de ontwikkeling en brengt het apparaat niet meer uit in Europa. En tot overmaat van ramp neemt Gunpei Yokoi ontslag van zijn topbaan bij Nintendo. De wereld is overduidelijk nog niet klaar voor 3D.

Nu spoelen we de tijd flink vooruit, we gaan naar 16 juni 2010, een dag nadat Nintendo de Nintendo 3DS aan het publiek heeft laten zien. Iedereen heeft de handheld en de bijbehorende games inmiddels gezien en het idee dat we in de toekomst allemaal in 3D gaan gamen is reeds bij menigeen wat bezonken. Tijd om eens met een wat nuchterder blik naar de handheld te kijken.

Laten we ons allereerst eens richten op het allerbelangrijkste aspect; de drie dimensies. Het is alweer vijftien jaar geleden nadat de Virtual Boy ten onder ging en sinds die tijd is er veel veranderd. (Zo is Gunpei Yokoi alweer jaren geleden omgekomen bij een tragisch auto-ongeluk.) Als we om ons heen kijken, dan zien we dat de wereld inmiddels wél klaar is voor 3D. De eerste 3D films verschijnen en masse op het witte doek, het Wereld Kampioenschap voetbal in Zuid-Afrika wordt in 3D uitgezonden, Sony heeft de PlayStation 3 gereed gemaakt voor 3D en ook Nintendo is weer van de partij. Het grappige is dat bij de eerste drie genoemde media een brilletje nodig is om true 3D te kunnen zien. De Nintendo 3DS beschikt over een zogenaamd Parallax Barrier LCD-scherm, dat door Sharp onder andere werd ontwikkeld voor haar eerste 3D camera. Zo'n apart ding op je hoofd is hierbij volledig overbodig!

De techniek is vrij eenvoudig. In ons hoofd zitten twee twee ogen die ons in staat stellen om diepte te zien. Omdat onze ogen iets uit elkaar staan kijken we met iedereen oog nét iets anders tegen een bepaald voorwerp aan. Dit kan je zelf zien als je je gestrekte hand tussen je ogen houdt en om de beurt een oog dicht doet; met je rechter oog zie je net iets meer van het rechter deel van je hand en vice versa. Welnu, deze informatie wordt in onze hersenen zodanig verwerkt dat wij een afstand aan deze objecten kunnen toekennen. Daarom is het met één oog buitengewoon moeilijk om diepte te zien. Ook dit kan je zelf testen door één oog te sluiten en vervolgens te proberen om met half uitgestrekte armen de punten van je wijsvingers naar elkaar toe te brengen. Knap lastig, nietwaar? Bij het produceren van 3D beelden houd je dit systeem in je hersenen als het ware voor de gek, want je maakt een apart beeldje voor ieder oog. Omdat beide beelden zoveel op elkaar lijken denken je hersenen dat je met beide ogen naar hetzelfde voorwerp kijkt terwijl je juist naar twee verschillende plaatjes of beeldschermen kijkt. Bij de primitieve 3D plaatjes en filmpjes, met een rood-blauw brilletje, filter je per oog door middel van een gekleurd folietje een bepaalde kleur uit je zicht. Zo krijgt elk oog een net iets ander beeld door van hetzelfde plaatje. Een groot nadeel is natuurlijk het feit dat alles (rood + blauw =) paars wordt. Een beter systeem is natuurlijk een tweetal beeldschermen (voor elk oog één) waarop het beeld nét iets verschilt. Dit doet bijvoorbeeld de Virtual Boy van Nintendo. De modernere 3D techniek, zoals je die waarschijnlijk kent van bioscoopfilms als Avatar, lijkt weer erg veel op het rood-blauwe brilletje van vroeger. Alleen dit keer worden de beelden niet gefilterd op basis van kleur, maar door een meer geraffineerde techniek maar de verschillende ogen gestuurd. Elke milliseconde "sluit" het brilletje één oog af en zendt de TV het beeldje voor het andere oog uit. Deze wisseling van beeldjes is zo snel dat het ons oog niet opvalt. Zo krijgt elk oog een apart beeld en wordt een 3D beeld gevormd. Omdat je alsnog een brilletje op moet is ook deze techniek niet erg geliefd bij het publiek.

Allemaal leuk een aardig, maar hoe kan de Nintendo 3DS dan, zonder brilletje, 3D beelden vertonen? Het Parallax Barrier LCD-scherm bevat, zoals de naam al doet vermoeden, piepkleine barrieres die het licht dat de pixels in het scherm afgeven blokkeren. Als je recht voor een pixel, dat in feite een klein lampje is, een object houdt zal het licht niet verder naar voren kunnen. Het gaat echter wel naar de zijkanten. Als je dus een pixel, die recht op het rechter oog projecteert, blokkeert zie je niets met het rechter oog. Omdat het licht wel naar de zijkanten gaat neem je deze pixel wel waar met je linker oog. Door deze techniek op alle pixels in een beeldscherm toe te passen kan je dus bepaalde pixels alleen op het rechter of juist linker oog laten projecteren. Resultaat: je hersenen krijgen een nét iets ander beeld per oog binnen en verwerken dit tot een "normaal" beeld met diepte.

Maar waarom wordt dit niet gebruikt bij 3D TVs? Je kan je voorstellen dat de barrieres voor de pixels op zo'n manier staan dat ze alleen voor één persoon op één afstand gelden. Op de Nintendo 3DS zit een slider waarmee je de kijkafstand kan instellen. Dit kan je natuurlijk ook voor een TV doen, maar het is dan onmogelijk om met meerdere personen naar dezelfde TV te kijken, want niemand kijkt op dezelde afstand van elkaar TV. Daarnaast moet je recht voor het beeldscherm zitten. Gelukkig is een handheld voor één persoon en houd je die doorgaans in het midden van je blikveld. Een handheld is dus uitermate geschikt voor deze 3D techniek. Als je dit allemaal zo leest lijkt het erop dat dit qua houding en afstand erg precies komt, maar uit de eerste berichtten blijkt dat dit absoluut niet zo is. Om 3D te zien op de Nintendo 3DS mag je dus best met je hoofd bewegen.

Maar wacht, er is meer dan alleen 3D! De Nintendo 3DS is een geheel nieuwe handheld en het zou zonde zijn als we geen aandacht zouden besteden aan de geheel nieuwe look van het apparaat. De (huidige) Nintendo 3DS meet 13,5 x 7,4 x 2 cm en weegt 227 gram. Op de E3 van 2010 in Los Angels werden drie kleuren gepresenteerd: rood, groen en zwart. Vooralsnog is het huidige ontwerp van Nintendo's nieuwe handheld nog niet definitief. Net zoals bij het eerste ontwerp van de Nintendo DS wacht Nintendo waarschijnlijk op de reactie van het publiek alvorens de massaproductie wordt gestart. Ben je het dus niet eens met dit design, ga dan heel hard op het internet roepen dat je het anders wilt! Zoals de naam van de snelcomputer al doet vermoeden lijkt de 3DS op de voorgaande Nintendo DS modellen. De handheld heeft twee schermen, waarvan de onderste aanraakgevoelig is. Het bovenste scherm, dat vanwege de 3D effecten aldaar iets breder is, is opvouwbaar. Het onderste scherm is ongeveer net zo groot als die van de eerste Nintendo DS (3 inch) en het bovenste scherm is groter dan de DSi schermen (dik 3,5 inch). Bovenaan zien we de naar binnen gerichte camera (VGA kwaliteit, 03 megapixel) en aan weerszijden van het 3D scherm treffen we de stereo speakers aan. Rechts van het 3D scherm bevindt zich de slider waarmee het 3D effect in te stellen is. Zoals je ziet is het ook mogelijk om dit effect in zijn geheel uit te zetten. Wat als eerste opvalt als we naar de onderkant van de 3DS kijken is de analoge stick die zich boven de D-pad bevindt. De Nintendo 64 was de eerste grote console die een analoge stick aan boord had. Destijds had men veel commentaar op deze manier van spelen, vooral omdat het zo'n gammel pookje was. Dankzij voortschrijdende inzichten is het Nintendo gelukt om een stabiel en plat stickje te integreren in de nieuwe handheld. Naast de knoppen die we kennen van de Nintendo DS (D-pad, Start, Slect, A/B/X/Y en de shoulder-buttons) zie we nog één nieuwe knop: Home. Net zoals op de Wii kan je met deze knop het spel pauzeren en het menu van de Nintendo 3DS oproepen. Niet alleen via het touch-screen, de camera's, de microfoon en de knoppen kunnen we onze input doorgeven aan de 3DS. Evenals de Wii Remote is de 3DS namelijk ook gevoelig voor beweging dankzij een ingebouwde gyroscoop en een bewegingsmeter. De tijd dat gamen alleen met knoppen ging is overduidelijk voorbij. Aan de buitenkant vinden we niet één, maar twee camera's (ook deze zijn 0,3 megapixel). Dit lijkt natuurlijk overbodig, maar als we je vertellen dat is om 3D foto's mee te maken piep je natuurlijk wel even anders. Verder vinden nog een aantal andere dingen terug op de Nintendo 3DS: een houder voor de (uitschuifbare) stylus, een aansluiting voor oplader en een aansluiting voor de koptelefoon, een SD-kaart slot en natuurlijk een cartridge slot. De Nintendo 3DS is volledig backwards compatible met de Nintendo DS en Nintendo DSi spellen, er zijn dus genoeg games die je vanaf de launch van het apparaat kan gaan spelen. Uiteraard is het ook weer mogelijk om online te gamen. Zelfs als het apparaat in stand-by staat zal het online gaan om, onafhankelijk van de game die je speelt, je gegevens via de server (gratis) bij te werken. Daarnaast is mogelijk om 3D films, zoals How To Train Your Dragon, op de 3DS te bekijken. Een ware revolutie op elk gebied dus!

Kid Icarus: Uprising en Metal Gear Solid: Snake Eater 3D

Hoe het apparaat er dus definitief uit komt te zien is nog niet zeker, maar we weten wel alvast wat de Nintendo 3DS allemaal kan. Niet geheel onbelangrijk is de grafische kracht. Alhoewel Nintendo niet bekend heeft gemaakt wat het apparaat voor processorkracht heeft kunnen we aan de beelden overduidelijk zien dat het qua graphics enorme sprongen vooruit is gegaan. De eerste game die Nintendo liet zien is een nieuwe Kid Icarus titel. Het is al bijna 20 jaar geleden dat de twee games in deze reeks op de Game Boy verscheen en het is voor veel fans een waar verhoord gebed dat Nintendo heeft besloten om een derde game te produceren. Bij deze game houdt het qua ondersteuning van Nintendo's kant niet op: een nieuwe Animal Crossing, Mario Kart, Nintendogs, Paper Mario, Pilot en een 3D remake van Star Fox én ieders favoriet The Legend of Zelda: Ocarina of Time komen allemaal naar de Nintendo 3DS. Ook de 3rd party ontwikkelaars hebben hun volledige arsenaal uit de kast getrokken, want titels als Resident Evil, DJ Hero, Assassin's Creed, Final Fantasy, Super Street Fighter IV, Metal Gear Solid, Sonic, The Sims 3, Splinter Cell, FIFA, A Boy and his Blob, Saints Row en meer zijn zeker niet de minste. En er is nog meer! De Nintendo 3DS is nu al, voordat hij uit is, bijna de beste console wat betreft line-up.

Het lijkt erop dat Nintendo alle wensen van het gamende publiek heeft verhoord. De graphics zijn geweldig, het bovenste scherm vertoont alles in geweldig 3D, de besturing kan nu ook via een stick en beweging, we kunnen (3D) foto's maken en (3D) films bekijken en de line-up is, zowel van Nintendo zelf als van 3rd party ontwikkelaars, simpelweg monsterlijk! Het klinkt misschien een beetje fanboy-achtig, maar Sony kan wel inpakken met die zielige PSP! Helaas is het nog niet duidelijk wanneer de Nintendo 3DS uitkomt, noch is het duidelijk wat dit wonderapparaat gaat kosten. Wij vermoeden echter dat het nog wel eens flink wat maanden kan gaan duren voordat we eindelijk de 3D-effecten zelf kunnen gaan ervaren. Houd tot die tijd GameParty goed in de gaten, want we doen reuze ons best om je tot in de puntje te informeren!

• login of registreer om te reageren