Dé Nintendo 64 klassieker is na talloze kopieën naar andere systemen eindelijk in een nieuw jasje gestoken. Opnieuw vermaak of verspilde moeite? Tijd om daar eens een kijkje naar te nemen.

In december 1998 kon men aan de slag met de eerste Zelda titel voor Nintendo’s derde spelsysteem. Man o man, wat was Ocarina of Time toch een knaller. Alleen maar positieve recensies, tien na tien, en een absolute verkooptopper. Het was dan ook niet vreemd dat de game later speelbaar werd op de GameCube, twee keer zelfs! Ook op de Wii werd deze titel al snel speelbaar via de Virtual Console dienst. Afgezien van de Master Quest modus (een moeilijkere versie van het spel), werd er echter niets aan de game meer gedaan, maar daar is nu verandering in gekomen.

Goed, voor een ieder die het legendarische verhaal van deze game niet kent: ga de game spelen. Het maakt niet uit welke versie, zoveel verschil zit er ten opzichte van het origineel niet in de Nintendo 3DS versie van Ocarina of Time. Je moet deze game als gamer echter wel een keer uitgespeeld hebben. Nou ja, je moet in ieder geval eens vast hebben gezeten in de Water Temple, dat zullen we ook nog wel goed rekenen. Heel erg kort gezegd vertelt de game in ieder geval het verhaal van Link, die erop uit is gestuurd om de kwade Ganondorf ervan te weerhouden om de legendarische Triforce in handen te krijgen.

Link is een stoere knul die na een tijdje een aardige voorraad aan wapens en voorwerpen heeft om dit avontuur op een goede manier te volbrengen. Hij gebruikt voornamelijk zijn zwaard en schild, maar ook bommen, een katapult en een muziekinstrument komen voorbij. In de spelwereld, Hyrule, zijn enkele magische melodieën te vinden die je het een stuk makkelijker maken. Zo heb je bijvoorbeeld de Sun Song, die de dag in de nacht verandert. De kenners van het origineel zullen hier een verandering tegenkomen: de vele, korte liedjes moeten net wat anders gespeeld worden dan hoe dat bij voorgaande versies ging. Niet erg, het had handiger geweest als je gewoon uit je hoofd nog steeds die muziekjes kon intoetsen, maar het zij zo.

De grootste veranderingen zijn het touchscreen, de gyroscoop en een hintsysteem voor als je vast komt te zitten. Via een steen naast je huis kun je een soort grot in, alwaar je je toekomst kunt laten voorspellen. Deze zogeheten ‘visions’ verklappen vaak de lastigere, minder voor de hand liggende stukken uit de game. Op deze manier kom je minder snel vast te zitten, want Ocarina of Time blijft een pittige game. Wij vinden in ieder geval dat je het gewoon zonder deze hints moet proberen. Wel mag je gebruik maken van het touchscreen en de gyroscoop, want dit maakt het spelen van de game alleen maar handiger.

De gyroscoop gebruik je voornamelijk als je in first person perspectief gaat richten. Je hebt dus bijvoorbeeld de katapult om op een spin te schieten. Bij oudere versies, en ook hier nog mogelijk, richt je de katapult met de analoge stick op je vijanden. Het wordt echter een stuk makkelijker als je je Nintendo 3DS gewoon de goede kant op kantelt. Houd er wel even rekening mee dat je het beeld nogal dubbel ziet als je je 3DS gaat bewegen terwijl de 3D mode aanstaat. Je dient je hoofd gewoon mee te bewegen. Het touchscreen werkt ook handig, al werkt dat op een meer logische wijze. Op de X- en de Y knoppen kun je wapens naar keuze instellen, maar op het touchscreen zijn ook twee plaatsen gereserveerd voor deze functie. Dat is een stuk makkelijker dan continu nieuwe wapens instellen, al is het wel lastig dat je nu steeds je stylus erbij moet pakken in plaats van dat je simpelweg op een knopje drukt.

Twee nieuwe veranderingen in de speelbaarheid van het spel dus. De besturing is verder eigenlijk prima overgezet naar de kleine handheld van Nintendo. Het enige dat zou kunnen storen, zijn de ietwat kleine schouderknoppen. Met een beetje grote handen krijg je bij het gebruik van deze knoppen al snel wat kramp. Maar ach, daar valt doorheen te kijken. Verder is namelijk alles positief aan deze klassiekerremake. Ook de graphics, waar we het expres nog niet over hebben gehad.

Hoewel ze namelijk normaal niet het allerbelangrijkst zijn, zijn de graphics in de 3D editie van Ocarina of Time wel degelijk het mikpunt. De onwijs prachtige muziek en geluiden hebben die twaalf jaar immers prima overleefd, en ook de voortgang en speelbaarheid is nog steeds meer dan geniaal goed te noemen. Grafisch is er inmiddels uiteraard al heel wat beters op de markt te vinden. Er zijn zelfs een handjevol aanstellers die beweren dat ze tegenwoordig hoofdpijn krijgen van het spelen van Nintendo 64 games. Dat gaat ons wat te ver, maar een grafische update had de game zeker wel nodig. Er zijn nog steeds mooiere games te vinden hoor, maar het ziet er wel weer heel lekker uit. Je kunt nog wel zo nu en dan wat ‘kartels’ zien, maar de graphics zijn geslaagd. In 3D lijkt het echt alsof je met een sprookje bezig bent. Het is niet echt goed te beschrijven, maar het geeft je een nieuwe vorm van het oude, magische Nintendo gevoel terug. Zonder de 3D mode oogt het nog net wat scherper, maar hierdoor krijg je wat meer het gevoel alsof je een hedendaagse game aan het spelen bent; het is niet bijzonder genoeg. We kunnen er in ieder geval weer prima tegenaan tot 2023.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D zorgt ervoor dat we één van de grootste klassiekers in gaming history op een mooie, vernieuwde wijze kunnen spelen. Het is geen simpele kopie zoals dat vaak met klassiekers gebeurt, maar een hermaakte versie die zeer geslaagd is te noemen. Er zijn mooiere games, maar naast de onverslagen gameplay en de legendarisch mooie muziek is Ocarina of Time ook op grafisch gebied weer even een pareltje.

• login of registreer om te reageren