Eind 2011 verscheen de Wii-versie van Mario en Sonic op de Olympische Spelen Londen 2012. Deze game reviewde ik ook en ik was er niet bepaald positief over. Natuurlijk, er waren wel een aantal leuke nieuwe evenementen, maar heel veel nieuws deed het eigenlijk niet. Het was vooral nog een hoop gezwier, een beetje een dertien in een dozijn game was het geworden. Tel daarbij op dat de game geen enkele leuke singleplayer mode had. Het was gewoon een hele middelmatige partygame. Nu is de 3DS-versie van deze party-game ook inmiddels verschenen in de schappen. Doet deze game het een stuk beter? Feit is dat het wel een iets andere insteek heeft. Met z’n vieren op de bank zitten met een handheld in de hand is toch net iets anders.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Mario en Sonic op de Olympische Spelen Londen 2012 voor de 3DS doet het een stuk beter dan de Wii-versie. Ik vreesde even voor een hoop gekras op het touchscreen en een hoop gebuttonbash om Sonic de 100 meter sprint te laten winnen, maar het valt heel erg mee. Men heeft het slim aangepakt. Een goed voorbeeld is de minigame van de 100 meter sprint. Deze bestaat uit twee gameplay onderdelen: de start en de finish. Bij de start gaat het er om dat je op het juiste moment de A-knop loslaat, om zo snel mogelijk te starten. De finish bestaat wel uit buttonbashen, alleen dit is maar twee seconden lang. Op het middelste gedeelte heb je dus geen invloed. Maar is dit wel erg? Ik zie dit systeem een stuk liever dan dat ik continu aan het buttonbashen ben, of het nu de 100 meter, de 400 meter of de 800 meter sprint is. Bij de 400 meter sprint is het ook weer anders. Hier gaat het om positie kiezen en op het juiste moment timen wanneer je iemand voorbij gaat. Je hebt iets minder controle, maar het zorgt wel voor wat variatie. Ook de rugslag is weer een goed voorbeeld van hoe creatief men is geweest. Je verwacht hier een hoop gekras op het touchscreen, maar hier moet je met de juiste snelheid rondjes tekenen, binnen de lijntjes graag. Het klinkt misschien saai, maar het zorgt wel voor de nodig afwisseling. Daarnaast zijn de spelletjes beduidend korter dan bij de Wii, wat het ook meer geschikt maakt om onderweg te spelen. Bevalt de manier van besturen je niet, dan komt er al weer snel een nieuwe minigame.

Toch slaat men een beetje door in het creatief zijn. Deze game is voor de 3DS, dus ik ga ervan uit dat hij eigenlijk bedoeld is om onderweg te spelen. Ten eerste is het niet handig als je je 3DS rond moet draaien alsof er een knikker op ligt om te kogelstoten, ten tweede ziet het er ook nog eens debiel uit. Het is heel leuk dat je moet blazen tegen je 3DS om je boot met zeilen vooruit te helpen, maar ook dit ziet er niet erg charmant uit. Bij het gewichtheffen moet je hard in de microfoon schreeuwen om zo goed mogelijk te presteren. Ik vond het al gek om te doen als ik alleen op de bank zat thuis, laat staan in een volle bus of trein. Dan sla ik toch even een rondje over. Een aantal minigames is wel heel erg ver gezocht. Er zitten meer dan 50 evenementen bij, maar daar zitten ook gekke dingen bij als de marathon. Deze minigame voltooi je door zo goed mogelijk een waterfles aan te pakken. Het is leuk dat SEGA er zoveel minigames in heeft willen doen, maar dit heeft weinig te maken met de marathon. Aan de andere kant houdt het wel de variatie er in.

De Wii-versie had maar één mode die je naast de losse spelletjes kon spelen, namelijk de London Party mode. Dit sprak mij totaal niet aan, en dan zat er niet veel meer op dan de hele tijd losse evenementen op te starten, zelfs als je met je vrienden was. Je moest onderhand zelf de scores gaan bijhouden, want een toernooitje van meerdere evenementen zat er niet in. In deze 3DS-versie zit dit er gelukkig wel in. Je kunt zelf een ‘medley’ maken van verschillende evenementen. Ook zit er een aantal medleys in gebaseerd op bijvoorbeeld de evenementen (atletiek) of de besturing (met de stylus). Ook moet een aantal medleys nog worden vrijgespeeld, waardoor de uitdaging er nog enigszins inblijft.

Daarnaast is er nog de verhaalmode. Met een tenenkrommend slecht verhaaltje. Door middel van kleine cutscenes met ontzettende irritante geluidseffecten wordt duidelijk dat Eggman en Bowser de Olympische Spelen willen verhinderen omdat ze zelf niet zijn uitgenodigd. Het verhaal doet er verder niet toe, maar ach, het verlengt weer de duur van de game, en het is ook weer een keer leuk om tegen King Boo te batmintonnen. Het is wel jammer dat personages als King Boo en Dry Bowser, waar je wel tegen speelt in de storymode, niet vrij kunnen worden gespeeld voor in de gewone modi. De game ziet er verder prima uit, gewoon ‘normale’ 3DS-kwaliteit. Ook het 3D-effect komt weer prima uit de verf, geen hoofdpijn met de slider helemaal voluit zoals dat bijvoorbeeld wel het geval was bij Pilotwings Resort.

Mario en Sonic op de Olympische Spelen Londen 2012 op de 3DS is in ieder geval een stuk beter geworden dan op de Wii. Eindelijk wat extra modi en je kunt gewoon meerdere spelletjes achter elkaar spelen met je vrienden. De game pakt het wel wat anders aan met meer korte minigames. Dat is op zich helemaal niet erg, hoewel een aantal minigames een beetje ver gezocht is. Een aantal besturingsmethoden is wel leuk, maar dingen als blazen en in de microfoon schreeuwen zijn gewoon debiel, zeker voor een game die voor een handheld ontwikkeld is. De game is verder prima in orde, hoewel hij wel iets op de wat jongere speler gericht is. Samen met Mario Kart 7 de beste game voor op feestjes die je met je 3DS bezoekt!

• login of registreer om te reageren