Het is ongeveer zes jaar geleden dat we op een handheld voor het laatst aan de slag konden met een Mario Kart-game. Veel te lang eigenlijk, want juist die games waren altijd zeer vermakelijk. Met een paar kleine vernieuwingen, maar verder hetzelfde concept, keert Mario Kart 7 terug naar de 3DS.

Iedereen klaagde erover toen de 3DS in maart gelaunched werd: waarom was er geen Mario-game? Er ontbrak een vette platformer en ook een Mario Kart was in geen velden of wegen te bekennen. Voor vele gamers was dit een goede reden om de 3DS nog niet te kopen en dus vielen de verkoopcijfers voor Nintendo tegen. Maar nu, bijna een jaar later, hebben al die mensen wél een goede reden om tot aanschaf van het apparaatje over te gaan, want Mario Kart 7 speelt weer ouderwets heerlijk.

In Japan zag je dat de 3DS al flink meer werd verkocht in de eerste week dat Mario Kart 7 in de winkels lag. Of deze trend zich in Europa voortzet is nog even afwachten, de cijfers zijn nog niet bekend, maar dat zou zeker op zijn plaats zijn. Dit is namelijk echt een game geworden waar je die 3DS voor in huis moet hebben. Een spelletje dat je makkelijk oppakt om te spelen, maar waar je, voor je er erg in hebt, uren en nog eens uren in hebt gestoken.

Het racen gaat weer even soepel als voorheen en dus zijn de races snel, spectaculair en eigenlijk altijd spannend. Het principe waarbij achterliggende spelers altijd betere powerups krijgen dan spelers voorin het veld, om zich op die manier beter terug te kunnen vechten, bestaat nog steeds en zorgt weer voor de welbekende ‘irritaties’. Ik verzeker je nu alvast dat het ook dit keer weer gaat gebeuren dat je de hele race aan kop ligt, nog maar een paar meter van de finish bent verwijderd en ineens wordt geraakt door dat blauwe schild. Op dit soort momenten is een game als Mario Kart 7 nog oneerlijker dan president Bashar al-Assad die loopt te verkondigen niks te maken te hebben met de bloedbaden in Syrië, maar who cares? De game haalt op dat soort momenten het bloed onder je nagels vandaan, maar een minuut later ben je dit allang weer vergeten en ben je met een brede glimlach aan het genieten van een volgende race.

In de Grand-Prix mode kun je aan de slag met de welbekende cups. Natuurlijk zijn deze allemaal weer te rijden op verschillende niveau’s: 50 cc, 100 cc en 150 cc, waarbij de laatste uiteraard de snelste en meest uitdagende is. Doel is natuurlijk om bij alle cups eerste te worden en deze af te sluiten met een beoordeling van drie gouden sterren, maar zeker op het hoogste niveau zul je er een flinke tijd mee bezig zijn om deze status te behalen. Dit doe je overigens op 32 verschillende tracks. Niet allemaal nieuwe, want zestien banen zijn overgenomen uit eerdere delen van de serie. Dat betekent dat je rijdt op banen die je eerder op de Nintendo 64, GameCube, GBA, DS of Wii zag. Wel zijn er aan deze banen soms (kleine) veranderingen aangebracht, dus ook voor mensen die deze circuits op hun duimpje kennen, valt er nog genoeg te ontdekken. De andere zestien banen zijn dus helemaal nieuw en speciaal gemaakt voor de 3DS en het merendeel ervan is absoluut tof ontworpen.

Vooral Rock Rock Mountain vond ik erg tof om te doen en juist daarom wilde ik hem even kort benoemen. De eerste keer dat ik dit circuit racete, stond ik echt te kijken over hoe vet dit level in elkaar zit. Het eerste deel van het circuit probeer je zo snel mogelijk naar de top van een berg te komen, ondertussen druk bezig met het ontwijken van neervallende rotsen en nauwkeurig sturen om die diepe ravijnen te ontwijken, terwijl je het tweede deel juist zo snel mogelijk een weg naar beneden zoekt. Dit doe je zowel loeihard racend als zo mogelijk nog harder vliegend.

Inderdaad, je kunt vliegen in Mario Kart 7. Je kunt je kart namelijk voorzien van een paraglider die zich automatisch opent wanneer er geen directe ondergrond meer aanwezig is. Ook is je kart, standaard, voorzien van een soort ‘schroef’, die uitklapt wanneer je onder water verschijnt. Op die manier kun je gewoon onder water doorrijden en word je dus niet opnieuw op de baan geplaatst wanneer je, per ongeluk of expres, in het water belandt. Dan heb je ook nog muntjes op het circuit waarvan je er, per race, tien kunt verzamelen. Hoe meer je er tijdens een race hebt, hoe harder je rijdt. Met die muntjes speel je ook nog eens allerlei nieuwe upgrades voor je kart vrij, die je na een race kunt aanschaffen. Het zijn frisse vernieuwingen, maar echt veel diepgang voegen ze niet toe.

Een andere vernieuwing voegt wel de nodige diepgang toe: namelijk de mogelijkheid om je karts aan te passen, waar ik het net dus al even over had. Je kiest eerst een bepaalde kart en stelt deze vervolgens helemaal samen. Op die manier kun je de snelheid, wendbaarheid, optreksnelheid en het gewicht naar hartelust aanpassen om zodoende precies te racen op een manier zoals je dat zelf wilt. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een toffe toevoeging is en ik verzeker jullie dat deze optie vooral online ontzettend veel wordt gebruikt.

Die online mode is trouwens moddervet. Natuurlijk kun je lokaal online spelen, dus met een vriend, of zelfs een paar vrienden, op de bank. Ik zal daar niet teveel over uitweiden, want iedereen weet hoe vet dat is. Maar Mario Kart 7 huisvest ook een perfect lopende online multiplayer, waarbij je het opneemt tegen spelers over de hele wereld. Maximaal acht racers worden in een lobby geplaatst (wat verrassend snel gaat), iedereen selecteert een baan en van die banen wordt er eentje random getrokken. Na het racen worden alle statistieken opgeslagen, zoals het aantal racers dat je hebt ingehaald of juist de hoeveelheid racers die jou heeft ingehaald. Aan de hand van een puntensysteem kun je zien hoe goed jij het nou eigenlijk doet.

Deze mogelijkheid betekende in de praktijk dat ik de singleplayer eigenlijk alleen maar onderweg, in de trein bijvoorbeeld, aan het spelen was. Kwam ik eenmaal thuis, sloot ik die zo snel mogelijk af om vervolgens weer direct in de online multiplayer te duiken. De verbinding is perfect, de gameplay even snel en soepel en het plezier is des te groter. Er is niks leukers dan een rood of blauw schild af te vuren, iemand te raken en hem of haar net voor de finish in te halen, wetende dat die tegenspeler zich mateloos aan het irriteren is over de manier waarop hij de race heeft verloren. Dit is Mario Kart 7 en je weet nooit hoe een race eindigt. Zo hoort Mario Kart 7 te zijn!

Met Tetris 3D en Super Mario 3D Land zei ik het al, maar ik zeg het nu gewoon nog een keer: Mario Kart 7 zorgt er eindelijk voor dat je je 3DS flink kunt gaan gebruiken. De game speelt als een tiet, irriteert op de heerlijke manier zoals je dat gewend bent van de serie, maar is bovenal een game waarin je makkelijk tientallen uren steekt. Allereerst is er de singleplayer waar je al flink wat moeite voor moet doen om hem helemaal te voltooien, maar dan blijft er nog de multiplayer over waarin je zelfs flink meer uren kunt steken dan dat je op twee handen kunt tellen. Mario Kart 7 speel je makkelijk een jaar of langer!

• login of registreer om te reageren