Als je mij vraagt naar momenten uit games die veel voor me hebben betekend, dan zal ik altijd dezelfde drie momenten noemen. De aanval op het strand in de eerste Halo, het niet kunnen redden van Meryl in Metal Gear Solid en de eerste aanvaring met de etende zombie in Resident Evil. Stuk voor stuk momenten die ik nooit meer zal vergeten. Jaren later denk ik nog steeds terug aan deze gebeurtenissen en hoop ik dat nieuwe delen in dezelfde franchise me dat moment opnieuw kunnen laten beleven. Dit keer is het de beurt aan Resident Evil: Revelations. Ik speel hem echter niet op een console, maar op mijn kleine 3DS handheld van Nintendo.

Resident Evil: Revelations is de negentiende titel in de befaamde horror-franchise die ik speel. Nee, ik heb dus niet alle Resident Evil games gespeeld. Toen ik voor het eerst het origineel speelde op de PlayStation ten tijden van zijn originele release was ik een klein mannetje, net tien jaar oud. Hoe de game ooit in mijn collectie is beland weet ik niet meer, wat ik wel weet was dat de game totaal niet voor mijn tere zieltje bedoeld was. Dit was heel wat anders dan Crash Bandicoot, het spel dat op dat moment de meeste tijd doorbracht in mijn grijze Sony console. De horror wist me letterlijk bang te maken en ik herinner me zelfs dat ik nachten wakker heb gelegen door de horror in het landhuis. Maar toch moest ik doorspelen, of ik nu een lafaard was of niet.

Twee jaar later bevond ik me in Raccoon City, onder de knoppen had ik Leon S. Kennedy en Claire Redfield. De game was beter, grootser en vooral enger dan zijn voorganger. Ik was wat ouder maar nog steeds wist de game onder mijn huid te kruipen. Zo herinner ik me nog dat er een poster aan de muur van mijn slaapkamer hing van Resident Evil 2, een poster die bij mijn favoriete gamemagazine was meegeleverd. Een zombie keek je constant aan, een beeld dat niet van mijn netvlies wilde verdwijnen. Weer was ik een lafaard, maar ik had eerder al het landhuis overwonnen en ik was vastbesloten ook dit tweede deel in de Resident Evil serie tot een einde te brengen. Iets wat me gelukt is trouwens. Meerdere keren.

Vele jaren later, het moment dat nu is, speel ik de serie nog steeds. Vele delen zijn inmiddels verschenen, de zombies zijn vervangen door boze Spanjaarden en geïnfecteerde Afrikanen en de statische achtergronden zijn verdwenen. Resident Evil is met deel vier en vijf flink wat volwassener geworden en vooral “meer van deze tijd”. Mooie tijden heb ik beleefd met deze twee delen, minder mooie met enkele mobiele versies van dit horrorfestijn. Resident Evil: Gaiden wist me nooit te boeien en ook Resident Evil: Degeneration op de iPhone (vernoemd naar dezelfde film) viel tegen. Ook de laatste 3DS-versie van Resident Evil, Mercenaries, heb ik na een uurtje uitgezet om nooit meer op te starten. Nee, Resident Evil op een draagbaar platform, ik pas liever. Tot het moment dat ik met Resident Evil: Revelations aan de slag ging. Een volwaardige toevoeging aan de serie.

Zonder enige twijfel kan ik beamen dat Revelations grafisch de best ogende 3DS game tot op heden is. Sterke karakters en vijanden, prachtige omgevingseffecten en het gebruik van licht zorgen voor een perfecte setting voor een horrorgame. Vaker dan eens stond ik gewoon even stil om te genieten van de lugubere omgevingen. Het is een compliment richting het team dat deze game in elkaar heeft gezet om te zeggen dat Resident Evil: Revelations je vanaf de eerste seconden de wereld vol dodelijke gevaren in weet te trekken. Het grootste gedeelte van de game speelt zich af op het cruiseschip Queen Zenobia. Een sterke setting, omdat je letterlijk geen kant op kunt. Veel nauwe, donkere gangetjes maken je al snel paranoïde en voor elke hoek die je om zult gaan, wil je weten of je wapens gevuld zijn met ammunitie. Steeds een beetje verder en weer terug om je wapens aan te passen. De drang om verder te spelen is er steeds, de wil om in je broek te poepen van angst is onderdrukt.

Niet alleen de beelden (die overigens zeer goed overkomen in combinatie met het 3D-effect) zorgen voor angstige momenten, ook de geluiden die je uit je 3DS hoort komen weten vaker dan eens de haren op je rug omhoog te zetten. Capcom is een meester in sfeervolle scènes neerzetten door het gebruik van een enge soundtrack, omgevingsgeluiden of juist door niets te laten horen. Het gejank van de wind, de gil van een vrouw en de pijn van een geïnfecteerde man, alles is bizar goed tot leven gebracht. Het geluid geeft de gameplay een extra lading, soms is het zelfs nog beter dan de beelden.

Het duurt niet lang voordat Revelations zijn ware gezicht toont. Binnen enkele momenten tijdens je eerste speelsessie stroomt er al bloed uit alle kanten, worden mensen voor je ogen genadeloos afgeslacht om opgegeten te worden en voelt de cruise, de plek voor plezier en entertainment, als een grote, varende graftombe. De Genesis scanner zorgt ervoor dat je elk hoekje van je overlevingstocht in kaart brengt (en misschien nog een leuke extra krijgt). Spullen zijn wederom schaars, dus zorg ervoor dat je je inventaris goed in de gaten weet te houden. Dit, in combinatie met bizarre baasgevechten, zorgt ervoor dat Revelations de meest authentieke Resident Evil in jaren is. Ja, mijn gedachten gingen vaker dan eens weer terug naar het landhuis en Raccoon City.

Waar ik me echter af en toe flink aan kon storen was de indeling van de game. Het spel laat zich tot een einde brengen door middel van te spelen hoofdstukken. Het interessantste gedeelte van de game speelt op het schip. Horror op zijn best, maar Capcom vond het noodzakelijk om er enkele actiegerichte delen door te gooien. In deze (korte) gedeeltes speel je tegen grote groepen vijanden tegelijk die maar blijven komen. Het is een grote sfeerbreuk met het overleven wat je steeds probeert te doen. Daarnaast is de game ook, wanneer het einde nadert, een beetje té overdreven. Het verhaal is spannend, aangezien je niet weet waar je tegen vecht, of je het gaat overleven en wat er nu precies aan de hand is. Wanneer de puzzelstukken op hun plaats vallen, verschijnt er een glimlach op mijn mond. Het is bijna komisch, Capcom slaat de plank een beetje mis.

Zoals het een Resident Evil betaamt, is de besturing wederom een heikel punt. Je bent er gek op of je haat het. Het is nog steeds zaak om stil te gaan staan om je wapen op je vijand te richten. Wel kun je door middel van het vastzetten van je target tijdens het schieten een beetje op en neer strafen. Helaas heb je daar wel de Circle Pad Pro voor nodig, een kleine uitbreiding voor op je 3DS welke in de winkel te verkrijgen is (of bij een speciale uitgave van Resident Evil meegeleverd wordt). Het geeft je een tweede stickje om mee te spelen, iets wat de besturing duidelijk beter maakt. Ben je van plan Revelations aan te schaffen, neem die Circle Pad Pro dan meteen ook mee naar huis. Het is even wennen (aangezien je schermpje niet meer in het midden zit lijkt het 3D-effect niet te werken), maar wanneer je het eenmaal door hebt, speel je de game niet meer zonder.

Net als in Resident Evil 5 loop je door de game met een partner. Deze is geheel door de computer gestuurd en werkt beter dan in de voorganger. Niet langer zal je partner de items van de vloer rapen op momenten dat jij ze nodig hebt en ook zat mijn partner minder snel zonder kogels. Goede verbeteringen, al had ik het idee dat mijn partner amper schade toe bracht aan de vele vijanden. Wanneer je delen zonder je partner speelt is de game stukken enger, dus in mijn ogen voegt het partnerschap in deze game niets toe. Wanneer de game in co-op gespeeld had kunnen worden had ik de keuze beter begrepen.

Nee, co-op is niet aanwezig in de verhaalstand van Revelations. Ik zeg verhaalstand aangezien in de Raid Mode twee spelers (lokaal of via internet) verschillende locaties uit de game opnieuw kunnen bezoeken. Natuurlijk hebben deze locaties een twist. Vijanden staan anders opgesteld of zijn misschien van een sterkere, gevaarlijkere en vooral dodelijkere soort. Het uitspelen van deze levels geeft je verdiende punten die je weer in de in-game winkel om kunt ruilen voor betere, sterkere wapens en items. De mode voelt niet als een nutteloze extra aan, maar wist me flink wat uren te verliezen. Het lijkt in het begin misschien wat oppervlakkig, maar Capcom heeft toch de nodige diepte in weten te bouwen.

De game heeft misschien wat foutjes, maar Resident Evil: Revelations is een fantastische game geworden welke de standaard voor toekomstige 3DS games flink omhoog heeft weten te brengen. Dit is een volledige Resident Evil ervaring, exact zoals je hem op je console zou verwachten. Capcom weet de 3DS volledig te benutten en toont dat de ontwikkelaar volledig achter het apparaat staat. Revelations gaat de boeken in als één van de betere delen uit de langlopende serie, een hele prestatie!

• login of registreer om te reageren