Tetris is terug, en wel op de Nintendo 3DS. Terwijl ik mijn handheld sinds maart eigenlijk amper heb gebruikt, is daar dankzij deze puzzelgame van Nintendo verandering in gekomen. Want terwijl ik Tetris al speelde als klein jongetje, al was het toen nog op die oldschool grijze GameBoy, blijkt het principe achter de game nog even verfrissend als toen. Ik weet in ieder geval weer waarom ik de game destijds al zo vet vond.

Inderdaad, ik ben dus opgegroeid met Tetris en natuurlijk ben ik daarin niet de enige. Velen van jullie zullen, net als ik, mooie herinneringen hebben aan die grijze, dikke en o zo onhandige GameBoy. Dat was nog in een tijd dat het je niet boeide wanneer een handheld niet zo lekker in de hand lag en ook waren de graphics van een game toentertijd niet erg belangrijk. Thuis met je vriendjes, op de achterbank van de auto, op school: die GameBoy ging overal mee heen en ieder vrij moment (en dat waren er vroeger toch wel heel veel) werd aangegrepen om een game op te starten. Grote kans dat Tetris in die tijd al deel uitmaakte van je gamecollectie.

Voor ik mezelf te veel verlies in historisch en sentimenteel gezever, zal ik maar eens overgaan tot de orde van de dag. Tetris is terug dus, op de 3DS. Dat betekent dat je opnieuw kunt puzzelen, volledig in kleur en ook volledig in 3D. En ik kan je wel vertellen dat, vanaf het moment dat je de game opstart, al dat gepuzzel je niet meer loslaat. Net als vroeger pak ik alle vrije momenten (en inderdaad, dat zijn er nu helaas een stuk minder) aan om even een paar potjes te ‘Tetrissen’. Uiteindelijk ben je in Tetris altijd bezig met dezelfde handelingen, maar ik kan toch wel stellen dat deze versie de meest uitgebreide uit de serie is.

Uiteraard kun je weer aan de slag in de bekende Marathon-mode en vooral de hardcore fans zullen zich eindeloos vermaken met deze variant. De puzzelblokjes vallen in deze mode onuitputtelijk naar beneden en hoe langer jij het volhoudt om deze ‘weg te werken’, hoe sneller ze op een gegeven moment zullen droppen. Aan jou de taak om dit zo lang mogelijk vol te houden en om op die manier een zo hoog mogelijke score te realiseren. Ook kun je helemaal los met een Survival-mode, waarin er van onderaf steeds lijnen worden toegevoegd aan het speelveld, waardoor het extra lastig is om ‘complete lijnen’ weg te werken. Daarnaast kun je ook nog eens aan de slag met de Fever!-stand, die jou laat puzzelen op een veel kleiner speelveld. Ook zullen er in die mode verschillende powerups verschijnen, die een extra dimensie aan het spelletje geven.

Los van deze drie hoofdmodes heb je ook nog een aantal Party-varianten, waarbij allerlei korte spelletjes centraal staan. Erg tof zijn ze niet, maar zeker de moeite waard als je even toe bent aan iets anders. Zeker voor tussendoor is de Party-mode prima geschikt. Genoeg over alle modes, want eigenlijk is er maar één mode waardoor ik helemaal verslaafd ben geraakt aan deze nieuwe Tetris: de multiplayer. Je kunt zowel online als lokaal tegen iemand anders spelen en zeker die laatste mogelijkheid is een geschenk uit de spreekwoordelijke hemel. Ik zal je daar een mooi voorbeeldje van geven: mijn eigen vriendin. Gamen doet ze niet en een FIFA, Call of Duty of World of Warcraft zul je haar nooit zien spelen. Maar, toen Tetris op mijn deurmat viel, veranderde dat even. Ze rende naar de deur, heeft de game opengemaakt, zo’n week geleden, en sindsdien heb ik haar niet meer gezien of gesproken. Grapje natuurlijk.

Even zonder dollen, ik speel Tetris dus tegen mijn vriendin. En dat is leuk, want het is een game die iedereen kan spelen. Ook mijn eigen vriendin dus, die verder geen games speelt en die er, als ik haar al eens kan overhalen om een potje mee te doen, ook niet zo goed in is. Met Tetris is dat anders. Sterker nog, ze verslaat me gewoon. Dat lees je goed ja: na een flink aantal potjes sta ik gewoon achter. En dik ook. Ik heb, gok ik, als ik zie hoe makkelijk ik door haar word afgeslacht althans, nog een lange weg te gaan om ook eens een overwinning op mijn naam te schrijven. Maar die weg is vertrouwd, leuk en zeker de moeite waard. Online, tegen onbekenden dus, is het ook leuk vertoeven, maar een nadeeltje is wel dat je daar geregeld zeer ervaren spelers tegenkomt. Dat betekent dus flink, maar dan ook echt flink oefenen voor je een redelijke kans maakt.

Het leukste aan die multiplayer is misschien nog wel het dollen van je tegenstander. Zo kun je gebruikmaken van power-ups en daar heb ik dan ook direct het aspect te pakken dat mij af en toe nog een kleine kans geeft om te winnen van ‘dat meisje dat vroeger niet gamede’. Zo is er bijvoorbeeld een powerup die, wanneer je op een knop drukt, zorgt voor het omwisselen van de speelvelden. Dat betekent dan dus dat ik verder speel op het speelbord van mijn tegenstander, en andersom. Om zo af en toe nog een kansje te maken, heb ik een mooie tactiek bedacht. Ik laat soms mijn hele speelveld helemaal vollopen (en daarbij houd ik een beetje in de gaten of dat van mijn vriendin nog leeg is) en net op het laatste moment wissel ik de borden om. Zoals ik al zei, de enige kans voor mij om af en toe even te winnen, maar het irriteert haar enorm. En eerlijk gezegd zijn er weinig mooiere dingen dan een geïrriteerde tegenspeler/speelster. En als ze dan boos wegloopt, heb ik altijd een sterke troef in handen: ik heb de game in mijn 3DS, dus binnen de kortste keren komt ze weer terug. Ook weer een grapje natuurlijk, maar je begrijpt de kracht van het spelletje. Mooie is ook dat je voor de lokale multiplayer dus maar één cartridge nodig hebt!

Wat ik verder nog even moet behandelen is het 3D-effect. Dat is namelijk minimaal. Uiteraard, als je de 3D-functie inschakelt zie je de nodige diepte, maar gameplaytechnisch gezien voegt het allemaal weinig toe. Ook kun je een aantal AR-games spelen, waarbij je het speelveld dus als het ware in je eigen kamer ziet (of waar je dan ook speelt), maar ook dit is niet meer dan een gimmick. Het is even leuk, maar uiteindelijk komt het er op neer dat je als een gek door je kamer aan het lopen bent om alles van een goede kant te bekijken. Ik zeg dan ook eerlijk dat ik de game voornamelijk in 2D heb gespeeld en de AR-games slechts kort getest heb. Dit is misschien ook wel een beetje het probleem van de 3DS: er komen gewoon (te) weinig games uit die echt optimaal gebruikmaken van de hoofdfunctie van de handheld, namelijk de 3D mogelijkheden, maar daar moet ik direct bij opmerken dat ik daar, zeker bij Tetris, niet van wakker kan liggen. Het spel is zo verslavend, werkt zo lekker en soepel, dat er nu eindelijk een spel is dat een flinke tijd in mijn 3DS zal blijven zitten. Tenminste, als mijn vriendin hem niet afpakt.

Tussen al het (visuele) geweld van Battlefield 3, Forza 4, F1 2011, FIFA 12, Modern Warfare 3 en ga zo nog maar even door, heb jij straks een hele leuke onderbreking! Tetris op de 3DS welteverstaan. Deze game speelt als een tiet, voelt vertrouwd, maar voelt tegelijkertijd vernieuwend aan en houdt je maanden bezig met het verbeteren van je eigen scores. Misschien ook wel niet, want als je eenmaal aan de (lokale) multiplayer bent begonnen, wil je niks anders meer. Nou ja, als je geen vriendin hebt zou je er daar misschien eentje van willen, want dat maakt de game een stuk leuker. Dat geluk heb ik dan weer, maar anders kun je de game altijd nog met je vader of moeder spelen.

• login of registreer om te reageren