50 Cent. De een mag hem en de ander moet niks van hem hebben. Al jaren maakt hij straight-out gangsta rap samen met zijn vriendjes van G-Unit. De muziek wereld was voor hem te weinig. Hij zocht het hoger op en raakte in contact met een aantal producers. Deze vonden het een goed idee een film te maken met onze rappende vriend in de hoofdrol. Bij een film hoort natuurlijk een gelijknamige game, en deze verscheen dan ook begin dit jaar. Nu, bijna een jaar na dato, verschijnt de game ook nog eens op de PSP. Was het een goed idee om de PSP bij deze gangsters te betrekken? Was het sowieso een goed idee om een iets mindere game te porten naar een zwakker formaat?

Het is jammer dat dit soort figuren altijd zichzelf in de spotlight willen zetten. Ik heb sowieso al een hekel aan 50 Cent met zijn gang, maar deze gevoelens zet ik voor dit spel even opzij. Het is duidelijk dat 50 Cent zichzelf wil neerzetten als een held. Zijn zwakke punten worden naar voren gehaald als iets positiefs en dat komt totaal niet geloofwaardig over. Iedereen weet dat 50 Cent al een keer is volgepompt met lood, en met die beelden wordt het spel ook ingeleid. Vervolgens gaat 50 erop uit om wraak te nemen op degene die hier verantwoordelijk voor is. Alhoewel ik niet zo gecharmeerd ben van het ietwat cliché verhaal, moet ik toegeven dat er een aantal plot twists in voorkomen welke mij aangenaam wisten te verassen. Toch is het verhaal te zwak om te blijven boeien en ben ik tijdens het schrijven van dit artikel eigenlijk alweer vergeten waar het over ging.



Zoals iedere gangster heeft ook 50 Cent zijn eigen 'hood'. Veel dialogen met vrienden / mensen houdt hij niet, vandaar dat ik niet het gevoel kreeg dat hij enigszins macht heeft binnen dit circuit. Wel heeft hij zo zijn contacten. Één hiervan is een politie agent die voor het juiste bedrag nog wel eens wat informatie vrij wil geven. Voor de rest heeft 50 zo zijn contacten met verscheidene winkel eigenaren om op die manier wat korting los te frutselen op hun artikelen. Maargoed. Vanuit 50's 'hood' begin je zo je zaakjes en na het aanschaffen van wapens en items kan je erop uit. De missie structuur loopt aardig lineair en wist mijn aandacht niet lang vast te houden. Het enige voordeel wat mij de dreef gaf om door te spelen waren de unlockable videos en tracks. Deze komen met zijn vele. Op den duur zijn alle albums van 50 Cent te unlocken en voor de fans is dit een aardige toevoeging. Voor mij niet, want ik hou absoluut niet van dit soort muziek.

De missies zelf blijven niet lang interessant wegens het gebrek aan variatie. Bijna elke opdracht die je krijgt draait om het vermoorden van iemand en dit is echt niet zo leuk als het klinkt. Het spel bekijk je van bovenaf. een beetje vergelijkbaar met Killzone Liberation. Tijdens het lopen kom je zo nu en dan een negertje tegen die op je begint te schieten. Aangezien jou levensbalk vrijwel niet leegloopt heb je alle tijd om het poppetje van zijn leven te beroven en zo door te hobbelen naar je uiteindelijk doel. Ook kan je ervoor kiezen om te vechten met je vuisten, maar dit is niet al te effectief. Niet dat het veel uitmaakt, omdat het vrijwel onmogelijk is om dood te gaan, maargoed. De levels zelf ogen ook niet al te verschillend. Het meeste speelt zich binnenshuis af wat resulteert in gangetjes, deurtjes, muurtjes en ga zo maar door. Erg zwak dus.

Visueel oogt alles oké. Meer dan dat is het ook niet. 50 Cent lijkt goed op de 50 Cent, voor de rest wist ik niet hoe al die figuren van G-Unit eruit zien. Over het algemeen ziet de game er niet verkeerd uit, maar uitzonderlijk mooi is het ook niet. Ik had geen last van framedrops, bugs en andere ongein. Op dat vlak heeft Vivendi dus wel succes geboekt.



Tijdens het spelen van de game kan je luisteren naar de muziek van 50 Cent. Zoals je eerder al kon lezen zijn vrijwel al zijn nummers te beluisteren, en dat kan niet alleen in de menutjes. Tijdens het lopen over de normale speelwereld zal je ook worden verwend (of in mijn geval lastig gevallen) met zijn muziek. Dit zorgt ervoor dat er nooit ook maar enig gevoel voor spanning voorkomt in het spel. Als jij in een spannende shoot-out verzeild raakt - en op de achtergrond P.I.M.P. hoort - wordt je eerder boos dan blij. Voor de rest klinkt alles wel realistisch. Guns klinken zoals ze zouden moeten horen, bling bling loopt lekker te krassen over elkaar en ook aan de voice-acting is de nodige aandacht geschonken.