Het heeft iets ironisch. De games die het meeste de vinger op de pols lijken te leggen van de populaire Amerikaanse filmcultuur, worden ontwikkeld door mensen uit het koude noorden van Europa. De Finnen van Remedy Entertainment proberen in 2008 opnieuw te bewijzen dat de grens tussen film en game soms lekker vaag kan worden op vlak van sfeerschepping met Alan Wake. Waarom de kans groot lijkt dat hen dit gaat lukken lees je in de preview.

Remedy's eerste grote titel was meteen een schot in de roos. Max Payne was een game die erg vlot over de toonbank ging en zowel bij pers als publiek enorm geliefd werd. Ook mij sprak de game erg aan en zeker niet alleen vanwege de goede graphics, stevige actie en de in die tijd nog nagelnieuw en origineel aanvoelende bullet time mode. Wat mij vooral intrigeerde was de sfeerschepping en de manier waarop de game een verhaal vertelde. Via gestileerde comicbookcutscenes werd een donker verhaal verteld over een undercoveragent die de pedalen verliest na de moord op vrouw en kind en ten onder dreigt te gaan in een orgie van geweld en wraak. In tegenstelling tot een gewoon simpel oog om oog verhaaltje was Max Payne vooral erg volwassen. Je kreeg je een erg complex hoofdpersonage dat bijna evenveel met zijn eigen innerlijke demonen en schuldgevoelens worstelde, als dat hij bad guys afknalde. De filmische manier waarop het geheel gepresenteerd werd deed denken aan een mengelmoes tussen een harde politiethriller en een Hong Kong actiefilm. Opvolger The Fall of Max Payne ging nog een stap verder en mag naar mijn mening gerust een interactieve speelfilmervaring genoemd worden. Wederom een erg volwassen verhaal over liefde en verraad, gebracht als ode aan de film noir van vroeger met een onmogelijke liefde als centrale rode draad en een snuifje Tarantino in de vertelstructuur. De mensen bij Remedy zijn filmfans en weten die liefde voor het medium ook telkens weer van hun games uit te laten stralen, zo ook bij hun next-gen titel Alan Wake.

Alan Wake werd bij zijn bekendmaking al snel door de pers omschreven als een soort Silent Hill en hoewel er op zich wel wat raakvlakjes zijn, ligt de aard van het beestje toch wat verwijderd van de klassieke horror van Hill en Alone in the Dark. Alan Wake valt nog het best te omschrijven als een psychologische thriller die de mosterd haalt bij werken van Stephen King en bij David Lynch's Twin Peaks.

Remedy verdient sowieso kudos voor het niet volgen van de makkelijkste weg. Geen next-gen Max Payne met een feature om de tijd tijdelijk te freezen, maar een game die nieuw en anders aanvoelt en slechts minimale gelijkenissen vertoont met zijn voorganger. In Alan Wake neem je als gamer de rol aan van een schrijver van horrorverhalen. Alan heeft de gave om zijn nachtmerries om te zetten in griezelige verhalen en schrijft geïnspireerd door de nieuw ontdekte liefde van zijn leven "Alice" een echte bestseller. Het leven is gunstig voor Alan Wake tot het noodlot toeslaat. Alice verdwijnt spoorloos en Wake blijft als een gebroken man achter. Zijn radeloosheid drijft hem tot insomnia waardoor het schrijven niet meer lukt en hij zijn toevlucht dient te zoeken in een clinic voor mensen met slaapstoornissen gelegen in het landelijke Bright Falls. Als gamer weet je al erg snel dat een afgelegen dorpje in een natuurgebied dat zo sterk op dat uit Twin Peaks lijkt niet anders dan een foute boel kan betekenen en dat je je mag opmaken voor een bizar paranormaal getint mysterie. Alan is namelijk manisch depressief en lijdt aan hallucinaties. Af en toe ziet hij zijn verdwenen liefje Alice, maar pas echt gek wordt het wanneer de situaties uit zijn horrorverhalen zich in werkelijkheid lijken te ontplooien en hij belaagd wordt door de demonen uit zijn eigen fantasie. Als speler dien je antwoorden op de vele vragen te vinden en de sleutel tot het mysterie te vinden in een spelwereld waarin de grens tussen droom en werkelijkheid steeds meer begint te vervagen. Qua intrigerend uitgangspunt kan dat alvast tellen me dunkt.

Het slechte nieuws echter is dat er momenteel slechts een beperkt aantal kruimels informatie over de game te vinden zijn en het nog tot 2008 duurt voor het koekje in de winkelrekken komt te liggen. Iets wat nog spijtiger aanvoelt wegens het feit dat alles erop wijst dat het eindproduct zo verdomd lekker zal gaan smaken.

Remedy doet momenteel nog lekker vaag over de game. Hoe het verhaal zich verder ontwikkelt en wat het effect daarvan is op de gameplay...al die zaken blijven nog wat in het duister. Toch bracht de presentatie op X06 al enkele leuke zaken aan het licht. De game volgt het stramien van een TV-serie. De game is dus onderverdeeld in diverse episodes die het grote hoofdverhaal aan elkaar linken en elk bestaan uit een begin, midden en einde. Het leuke hieraan is dat je in de game aardig wat vrijheid krijgt in die episodes. Je hebt, net als in pakweg een GTA, zelf de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt en bepaalt dus zelf op welke manier je de objectives van de episode uitvoert. De game gebruikt een realistische dag en nacht cyclus, dus ben je bijgevolg gebonden aan een tijdlimiet waardoor je aan het eind van de episode beoordeeld wordt aan de hand van hoe je je objectives hebt vervuld. Naargelang de manier waarop je je opdrachten vervult krijg je een ander einde van de episode. De kans is groot dat deze spelstructuur met de vrijheid en de verschillende episode-eindes een grote rol zal komen te spelen in het hoofdverhaal waardoor het geheel dynamisch blijft aanvoelen en zal blijven uitnodigen tot verschillende playthroughs omdat er diverse eindes te behalen zijn. Het is speculatie op dit punt, maar wel van de plausibele soort.

Wat geweten is van de gameplay is dat de game in de daytime vooral zal draaien rond exploratie en het zoeken naar antwoorden om dan zodra de nacht valt meer over te schalen naar een soort creepy survival horrortintje wanneer Wake te maken krijgt met de monsters die hij in zijn eigen fantasie heeft geschapen. Op dit punt lijkt het alsof licht een erg belangrijke factor zal worden in de gameplay tegen monsters. De monsters kunnen enkel gedijen in de duisternis, daar halen ze hun krachten uit, dus is het gebruik van lichtbronnen al even belangrijk als dat van vuurwapens in de gevechten. Remedy heeft de kans om een erg zenuwslopende gameplay te maken als deze stukken gepaard gaan met duistere omgevingen en zaklampen met een zwakke batterij.

Wat we met grote zekerheid al kunnen zeggen over Alan Wake, is dat het een krachttoer op technisch vlak lijkt te gaan worden. De game heeft een erg lekkere filmische sfeer, een beetje americana gemengd met een onheilspellend King/Lynch sfeertje en dat wordt lekker in de verf gezet dankzij de game-engine. Het stadje Bright Falls wordt met zijn 100 vierkante kilometer volledig in de game gedropt en in die spelomgeving ben je relatief vrij om je te bewegen. Het stadje komt erg goed uit de verf en druipt van de sfeer met zijn beboste omgeving en meertje. De dag/nachtcyclus is erg knap uitgewerkt en heeft niet alleen invloed op de gameplay maar zorgt natuurlijk ook voor audiovisuele pret in de vorm van belichting en het feit dat alle objecten op realistische wijze hun schaduw hebben. Het zijn kleine details zoals het effect van de stralen van een ondergaande zon op een motorkap die het hem doen. Vele kleine details zorgen immers voor een grote vorm van immersie in een spelwereld, iets wat voor een game als dit één van de belangrijkste factoren is. Ook erg sterk zijn de variabele weerseffecten. Onheilspellende mist, eng stormweer met bliksem en zelfs heuse tornado's. Alle mogelijkheden zitten erin en de kans is bijster groot dat ze weer een extra factor zullen hebben in de gameplay, zeker als je in acht neemt dat ook de physics-engine top notch is en zo'n tornado gemakkelijk balken, auto's en zelfs huisjes kan wegblazen. Beeld je eens in dat je in de nacht in een omgeving zit, belaagd door monsters en zonder zaklamp of fakkel en er dan net een bliksemstorm plaats vind...de mogelijkheden klinken mij alvast als muziek in de oren.

Het mag dan nog wel een hele tijd wachten zijn tot Alan Wake in 2008 in de rekken komt te liggen. Toch lijkt het alvast duidelijk aan de hand van de weinige informatie die Remedy Entertainment gegeven heeft dat we hier te maken hebben met een topper in wording. Een erg intrigerend en sfeervol verhaal met vette knipoogjes naar Stephen King en David Lynch. Episodes waarin je vrijheid krijgt die meespeelt in het verdere spelverloop. Een dag en nachtcyclus, sfeervolle psychologische horror waarin de combat lijkt te gaan rond spelen met licht en een enorm sterke engine die volledig in dienst lijkt te gaan staan van de gameplay. Remedy doet heel wat beloftes rond Alan Wake, maar als ze alle factoren perfect kunnen uitwerken maken ze alles waar. Dan krijgen we met Alan Wake een revolutionaire topgame dat je zeker naast de grote titels als Assassin's Creed en Halo 3 op je lijstje van musthaves mag gaan zetten.