Wii Fit. Whut? Moeten we daar nou zo naar uitkijken? Kon Miyamoto niet iets doen dat een stuk toffer is voor de echte gamer? Nee, dat kon hij blijkbaar niet. Maar niet getreurd, Wii Fit is niet zo kansloos als het eruit ziet.

'O nee toch zeker', was mijn gedachte toen ik het in mijn ogen mislukte weegschaaltje zag staan op de pers-booth van Nintendo. Blijkbaar dacht de rest van de aanwezige pers daar ook over, want allemaal liepen ze snel richting Super Mario Galaxy en Metroid Prime 3: Corruption, terwijl er geen rij bij Wii Fit te bekennen was. Langzaam maar zeker besloot men toch maar op de weegschaal te stappen (Met de schoenen uit! Ik weet honderd procent zeker dat dat de reden was dat de dames die ons instructies gaven zo ver uit de buurt stonden!) om de minigames te proberen. De minigames ja, niemand was nog brak genoeg om de yoga-oefeningen uit te proberen.

Nou goed, op een gegeven moment mocht ik met mijn maat 46 zweetpoten ook op Nintendo's nieuwe stukje techniek gaan staan, en ik moet bekennen dat het stiekem best leuk was. Vroeger was ik ontzettend eigenwijs: niet schaatsen willen leren met kruk, waardoor ik zo gigantisch op mijn smoel gleed dat ik het niet meer durfde. Ook in de sneeuw was ik een eigenwijze droplul, waardoor ik dankzij een gebroken pols ook nog een soort van sneeuwfobie op heb gelopen (Mijn gips paste maar amper tussen de eerste en tweede handvaten van de Nintendo 64 controller, super lastig om Banjo Kazooie daarmee uit te spelen). Het is er dus nooit van gekomen om te leren skiën (en dan willen Elaine en Marco mij meenemen naar zo'n sneeuwpark om snowboarden te leren. Echt niet dus hè?!).


Dankzij Wii Fit weet ik nu eindelijk wel hoe het moet. Het is heel simpel: je gaat op een weegschaal staan, vervolgens zak je door je knieën. Het ziet eruit alsof je ieder moment wereldkampioen spijkerpoepen wordt, maar dat geeft niet. Je zakt door je knieën om snelheid te maken. Ook let je een beetje op de radar, want het stipje moet in het midden blijven om niet te crashen. Op het moment dat je van de piste afspringt moet je niet zelf springen, want dan maak je het weegschaaltje kapot. Nee, benen snel strekken is dé manier om lekker ver te springen. En het landen? Weer door je knieën. Jawel, skiën voor beginners leeft! Goed, zonder gekheid: best aardig. We zien natuurlijk liever een volledig ski-, snowboard- of skateboard-spel, maar de minigame verraste mij eigenlijk: zo eng is dat Wii Fit nou ook weer niet.

Helaas is dat Balance Board ding niet alleen gebruikt voor toffe dingen, want de volgende minigame was wel gewoon irritant te noemen. Beste voetballers, vertel mij: als je hoofd de bal zoekt om te koppen, hoe vaak buig jij je benen dan in de richting van de bal in plaats van je hoofd? Juist, vrijwel nooit. En laat ik je vertellen, tijdens het spelen heb je geen Wii Balance Helm op je kop zitten, waardoor het bewegen van je hoofd geen fuck uitmaakt. Nee, je moet KOPPEN met je BENEN. Pretty stupid, en dan krijg je ook nog eens een voetbalschoen naar je harses gegooid. Hij's fijn weer!


Maar, wat mijn twijfels over Wii Fit volledig goedmaakte, was het hoelahoepen. Ik heb al behoorlijk vaak voor lul gestaan tijdens het gamen; air-raamzemen, trommelen, plastic gitaar spelen, zingen, dansen op een pijl-matje en weet ik veel wat nog meer. Maar ik voelde me op het moment van het hoelahoepen zo onsexy bezig, dat ik wenste dat de minigame snel afgelopen was. Eigenlijk is het namelijk iets dat ik de andere persleden niet gun, zo'n gratis ass-shake-show. Nouja goed, ik dwaal wel steeds af in dit stukje. Het hoelahoepen werkte dus heel simpel: schudden met die billen en af en toe naar links of naar rechts buigen om nog een hoepel op te vangen, waardoor je op een gegeven moment met diverse hoepels bezig bent. Leuk, lollig, maar zorg dat je dit alleen speelt in het bijzijn van gasten waar je je niet voor hoeft te schamen.

Drie minigames die laten zien waar het Wii Balance Board allemaal voor zorgt, die laten zien dat Wii Fit helemaal niet zo kansloos is als dat het oogt (Het is weer gewoon grappig!) en die laten zien dat Wii Fit misschien toch wel je aanschaf waard is. Misschien vind jij de yoga-oefeningen wel hip, wie weet. Misschien ikzelf ook wel, maar ik had geen zin om als een halve zool op mijn buik te gaan liggen om mijn handen op het met zweetpoten bedrukte boardje te drukken. Ik ben in ieder geval overtuigd. Wii Fit wordt leuk!

Eigenlijk kan ik dit geen hands-on noemen, want ik heb mijn handen niet gebruikt.