Wederom is Advance Wars terug op de Nintendo DS en ditmaal donkerder dan ooit. Althans, zo doet de titel Advance Wars: Dark Conflict vermoeden. In hoeverre dit waar is en of de game de goede naam van de franchise hoog weet te houden, lees je in de review.

Wat aan het begin van de game direct opvalt, is dat we niet langer te maken hebben met de personages die in de vorige Advance Wars delen de hoofdrollen speelden. Sterker nog, ontwikkelaar Intelligent Systems heeft wat het verhaal betreft alles wat ook maar iets te maken heeft met de eerste drie Advance Wars delen vaarwel gezegd. "Radicaal" zou je natuurlijk kunnen zeggen, maar ik noem het verfrissend. Het heeft de ontwikkelaar namelijk de mogelijkheid gegeven eens iets nieuws te doen met de serie, en dan voornamelijk op het inhoudelijk en grafisch vlak.


Hetgeen we van het verhaal mogen verwachten, wordt al gauw duidelijk in het introfilmpje: er zijn hordes meteorieten ingeslagen op aarde, die deze hebben doen branden, schudden en koken. Niet niks, en dat blijkt ook wel uit het feit dat negentig procent van de wereldbevolking bij dit voorval de dood heeft gevonden. De overgebleven tien procent van de mensen bestaat deels uit diegenen die het goed met de wereld voor hebben, maar deels ook uit meedogenloze misdadigers, beestachtige bandieten en agressieve anarchisten. Zoals je begrijpt zijn laatstgenoemden niet de meest vriendelijke types, maar gelukkig hoor je niet tot hen. Jij sluit je namelijk al gauw aan bij het 12th Independent Legion of the Laurentian Army, een leger onder leiding van een conservatieve generaal, genaamd O'Brian. Een man die zeker nu de wereld verwoest is liever geen oorlog voert en dit alleen doet wanneer hij ertoe genoodzaakt wordt. En ertoe genoodzaakt wordt hij; we hebben immers te maken met Advance Wars!

Maar waar hebben we eigenlijk mee te maken bij Advance Wars: Dark Conflict? Volg mij in een korte uitleg. In deze game draait het om het zo snel en efficiënt mogelijk verslaan van een vijand. Hierbij doen de vijand en jij om beurten een aantal zetten in een afgebakende omgeving, die verdeeld is in een bepaald aantal vakjes. Inderdaad, de game gaat uit van het turn-based principe en inderdaad, de gameplay heeft wel iets weg van een strategisch bordspel. Om oorlog te voeren krijg je de beschikking over een groot arsenaal aan units, waaronder infantry, tanks, gevechtsvliegtuigen en oorlogsschepen. Met deze units alleen kan je echter niet winnen, want het spel vereist ook een zeker denkvermogen van de speler. Het goed overwegen van stappen en van te voren bedenken van een strategie is cruciaal. Spelers van eerdere Advance Wars games zullen dan ook weten dat je genadeloos te gronde gaat wanneer je kiest voor de directe aanval. In de eerste paar battles zul je met wat geluk kunnen winnen, maar later in de game wordt het belangrijk rekening te houden met de diverse factoren die bij het spel betrokken worden. Zo dien je te letten op omgevingskenmerken, de capaciteiten van je manschappen en hoe zij zich verhouden tot de manschappen van de tegenstander, maar ook op allerlei andere elementen die per gevecht kunnen verschillen. Alles is perfect uitgebalanceerd, en dat is wat Advance Wars en dus ook Advance Wars: Dark Conflict zo leuk maakt.

Nu kan je je wellicht een voorstelling bij de gameplay maken, maar laat ik wat dit betreft toch nog iets concreter zijn. Zoals gezegd bestaat de omgeving uit een bepaald aantal vakjes in een afgebakende omgeving. In deze omgeving bevinden zich je manschappen, waarbij iedere eenheid zich op één vakje bevindt. Manschappen zijn soms al op het strijdveld aanwezig, maar vaak moet je deze zelf maken in de daarvoor bestemde fabrieken. Je kan elke eenheid per beurt een aantal vakjes verplaatsen, de één verder dan de ander. Dit doe je door gebruik te maken van het touchscreen, of van de D-pad in combinatie met de ABYX-toetsen. De laatste besturingswijze is overigens gebleken de meest nauwkeurige te zijn. Doel van het verplaatsen is het aanvallen van een vijand, of het innemen van een strategische positie op het speelveld, eveneens teneinde het aanvallen van een vijand, alleen op een later tijdstip. Je moet altijd rekening houden met wat voor soort type vijandelijke eenheid je te maken hebt, want soms is deze veel sterker dan de unit waar je mee aanvalt. Omgekeerd moet je ook uitkijken dat een zwakke unit niet aangevallen wordt door een sterke vijandelijke unit. Zo moet je infantry niet inzetten tegen een tank, maar moet je bijvoorbeeld een tank weer uit de buurt houden van een bommenwerper. Hier heb je dus al te maken met het strategisch plaatsen van je eenheden. En alsof dat niet genoeg is, wordt je vaak nog geteisterd door tegenzittende omstandigheden zoals mist of een krachtveld dat doorgang verhindert. Daarnaast bieden bepaalde omgevingen zoals bossen betere bescherming tegen vijandelijke eenheden dan bijvoorbeeld open vlaktes. Tot slot is het erg belangrijk tijdens een strijd zo veel mogelijk steden, fabrieken, vliegvelden en havens in te nemen. De steden brengen namelijk geld op, waarmee de aanmaak van nieuwe eenheden in fabrieken, havens en vliegvelden gefinancierd worden. En ja, de functie van de laatste drie gebouwen ken je nu dus ook al. Kortom, er is een heleboel om rekening mee te houden. Wanneer je dit goed doet, zal een gevecht je gemakkelijker afgaan, en zal je beloond worden met een welverdiende 'S' of 'A' rank. Na het verslaan van alle vijandelijke manschappen, of het innemen van het vijandelijk hoofdkwartier welteverstaan.


Wat hierboven beschreven is, omvat de basis van Advance Wars: Dark Conflict, en eigenlijk iedere Advance Wars game tot nu toe. Dark Conflict zou echter geen nieuwe game zijn als er niet een aantal vernieuwingen waren toegevoegd, en dat is dus wel het geval. We komen om te beginnen een aantal nieuwe units tegen, zoals: de motor, letterlijk een gemotoriseerde infantry unit, die als voordeel heeft veel grotere afstanden te kunnen afleggen; een zogenaamde "Flare" unit, die in het geval van mist lichtsignalen kan afvuren om het zicht te verbeteren; en een "Anti-Tank" unit, die de mogelijkheid heeft terug te vuren in het geval van directe aanval (een normaal artilleriekanon kan dat bijvoorbeeld niet). Het opvallendste nieuwe voertuig is wellicht nog wel een voertuig dat helemaal niets kan afvuren, namelijk de "Mobile Workshop". Dit is in de eerste plaats een gewoon transportvoertuig, maar het kan ook eenmalig een haven of een vliegveld fabriceren. Helaas geen vliegveld of haven waar vliegtuigen of schepen gemaakt kunnen worden, maar wel een handige basis voor vliegtuigen of schepen om op krachten te komen. Uiteraard is het strategisch plaatsen van deze doe-het-zelf vliegvelden en havens erg belangrijk. Naast het feit dat er een aantal nieuwe gevechtsvoertuigen zijn toegevoegd aan Advance Wars: Dark Conflict, kunnen voertuigen nu ook stijgen in level, wat ze iets sterker maakt in zowel hun verdediging als aanval. Een stijging in level wordt bereikt door het eenmaal vernietigen van een vijandelijke unit, en het maximaal aantal levels dat een voertuig omhoog kan gaan is drie. Een prima toevoeging als je het mij vraagt.

Niet alleen op het gebied van voertuigen zijn er vernieuwingen te vinden in de game, ook wat betreft CO (commanding officer) krachten is er het een en ander veranderd. Deze krachten zijn namelijk sterk aan banden gelegd. Waar we in Advance Wars: Dual Strike nog helemaal los konden gaan met CO krachten, en zelfs met de krachten van twee CO's tegelijk (waar de game zijn naam aan ontleende), moeten we in Dark Conflict meer geduld hebben. Nu kunnen we namelijk een CO aan boord laten gaan van een voertuig, voor de helft van de prijs van dat voertuig. Dit geeft het voertuig meteen het hoogste level (Ace), en creëert een CO-zone rond dat voertuig. Alle eenheden binnen deze CO-zone profiteren daarvan door bijvoorbeeld een versterkte aanvals- of verdedigingskracht. Naarmate de gevechtseenheden binnen de CO-zone schade berokkenen aan vijandelijke voertuigen, stijgt de CO-meter. Hierdoor wordt de CO-zone groter, en zodra de meter gevuld is kan de CO zijn kracht pas gebruiken. Aan de ene kant duurt het nogal lang voordat je eindelijk kunt genieten van je CO-krachten, maar aan de andere kant is het prettig dat het spel minder beïnvloed wordt door deze krachten, zodat de nadruk meer op de tactiek blijft liggen.

Zoals gebruikelijk in Advance Wars games, duik je ook in Dark Conflict in een meeslepende story mode, die je door een oorlog tussen verschillende partijen voert. Er staan grote belangen op het spel, maar er spelen ook kleinere en persoonlijkere verhalen van karakters op de achtergrond, die de game tussen het oorlog voeren door interessant houden. Toch zijn deze verhalen niet altijd onbelangrijk, aangezien ze invloed kunnen hebben op het spelverloop. Naarmate je in het verhaal vordert, komen steeds nieuwe uitdagingen op je pad in de vorm van gevechten, die steeds moeilijker worden. Er staan meer dan twintig van deze uitdagingen voor je klaar wanneer je begint met het verhaal, dus je bent er wel even zoet mee. Tijdens het vrijspelen van nieuwe uitdagingen unlock je trouwens ook nog eens "Trial Maps", die losstaan van de missies die je voor het verhaal moet voltooien. Nog meer missies dus, en daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen.


Naast de story mode is er ook een free battle mode, die de speler in staat stelt te spelen onder zijn eigen voorwaarden op meer dan honderd maps. De (real-time) combat mode die we in Dual Strike tegenkwamen, komt niet meer voor in Dark Conflict, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de uitgebreide multiplayer mogelijkheden die de game ons biedt. Advance Wars: Dark Conflict beschikt naast een lokale multiplayer optie namelijk ook over een online multiplayer optie. Yeah! Dankzij Nintendo Wi-Fi Connection is er eindelijk de mogelijkheid in multiplayer oorlog te voeren zonder een vriend te hoeven optrommelen. Het enige dat je nu nog hoeft op te trommelen is je draadloze router. Online is er, zoals in de meeste DS games met online functionaliteit, de keuze te spelen tegen een vreemde, zo maar ergens op de wereld te spelen, of tegen een vriend(in) die je door middel van een friendcode hebt toegevoegd. In het eerste geval kan je kiezen tegen iemand te spelen die hetzelfde niveau als jij heeft, of tegen een random iemand te spelen, waarbij logischerwijs geen rekening wordt gehouden met je kwaliteiten als legerleider. In het tweede geval is er mogelijkheid tot voice chat, zoals we dat ook al in Metroid Prime: Hunters zagen. En nee, dan zijn we nog niet uitgepraat over de online opties; het is namelijk mogelijk maps die je zelf gemaakt hebt te delen met anderen, en andersom maps van anderen te downloaden. Om te voorkomen dat je maps download die slecht in elkaar zitten, is er een rating systeem gekoppeld aan het delen van maps. Zo kun je bijvoorbeeld kiezen om alleen de best beoordeelde maps te downloaden. Ook je eigen maps worden beoordeeld, en je kan natuurlijk zien hoe ze scoren. Dit vormt niet alleen een stimulans om de map design functie in de game eens te gebruiken, het geeft je ook de mogelijkheid je mapcollectie uit te breiden, en dat is erg leuk.

Nu is het tijd om helemaal terug te keren naar het begin van Advance Wars: Dark Conflict, en wel naar het titelscherm. Waarom het titelscherm vraag je? Omdat daar heel goed uit blijkt wat voor een radicale draai men met deze game heeft gegeven aan het design van Advance Wars: we zien grijze luchten en gebouwen die in puin liggen. De eerste drie Advance Wars games waren altijd erg vrolijk gekleurd, maar Dark Conflict is grimmig, en heeft veel meer de uitstraling van een oorlogsgame. Nu is het nieuwe verhaal natuurlijk een goede reden om het spel een dergelijke sfeer mee te geven, maar voor mijn gevoel past het nieuwe design überhaupt beter bij een oorlogsgame. Op de maps valt nog niet eens zoveel van de nieuwe stijl te bespeuren, maar deze blijkt duidelijk uit de vormgeving van de menu's en animaties, en het verhaal dat zich voortdurend concentreert op het feit dat de wereld grotendeels vergaan is. We zien desolate achtergronden met verwoeste gebouwen en donkere luchten. Struikgewas of bomen zijn niet te bespeuren en de meeste elementen in de game zijn zwart, bruin, grijs, ofwel donker gekleurd. Het spel doet hierdoor een stuk volwassener aan dan zijn voorgangers. Ondanks de nieuwe stijl is de oorspronkelijke weergave van de gameplay ongeveer gelijk aan die in Dual Strike. We zien de maps vanuit een top-down view op het touch-screen, en op het bovenste scherm worden alle details over units en omgevingen weergegeven. Wat dat betreft dus wél zoals we het van Advance Wars gewend zijn, en het dient het doel van een overzichtelijke gameplay prima.


Dan tot slot de muziek. Deze is net als voorheen te bestempelen als techno-achtig. Het zijn voornamelijk opzwepende composities die goed bij het spel passen en redelijk gevarieerd zijn. Zo bevat het spel maarliefst vijftig nummers, waar je gezien het aantal missies niet zo heel snel doorheen bent. Wat ik overigens wel grappig vond, is dat de makers gedacht hebben dat er mensen zijn die de muziek uit het spel graag luisteren. Zij hebben namelijk een heuse music player in de game geïmplementeerd, die het zelfs mogelijk maakt de liedjes in shuffle te beluisteren. Tijdens het spelen vind ik het erg leuk, maar als ik voor mijn plezier naar muziek luister kies ik toch liever iets anders.

Na het veelvuldig spelen van Advance Wars: Dual Strike twee jaar geleden, was ik wel weer toe aan een nieuwe game in de franchise. Dit werd Advance Wars: Dark Conflict en in dit spel heb ik mij weer net zo kunnen verliezen als in Dual Strike, wat als een compliment voor de game mag worden opgevat. Zoals uit de review wel blijkt, biedt Dark Conflict op het gebied van gameplay geen grote vernieuwingen, maar de formule blijkt nog altijd verslavend. De nieuwe stijl van de game doet als verfrissend aan, en geeft de Advance Wars serie een wat volwassener uiterlijk, hetgeen positief is. Kortom, Intelligent Systems heeft met Advance Wars: Dark Conflict weer een game afgeleverd die je blind kunt aanschaffen!