Er is werkelijk waar niets stommer dan games waar je naar uitkijkt die slecht worden beoordeeld. Dit overkwam Turning Point: Fall of Liberty. De bekendste Amerikaanse media gaven de game gemiddeld nog niet eens een vijfje. Gelukkig ben ik stukken beter dan de Amerikanen, en weet ik nu ongeveer hoe de vork in de steel zit. Tijd om dit dus met jullie te delen.

Turning Point: Fall of Liberty is namelijk helemaal niet zo beroerd als dat er in het buitenland geschreven wordt. Waarschijnlijk houden de Amerikaanse pussies er gewoon niet van dat ze in deze game de Tweede Wereldoorlog verloren hebben. "Deze game heeft framedrops, een vier" of "Deze game krijgt een vijf, want hij is onrealistisch. We hebben de oorlog helemaal niet verloren" zijn de argumenten die worden gebruikt, met hier en daar wat overdrijvingen.



Maar goed, wellicht heb je hier niets van gemerkt, en vraag je je nu af wat ik aan het bazelen ben. De oorlog is namelijk inderdaad gewoon gewonnen. In Turning Point: Fall of Liberty zit dit echter net even anders. Staatsman Winston Churchill bezocht in 1931 de stad New York, en werd hier aangereden door de Italiaans-Amerikaanse taxichauffeur Edward F. Cantasano. Gelukkig liep dit goed af, Churchill vatte het zelfs goed op, maar mocht wel de rest van z'n leven met een stok lopen. Dankzij de acties die Churchill later ondernam zou je kunnen zeggen dat we de oorlog gewonnen hebben. Turning Point: Fall of Liberty speelt daarom in op hetgeen wat gebeurt zou kunnen zijn als de aanrijding van Churchill fataal was geweest.

Een uit elkaar knallend Vrijheidsbeeld, het Witte Huis bedekt met talloze hakenkruizen en Nazi's in modernere outfits; de sfeer die de game schept werkt en het verhaal is meer dan origineel. De reden dat het niet scoort als een vette topper is simpelweg de gameplay. Dat het er grafisch ook niet uitziet als een pareltje zou geen ene sodemieter moeten boeien, maar een vrij ingewikkelde gameplay, een hoop kleine bugjes en een regelmatige hoeveelheid framedrops maken van Turning Point: Fall of Liberty niet de topper die het had moeten worden. Dit ligt echter misschien wel meer aan de hoofdrolspeler dan aan de game zelf.



De hoofdrolspeler is namelijk niemand minder dan de achterneef van Super Mario. Onze hoofdrolspeler is ook een loodgieter en loopt eveneens rond in het rood. Echter, omdat het een achterneef is en niet direct een bloedverwant, heeft hij niet de superkrachten. Dit zou de reden kunnen zijn dat hij framedrops veroorzaakt en dat hij moeite heeft met klimmen, en alle andere ongein die je door de game heen tegenkomt.

Gelukkig weet hij wel hoe hij een wapen moet gebruiken, anders zou ik de Amerikanen gelijk moeten geven. Een First person shooter zonder het shooter-gehalte zou namelijk inderdaad zuigen. Vanaf het moment dat de Nazi's letterlijk binnen komen vallen zul je namelijk aan de slag moeten met diverse guns. De gameplay verloopt voor de rest ook gewoon zoals je van een First person shooter zou verwachten. Het is geen Call of Duty, maar wel bracht het, mede dankzij de prachtige muziek en sounds, het oldskool Medal of Honor gevoel naar boven. En ja, dat is meer dan positief.

Dat is meteen het punt waardoor deze game een goede voldoende verdient. Een regelmatige framedrop is ook gewoonweg kut met peren, maar als daar ter compensatie een heersende sfeer tegenover staat, valt het allemaal best wel mee. Deze game is een typisch geval van plussen en minnen, maar uiteindelijk ligt er toch meer volume op de positieve kant van de weegschaal (red- Een nieuwe uitdrukking in de maak hier). Helaas zijn er toch ook stoere actiescenes die vervolgens weer afdoen aan het geheel omdat je dankzij een ingewikkelde uitleg twintig keer dood gaat bij het plaatsen van een bom, en tja, eerdere voorbeelden zijn al genoemd.



De toevoeging van een multiplayer modus is ook weer een plus, al is het niets speciaals. We hebben Deathmatch en Team Deathmatch als keus, en een aantal levels die goed ogen. Je kiest je character en je kunt vrijwel direct beginnen. Het werkt leuk, maar het is niets dat je niet eerder hebt gezien. Desalniettemin dus wel vermakelijk.

Zoals ik al zei, is deze game vergelijkbaar met een weegschaal. Hoewel het gewicht meer naar het positieve leunt, schiet de game hier en daar flink tekort. Het had wat minder ingewikkeld gemogen, framedrops zijn natuurlijk schandalig slecht en ook grafisch had er hier en daar een tintje verbetering in mogen zitten. De sfeer en het schieten maken aardig wat goed, maar het is niet genoeg om als kleine topper gezien te mogen worden. Spark Unlimited heeft in dat geval dan ook geen goeie job afgeleverd, maar wat mij betreft mogen ze het nog een keer proberen, mits ze wat doen met de geleverde kritiek.