Al sinds de eerste beelden kijk ik uit naar Far Cry 2. Een shooter die totaal niet op zijn voorganger zou gaan lijken. Weg met die tropische eilanden, vergeet die mutanten krachten; Far Cry 2 wordt een stuk realistischer. Maar helaas, na het uitgebreid spelen van de game op de Ubidays ben ik enorm teleurgesteld teruggekomen…

Teleurgesteld in het feit dat de game pas tegen het einde van dit jaar in de winkel zal komen te liggen. Ik wil die game nu! Ik wil hem nu spelen, niet in november pas! De game maakte indruk op me, dat merk je wel. Vergeet voor het gemak even het eerste deel (en die vele delen op de consoles), dit is deel twee. Niet gemaakt door Crytek maar door Ubisoft zelf. Vergeet dat tropische eiland waar je uren plezier op hebt gehad. Vergeet meteen ook die krachten die je in de game had. Vergeet alles wat je weet van Far Cry. Far Cry 2 is anders. Far Cry 2 is, in hoeverre ik het gezien heb, beter.


Afrika, de hete zon in de lucht toont een enorm landschap. Een landschap gevuld met beesten als zebra's, leeuwen, olifanten. Beesten die hun eigen ding doen. Zebra's lopen naar een waterpoel om te drinken. Wat ze niet weten, is dat er iets verderop een leeuw in het gras ligt te kijken. Hij heeft honger. De zebra's zien hem en slaan op de vlucht. Zomaar een scene die aan je voorbij kan trekken tijdens het spelen. Alles en iedereen heeft een A.I met zich meegekregen, iedereen heeft zijn eigen dingen te doen, dus ook de beesten. Ze jagen op elkaar, ze moeten overleven. Net als jij. En om te overleven in Afrika terwijl je achter je doelwit, een wapenhandelaar, aanzit, moet jij gebruik maken van wat de wereld je geeft.

Met een landkaart en een kompas in je hand (je wordt niet naar een menu gebracht wanneer je de map wil zien, je blijft in-game) leg je de wereld om je heen in kaart. En die wereld is enorm; 50 vierkante kilometer! Wanneer je stuit op een vijandelijke basis is het zaak om alles goed te bekijken met je verrekijker. De dingen die je ziet worden meteen op je landkaart bij getekend. Jij moet die basis in, maar hoe? En daar komt het leukste aspect van de game; de keuzes die je maakt. Ga je als een Rambo via de voordeur naar binnen en schiet je iedereen de eeuwige jachtvelden op of maak je liever een omtrekkende beweging en val je aan vanaf de achterkant, onverwacht? Wacht je tot de nacht valt, de donkerte het land beslaat om van deze situatie gebruik te maken om je vijanden op een meer stealthy manier om te leggen? Het is aan jou!


En hoe val je aan? Besluit je om iedereen te voorzien van een gaatje in het hoofd met een sniper rifle? Zo van een afstandje in het hoge gras? Loop je er liever op af om met een normaal pistool zodat je je vijanden in de ogen kijkt terwijl ze dood voor je neer vallen? Of ga je zorgen dat de vijand het kamp wel uit moet? Ja, met het gooien van een molotov cocktail richting het kamp kan dit zomaar gebeuren. Hoezo, hoor je ik denken? De combinatie droog gras, houten huisjes en vuur gaat niet goed samen namelijk! Ik zette het gehele kamp in de fik! Vijanden schreeuwden het uit terwijl hun lichamen vlam vatten, anderen rennen het kamp uit. Daar stond ik natuurlijk met een wapen op ze te wachten. Machteloos vielen ze één voor één in het gras. Dood. Het kamp achter hen bestond later niet meer. Het gras was weggebrand, de huizen stortten in. Een vijandelijke beschaving binnen 2 minuten uitgeroeid.

En dat allemaal om bij mijn vijand te komen. De wapen dealer, the Jackal zoals hij bekend staat. In deze wereld moet ik hem vinden. Hij verkoopt wapens aan twee fracties welke het niet zo met elkaar hebben. Hij zet ze tegen elkaar op om meer geld aan ze te kunnen verdienen. Nee, ik moet en zal hem vinden in deze wereld. Vijftig vierkante kilometers wereld. Laadtijden zul je niet tegenkomen. Natuurlijk is deze wereld niet meteen open voor je. Op een Grand Theft Auto achtige manier zul je steeds meer land openen. Land waar je heerlijk met je hang glider doorheen kunt vliegen. Een machtig gevoel geeft het zeker.


Zoals ik al eerder zei staat het maken van keuzes centraal in deze game. Met welke personages raak je bevriend, welke niet? Welke houd jij in leven, welke schiet je liever neer? Deze keuzes hebben niet alleen invloed op het dynamische verhaal dat het spel heeft, maar ook op de acties van de NPC's. Als jij hatelijk tegen ze doet, en ze bijvoorbeeld liever dood hebt dan levend, kan het best wel eens zijn dat deze personages hetzelfde besluiten en achter jou aan komen. Ze willen jou ook dood. Keuzes, het is zo ontzettend belangrijk. Het spel is daarom ook een psychologische reis voor elke speler, iedereen zal het verhaal anders beleven. Een verhaal dat helemaal in-game verteld gaat worden, cutscenes zijn niet aanwezig.

Grafisch is de game een pareltje. Ik speelde hem op de PC, op de Xbox 360 en zag hem op de PlayStation 3 (waar we niet op mochten spelen, alleen Ubisoft medewerkers mochten dit). Prachtig en vloeiend op elk systeem. Het deed me af en toe een beetje aan Crysis denken. Crysis, maar dan met een sfeer die me meer aanstaat. Het bruine, vieze Afrika oogt mooi. Bekijk de trailer maar eens. Alles, behalve het stukje met de zonsopkomst, is in-game, zo verzekerde een ontwikkelaar van het spel me.

Far Cry 2 is een game die iedere FPS fan eens zou moeten spelen. Mensen die graag psychologische dingen beleven kunnen dit spel ook zo uit de winkelschappen halen. En de mensen die dan overblijven moeten deze game ook gewoon aanschaffen, dit is een shooter van AAA kwaliteit. Teleurgesteld dat ik de game niet mee naar huis mocht nemen was ik zeker, maar uitkijken naar de release is iets wat ik vanaf nu elke dag zal doen.