Het is zijn laatste missie. Nog één keer zal hij vechten voor wat goed is. Nog éénmaal zet hij zijn leven op het spel om dat van zoveel anderen te redden. Nog één keer gaan wij op pad met Solid Snake, een man gemaakt voor en door het slagveld. Een game karakter geliefd door zovelen. Nog éénmaal verblijdt hij ons met zijn game; Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots.

Het is inmiddels alweer 21 jaar geleden dat Hideo Kojima de wereld voor het eerst in aanraking bracht met Metal Gear en diens held; een solo soldaat in een onmogelijke missie. In al die jaren na deze eerste ontmoeting zorgde deze held ervoor dat er steeds een nieuwe standaard werd gezet in het door hem geïntroduceerde stealth action genre. Na meer dan twee decennia werk mag Solid Snake eindelijk rusten. Hoewel dit Snake zijn laatste missie is, betekent dit niet dat Snake er zomaar mee stopt. Metal Gear Solid 4 is weer een enorm filmische game, die weer de standaard in het genre enorm verhoogt. Het is het ultieme meesterwerk van de hand van Hideo Kojima.



Na drie echte Solid delen keert Snake terug voor deel 4. Dit laatste deel speelt zich af in een wereld waar Solid Snake zo hard voor heeft gevochten om te voorkomen. Oorlog is niet meer iets wat zich in een ver land afspeelt, overal ter wereld vinden gevechten plaats. Oorlog is een belangrijke economische factor geworden in de wereld door de contracten die worden afgesloten met zogenaamde PMC's, Private Millitary Corporations. Zij vechten puur en alleen voor diegene die ze het meeste kan betalen. Steeds zullen ze zich willen bewijzen in de gevechten waar ze voor ingehuurd zijn om meer en meer contracten binnen te slepen. Steeds meer delen van de aarde zullen hierdoor vernietigd worden. Niemand is meer veilig, zelfs burgers niet. Overal kan zomaar een gevecht ontstaan. Oorlog is veranderd…

Kolonel Campbell zal deze grote, laatste dreiging te lijf gaan. Het enige wat hij er voor nodig heeft? Solid Snake, inmiddels een verouderde, grijze man. Verkleed als een UN PMC infiltreert hij een gevechtszone in het Midden Oosten. Een enorme oorlog is hier bezig. Mensen in je wagen krijgen kogels door het hoofd, granaten ontploffen om je heen, raketten vliegen over je hoofd. Alsof Solid Snake in Call of Duty is beland. Jij moet je niet bemoeien met deze oorlog (het kan wel). Je hebt je eigen taak; het vinden en liquideren van Liquid Ocelot, inmiddels het hoofd van vijf van de grootste PMC's ter wereld. Natuurlijk is hij omringd door een groep van rare maar dodelijke vrienden waaronder het bloedmooie maar o zo dodelijke Beauty and the Beast Corps. Hun missie is het om Solid Snake om te brengen.

Solid Snake? Zeg maar gerust Old Snake. Onze legendarische held heeft te kampen met een versneld verouderingsproces. Hij ziet er ouder uit, voelt zich ouder. En dit heeft gevolgen tijdens zijn missie. Als hij te lang gebukt loopt kan het wel eens in zijn rug schieten. Zijn geestelijke gesteldheid kan onderuit gehaald worden als hij merkt dat hij oud wordt. Dit beïnvloed je, het schieten gaat minder goed, alles gaat wat langzamer. Daarom zal hij zich moeten focussen op de dingen die hij nog altijd kan. Gelukkig zijn dit er enorm veel. Oud? Ja. Minder cool? Nee!



Zoals altijd introduceert een nieuw Metal Gear deel nieuwe gameplay onderdelen. In Metal Gear Solid 4 zijn het enorm veel. Zelfs dingen waarvan je zou denken dat het niet kan werken in het Metal Gear universum zijn dingen die wél aanwezig zijn. Kojima en zijn team hebben hier goed over nagedacht om het werkend te krijgen. Alles is enorm gebalanceerd en draagt bij aan de epische verhaallijn. Vanaf het begin waar je met mensen tegen de PMC vecht en bezig bent met het escorteren van Meryl en haar Rat Patrol door een enorme schietpartij met The Frogs (het privé leger van Liquid) tot het enorme gevecht op het einde van het spel, je zit vol verbazing te kijken naar de schaal en diepgang van deze titel.

In voorgaande delen ging Snake `naakt` zijn missie tegemoet. Zonder al te veel wapens (vaak een mesje en een tranquilizer gun) werd hij in het diepe gegooid. Daar zou hij op een stealth manier zijn vijanden ombrengen om er met hun wapens vandoor te gaan. Dit gaat niet meer op in Guns of the Patriots. Omdat de soldaten nanomachines in zich hebben zitten en hun wapens ID-tagged zijn, kan alleen deze soldaat dit wapen gebruiken. Bij een ander blokkeert het wapen gewoon. Hierdoor is Snake afhankelijk van een wapenhandelaar: Drebin. Hij kan deze blokkeringen verwijderen en je nieuwe wapens, ammo en accessoires verkopen. Hij zal er altijd zijn wanneer jij hem nodig hebt. Je arsenaal aan wapens vergroot je hiermee waardoor je weer meerdere mogelijkheden krijgt om te overleven (mits jij je vijanden liever doodschiet dan dat je er omheen sluipt). Ook kan hij je wapens aanpassen. Geluiddempers, granaatwerpers, laserscopes, alles kan erop gezet worden. Dit heeft meteen weer zijn uitwerking tijdens gevechten. Wanneer je een betere fore grip op je assault rifle zet kan Snake het wapen beter vasthouden. Stabieler schieten zal het resultaat zijn. Maar, onze Drebin is natuurlijk niet dom en zal een vergoeding willen voor zijn verzette werk. Om dingen van hem te krijgen zul je genoeg Drebin Points moeten hebben. Om deze te krijgen verkoop jij je wapens die je vind tijdens je missie aan hem. Vind je bijvoorbeeld een wapen dat je al hebt, dan gaat het wapen meteen richting Drebin in ruil voor deze waardevolle punten. De kogels die nog in het wapen zaten krijg je wel zelf. Een perfecte deal!

Octocamo is de naam van het pak dat Snake draagt. Net als in deel 3, Snake Eater, zal Snake nu weer zijn pak aan kunnen passen aan de omgeving. Gelukkig is dit systeem een stuk verder geëvolueerd. Niet meer via een startmenu steeds opnieuw de kleding en camouflage in het gezicht aanpassen. Nee, 2 seconden stil zitten tegen een muurtje of liggend op de grond en je pak scant de omgeving. De textuur van die vloer waar je op ligt of die van de muur waar je tegenaan zit zal op je pak te voorschijn komen. Hierdoor is het makkelijker om ongezien voorbij vijanden te sneaken. Snake is de ultieme kameleon. Wanneer je een uitbreiding voor over je gezicht krijgt ben je zowat onzichtbaar. Of ga je liever gecamoufleerd met het gezicht van Snake uit deel 3 door de game heen?



Metal Gear Solid is nog altijd een stealthgame. Toch speelde ik de game op een andere manier. Ik gebruikte wapens, en veel. Ik verdoofde vijanden van een afstand om daarna van dichtbij met een mes het werk af te maken. Op andere momenten schoot ik met mijn volautomatische geweer elke vijand richting de grond. Ook tijdens de (meer dan fantastische) bossfights is het een genot om al die wapens eens in te zetten in plaats van het altijd maar zo zacht mogelijk doen. Het kan nog steeds, maar voor hen die niets hebben met stealth lijkt de game toch een stuk te compenseren. Erg netjes.

Zonder op het verhaal in te gaan moet ik het toch even hebben over de tussenfilmpjes waar Metal Gear Solid bekend om staat. Speel deze game niet als je even een half uurtje over hebt. Het kan zomaar zijn dat je ineens 40 minuten naar een "tussenfilmpje" zit te kijken. De een kan dit een heel stuk te lang vinden maar de doorgewinterde Metal Gear fan zal genieten. En dat komt niet alleen door de kwaliteit van de filmpjes (de gemiddelde Hollywood regisseur kan hier nog wat van leren) maar ook door de manier waarop je flashbacks kunt krijgen. Tijdens filmpjes staat ineens een kruisje in beeld. Wanneer jij dan op je kruisjestoets ramt zul je een flashback van een eerdere game uit de Metal Gear Saga krijgen, een flashback die opgaat voor het verhaal wat op dat moment verteld word. Je ziet de oude PlayStation graphics en zelfs de NES klassiekers voorbij komen. De filmpjes zijn verder (net als heel de game eigenlijk) voorzien van een Hollywood muziek score. Niet gek als je weet dat Harry Gregson-Williams weer terugkeert, dit keer in combinatie met andere composers. Zijn muziek geeft net dat beetje extra waardoor je soms vergeet dat je een spel speelt. Je denkt bijna dat je in de bioscoop zit, kijkend naar de film van het jaar.

Grafisch zit het helemaal goed met deze game. Ik denk dat ik mag stellen dat het de mooiste game is die ik ooit op een console gespeeld heb. Natuurlijk heb ik thuis een flinke HDTV staan wat natuurlijk enorm helpt, maar alles oogde zo ongelooflijk mooi. Natuurlijk kwam ik wel eens een "vieze texture" tegen maar dit vergeet je meteen wanneer je de hoek omdraait en daar een fantastisch vergezicht ziet. En de fans gaan echt uit hun dak als ze met deze fantastische graphics terug mogen naar Shadow Moses…

Natuurlijk kun je ook online met Metal Gear Solid. In Metal Gear Online kun je het opnemen tegen 16 spelers tegelijk in vijf verschillende maps. In modi zoals Deathmatch kun je elkaar heerlijk het leven zuur maken. Wanneer je er daadwerkelijk tijd in gaat stoppen zullen er extra functies voor je open gaan. Zo kun je pas na 20 uur spelen en het bereiken van level 3 jezelf bij een clan voegen. Met de gadgets en wapens die je in de singleplayer hebt kun je proberen je online te verstoppen of te jagen op je tegenstanders. Een heerlijk gevoel als een kill lukt terwijl de persoon in kwestie je nooit gezien heeft.



Ik kan nog pagina's en pagina's vullen over Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots. Er zijn zoveel dingen waar ik het nog over kan hebben, de iPod, het robotje wat achter je aan gaat, de liefdesverhalen, Sunny, enzovoorts. Maar, als ik dit doe, verpest ik de game misschien voor diegenen die hem nog willen spelen. Deze game moet je gewoon ervaren. De beste PlayStation 3 game tot op heden is het zeker, voor mij is het de game van het jaar. Mensen die nooit een Metal Gear hebben gespeeld zullen niets begrijpen van het verhaal, fans krijgen de perfecte afsluiting. Ik had het voorecht om recentelijk Hideo Kojima te ontmoeten. Ik maakte een buiging. Niet alleen uit respect voor de game, maar voornamelijk uit respect voor de man. Hideo en Snake, bedankt. Nooit eerder gaf ik de perfecte score, Metal Gear heeft het verdiend.