Muziekgames (of ritmegames; het is net hoe je het wilt noemen) zijn hot tegenwoordig. Zo zal iedereen wel gehoord hebben van Rockband en de mensen die een Nintendo DS hebben zullen vast wel eens "Elite beat agents" in de schappen hebben zien liggen. Maar er is maar één game franchise die echt bekend staat om zijn jankende gitaren en dat is natuurlijk Guitar Hero.

Wie Guitar Hero al kent mag deze alinea overslaan. Ik zal namelijk even in het kort uitleggen wat Guitar Hero nu eigenlijk is. Guitar Hero is een ritmegame. Op een gitaarhals komen de "noten" (de knoppen die je moet indrukken) naar beneden. Als je een "noot" aanslaat zal je ook de gitaar riffs horen. Dit moet je natuurlijk doen op de maat van de muziek die je te horen krijgt. Het kan zijn dat je nu zoiets hebt van "waarom zou ik in hemelsnaam zoiets gaan spelen!" Nou, uit ervaring kan ik vertellen dat het echt onwijs tof is om te doen. En de game op 'expert' uitspelen geeft minstens net zoveel voldoening als het uitspelen van een Zelda game. Maar genoeg gesproken, laten we het eens hebben over Aerosmith!


Beter goed gejat dan slecht bedacht moeten ze bij Activision gedacht hebben. Komt Rock Band met een drumkit (je weet wel, die game van Harmonix, de ontwikkelaar van de eerste twee Guitar Hero delen). Zo zal aan het einde van het jaar als alles loopt als de planning aangeeft ook Guitar Hero: World Tour het licht zien. Deze game zal ook met een drumkit komen, maar eentje die weer een stap verder is uitgebreid. Houdt deze dan ook goed in de gaten, dit word namelijk een klapper! Tot die tijd worden wij zoet gehouden met twee (!) nieuwe Guitar Hero delen, namelijk Aerosmith voor de PlayStation 2, PlayStation 3, Xbox 360 en Wii, en On Tour voor de Nintendo DS. Laat ik nu net eerstgenoemde gespeeld hebben.

Laat ik maar meteen zeggen dat ik het moeilijk vind om jullie te vertellen waarom je deze game echt zou moeten halen. Dit omdat er weinig vernieuwing in de game zit. Het is namelijk eigenlijk gewoon een Legends of Rock editie met een Aerosmith sausje. Wat dan weer bij mij de vraag opwekt of wij als Guitar Hero-fans eigenlijk wel vernieuwing willen zien. Mijn antwoord daarop is dan ook "nee" dat willen we niet want de laatste titel Legends of Rock werd al zo goed ontvangen door ons. Met name de tracklist was fenomenaal.

Ook de tracklist van Aerosmith is super. Hier moet ik wel aan toevoegen dat als je niks met deze muziek hebt of met de band geen affiniteit hebt dat je waarschijnlijk ook niks hebt aan deze Aerosmith Editie. De normaal zo leuke grapjes tijdens de laad-schermen zijn hier verdwenen en hebben ze vervangen door weetjes. Zo zul je lezen dat Aerosmith een tijd uit elkaar geweest zijn. En dat ze samen met Run-D.M.C. hebben gewerkt.

Waar je tijdens Legends of Rock altijd grappige getekende filmpjes voorgeschoteld kreeg, daar vertellen de mannen van Aerosmith zelf hun verhaal. Ze vertellen wat ze gedaan hebben, hoelang ze uit elkaar geweest zijn en welk concert voor hen het meeste memorabel was. Ook tijdens de concerten zul je eerst het "voorprogramma" moeten spelen zo zul je nummers van Cheap Trick, Run-D.M.C. en de Hollywood Dolls tegenkomen voordat je aan de slag mag met Aerosmith zelf, en dan gaat natuurlijk pas écht het dak eraf.

Overigens vind ik het heel noemenswaardig hoe de band zich beweegt op het podium. Deze zijn natuurlijk nog wel scripted maar wel beter uitgewerkt dan in Legends of Rock. Steven Tyler speelt met de microfoon, met de camera, met Joe Perry. Alles lijkt wat dat betreft allemaal te kloppen. Ook moest ik altijd lachen om de karakteristieke trekjes van de band waarmee de programmeurs aan de slag zijn gegaan. De houding van de band, gezichtsuitdrukkingen, danspasjes en natuurlijk bij sommige nummers dat Steven Tyler niet alleen een microfoon vast houdt maar ook een set samba-ballen.


Wat betreft het vrijspelen van extra muziek, gitaren extra karakters vind ik het allemaal wat te wensen overlaten. Het is allemaal zo weinig. Geef desnoods één van die gasten van Run-D.M.C. een gitaar in zijn klauwen. Dan heb je tenminste toch weer een "play-able" karakter. Ook de vrij te spelen nummers vind ik vrij karig, al moet ik zeggen dat ik er weer helemaal warm van werd toen ik het nummer "Pink" weer mocht horen/spelen.

Het is moeilijk om aan deze game een cijfer te moeten hangen. Enerzijds is de game een geweldig voorbeeld van een poging tot uitmelken van een franchise, anderzijds is het gewoon onwijs cool om Aerosmith uit te hangen en helemaal kapot te gaan op de riffs van Joe Perry en kornuiten. Uiteindelijk is het dus toch een game geworden waarvan elke muziekliefhebber noten van moet hebben gegeten. Vind je Aerosmith of het genre waarin deze jongens muziek maken wel wat? Dan is dit de game voor jou.