Voor jaren noemde mijn moeder me een zombie, en als ik terugkijk op de tijd dat ik World of Warcraft speelde moet ik eerlijk bekennen dat ze eigenlijk best gelijk had. Het enige wat me interesseerde was World of Warcraft, het enige wat ik speelde was World of Warcraft en het enige waar ik over praatte was World of Warcraft. Eindelijk wist ik me los te sleuren van deze gekte. Om vervolgens van Jeroen te horen dat ik Wrath of the Lich King mocht uittesten. Heel slim Jeroen, heel slim…

Allereerst voelt de game heel anders aan dan bij het begin van de Burning Crusade. In The Burning Crusade was de grootste vijand van de uitbreiding, Illidan, slechts een verre vijand waar je soms wat over hoorde en wiens invloed maar beperkt voelbaar was. Met Wrath of the Lich King gooit Blizzard het over een hele andere boeg en zorgt ervoor dat spelers al vrij snel in aanraking komen met Arthas, met al zijn volgelingen en duistere praktijken. Vanaf het moment dat je voet zet in Northrend is de invloed van Arthas duidelijk merkbaar. Mensen fluisteren zijn naam, vechten met zijn volgelingen en roepen om hulp. Zo kwam ik enkele boeren tegen die waren verdreven van hun land en een klein plekje hadden gevonden om weerstand te bieden tegen de eindeloze aanvallen van de Scourge. Hoewel de boeren zowel dapper als woedend waren, hadden ze het niet in zich om hun land terug te veroveren. Na enkele intensieve en interactieve quests slaagde ik erin om de Scourge terug te dringen en de boeren te voorzien van wapens zodat ze voortaan hun eigen land konden verdedigen. Dit soort quests zul je vaak tegenkomen tijdens je tocht door Northrend en geven het gevoel dat de mensen hier echt proberen een voet neer te zetten op dit meedogenloze continent.


Hetgeen mij erg aansprak bij het spelen was dat je ook duidelijk het gevoel had deel uit te maken van een groter geheel. Dwarfs en gnomes springen in vliegtuigen en maken aerial assaults, gigantische draken verbranden grote groepen undead en de Horde en de Alliance vechten zij aan zij tegen de gezamenlijke vijand. Het geeft allemaal een epische indruk, wat wordt benadrukt door een van de nieuwe features van Wrath of the Lich King: de Phased Zones. Hiermee speelt een speler in één en dezelfde zone, maar deze zone verandert afhankelijk van wat de speler heeft bereikt. Een goed voorbeeld hiervan is de Death Knight starting zone waarin ik begon op een zwevende Necropolis dat uitkeek op een door mensen bezette stad, met nette huizen en bloeiende flora. Naarmate ik vorderde in de questline voor deze zone veranderde het uiterlijk van de stad en welk soort wezens door de straten liepen. In het begin werden de boerderijen om de stad verwoest en overgenomen, en al snel renden er honderden undead ghouls door de straten om de inwoners uit te moorden en in undead te laten veranderen. De huizen lagen in puin, de bomen waren verbrand, lijken lagen her en der verspreid over de grond. Het toont aan dat je daadwerkelijk invloed hebt op de wereld om je heen en dat is erg bijzonder voor een MMORPG, een genre waar je over het algemeen gesproken geen invloed op de wereld kan hebben. De reden waarom dat wel mogelijk is bij World of Warcraft is de technologie achter die Phased Zones. Terwijl je in een huis staat of de zone verlaat, zorgt de game ervoor dat de omgeving om je heen wordt verandert in een volgende stage zonder dat je het doorhebt. Logisch gezien zul je dus alleen spelers tegenkomen die op dezelfde stage van de quest zitten als jij, maar hierdoor zul je dus geen vrienden kunnen helpen die op een vroeger stadium zitten dan jij. Dit is ergens wel jammer, maar het weegt bij lange na niet op tegen het gegeven dat wat jij doet invloed heeft op de wereld om je heen en het daarbij komende epische gevoel.


Ook lore-fanaten kunnen hun hart ophalen bij deze uitbreiding. Tijdens mijn beta test kwam ik enkele malen door verschillende gebieden die bekend waren van The Frozen Throne, samen met enkele wezens die alleen bekend zijn van de lore-boeken. Alles sluit haarfijn op elkaar aan, en dat geeft iets wat The Burning Crusade niet helemaal had: een leidraad. Eén van de tekortkomingen van The Burning Crusade was het feit dat de lore was gebaseerd op de gameplay. Het verhaal werd erg onlogisch bij de uitbreiding en veel fans waardeerden dit niet. Naarmate je vorderde door de uitbreiding werd het verhaal steeds meer in een hoekje geduwd en uiteindelijk raakte het vrijwel volledig uit zicht. In Wrath of the Lich King zorgt Blizzard ervoor dat de gameplay perfect aansluit met de lore, met enkele zeer onverwachte twists. Ik wil hier verder niks over zeggen, aangezien het misschien de plezier van de fans zou kunnen ruïneren, maar ik kan je verzekeren dat je mond wagenwijd zal open gaan van verbazing wanneer je het ziet.

Na mijn uitgebreide test van The Wrath of the Lich King kan ik vrijwel zeker zeggen dat Blizzard het hem weer heeft geflikt. De nieuwste uitbreiding biedt een ongekend groot nieuw continent aan en daarmee talloze uren nieuwe gameplay. Ik kan niet wachten totdat Blizzard alle kleine bugs eruit heeft gehaald en ik met het eindresultaat kan stoeien. Arthas, beware!