Als er één filmfranchise is die ongelooflijk is uitgemolken, dan is het Saw wel. Sinds 2004 is er elk jaar rond dezelfde tijd een nieuwe film verschenen met de ziekelijke Jigsaw in de hoofdrol, en ook volgend jaar kunnen we er ongetwijfeld weer eentje verwachten. Maar het creepy Saw universum is natuurlijk ook een ideale setting voor een horrorgame! Want wie wil er nou niet zelf een kijkje nemen in de zieke geest van Jigsaw en zichzelf - vanaf veilige afstand - onderwerpen aan zijn tests? Tot die conclusie moeten Zombie Studios en Konami ook gekomen zijn, want zij brachten ons onlangs Saw: The Videogame.

Nu ben ik waarschijnlijk één van de weinigen, maar ik heb Saw vanaf de allereerste film elk jaar trouw gevolgd. Niet zozeer om het verhaal, want ondanks dat de films elkaar chronologisch opvolgen is het niet noodzakelijk om elk deel gezien te hebben en kun je zonder problemen halverwege beginnen met kijken. Maar denk eens aan het overvloedige sadisme en de ziekelijke spelletjes die Jigsaw zowel fysiek als psychisch op zijn slachtoffers uitprobeert. En bedenk je daarbij dat er daadwerkelijk iemand is die heel die zieke spelletjes en attributen uit de films verzonnen heeft. Die gast moet zowel een ongelooflijk creatieve als gigantisch gestoorde geest hebben, net als Jigsaw dus, en dat intrigeert me. De bedenker van Saw is ook verantwoordelijk voor het script van Saw: The Videogame, dus dat belooft in ieder geval veel goeds (of eigenlijk veel zieks).


Saw: The Videogame speelt zich af tussen de eerste en de tweede Saw film en laat je in de huid kruipen van Detective David Tapp. Detective Tapp doet in de eerste Saw film onderzoek naar Jigsaw en wordt daarin neergeschoten door Zepp en voor dood achtergelaten. Jigsaw verwijdert de kogel, vervangt deze voor een sleutel en verzorgt Detective Tapp tot hij weer gezond is. Vervolgens wordt Tapp opgesloten in een verlaten kliniek, waar hij de kans krijgt zijn fouten uit het verleden recht te zetten door een aantal bekenden uit een en vooral dodelijke situatie te redden. Uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot en zul je voor de ene na de andere puzzel of boobytrap komen te staan, die bij falen allemaal hetzelfde gevolg hebben: een pijnlijke dood. Alsof dat nog niet zenuwslopend genoeg is, is de sleutel die in het lichaam van Detective Tapp zit de enige sleutel om de kliniek te verlaten en zijn alle andere slachtoffers van Jigsaw daarvan op de hoogte. Elke persoon die je tegenkomt is er dan ook op uit om die sleutel in handen te krijgen.

Het eerste dat me bij het starten van Saw aangenaam verraste, was de sfeer die de game uitstraalt. Hij geeft je vanaf de eerste minuut al een ongemakkelijk en onheilspellend gevoel, en dat gevoel blijft je de tijdens de hele game als een soort donkere schaduw achtervolgen. Je bent er eigenlijk continu op voorbereid dat er ergens iemand uit een donkere hoek tevoorschijn springt, of dat je nietsvermoedend in een boobytrap loopt, maar wanneer zoiets dan ook daadwerkelijk gebeurt schrik je je alsnog te pletter. Die creepy sfeer vind ik echt helemaal geweldig, zeker omdat er maar erg weinig games zijn waarbij ik echt de hele tijd op het puntje van mijn stoel heb gezeten van de spanning.

Om die spanning nog wat verder op te voeren is de gigantisch grote kliniek erg slecht verlicht, en op verschillende locaties is het zelfs gewoon pikdonker. Hiervoor krijg je aan het begin de beschikking over een aansteker en later in de game kun je deze naar eigen voorkeur wisselen met een zaklamp of een fototoestel met flitser (die we natuurlijk kennen uit een scene in Saw 1). Elke lichtbron heeft zo zijn eigen voor- en nadelen: de aansteker geeft je maar een beperkt zicht en gaat uit wanneer je rent, de zaklamp geeft slechts een dun straaltje licht, en de flitser verlicht weliswaar de complete omgeving maar dan voor slechts één of twee seconden. Mijn voorkeur ging uit naar de aansteker, welke je maar een meter of anderhalf ver laat kijken maar binnen die straal wel alles uitstekend verlicht. Want tijdens je zenuwslopende tocht door de kliniek moet je naast eventuele boobytraps en slachtoffers die de sleutel uit jouw lichaam willen, ook steeds alert zijn op items die je van pas kunnen komen.


Zoek dus in alle archiefkasten, bureau's en nachtkastjes die je tegenkomt grondig naar spuiten om je health te verhogen, zekeringen om stroomkastjes te activeren en spijkers om sloten te kraken. Lang niet alle deuren vereisen kraakskills - degene die open moeten om verder te komen in de game hebben bijvoorbeeld geen sloten - maar veel deuren waarachter extra items liggen zitten wél op slot en kun je aan de hand van een eenvoudig puzzeltje (draai verschillende elementen zo dat ze met dezelfde kleur pinnetjes tegenover elkaar staan) forceren. Andere puzzels die je met grote regelmaat tegenkomt zijn een stroomverbinding met spanningsblokjes en lampjes die je zo moet draaien totdat alle lampjes verbinding maken met het blokje en ze dus ook allemaal branden, en verschillende cirkels met stukken pijpleiding erop die ook gedraaid moeten worden totdat de pijp van de ene naar de andere kant loopt zonder onderbrekingen. De ene is om een stroomcircuit te repareren en de andere is om giftige gassen uit een kamer te laten verdwijnen. Bij beide puzzels komt het vaak voor dat je maar een bepaalde tijd hebt om ze op te lossen, terwijl ondertussen ook je healthmeter langzaam zakt. Probeer dan je hoofd maar koel te houden!

Deze kleine puzzels zijn echter niks vergeleken met de puzzels die je op moet lossen om Jigsaw's slachtoffers te redden uit de meest gruwelijke marteltuigen. Om bijvoorbeeld Amanda (die we ook kennen uit Saw 1) van haar gifinfuus te bevrijden moet je zo snel mogelijk gif en antigif in het infuus spuiten. Maar beide vloeistoffen moeten strikt gescheiden blijven en het apparaat waar je ze mee toedient bestaat uit een aantal kantelklepjes, waardoor je dus continu de route van het vloeistof na moet gaan om te weten aan welke kant de eerstvolgende toediening uitkomt. Faal je in het redden van een slachtoffer, gaat dat gepaard met veel bloed, krakende botten, gekrijs en gescheiden ledematen. Net als in de films dus.

Het grootste minpunt dat ik aan Saw heb kunnen ontdekken, is het gevechtsysteem. Tijdens je ontdekkingstocht door de kliniek kun je verschillende items oppikken om als wapen te gebruiken. Enkele voorbeelden zijn scharen, honkbalknuppels, de arm van een etalagepop en tafelpoten. Dat is allemaal erg gaaf en leuk, alleen laat het daadwerkelijke vechten nogal wat te wensen over. Aanvallen lijken soms niet goed geregistreerd te worden; de ene keer sla je iemand in één keer dood met een knuppel en de keer erop doet dezelfde knuppel, onder dezelfde omstandigheden, helemaal geen damage en lijk je zelfs door de vijand heen te slaan zonder effect. Wat ook jammer is, is dat het op een gegeven moment een beetje repetitief aan gaat voelen. Je krijgt, op het redden van de slachtoffers na, met grote regelmaat dezelfde soort puzzels voorgeschoteld, struint urenlang door de verlaten hallen en donkere ruimtes van de kliniek en komt steeds dezelfde boobytraps tegen.


De grafische kant van de game is dan wel weer een pluspunt. Zoals ik al eerder zei is de sfeer van de game gewoon geweldig. Het ziet er allemaal lekker donker en onheilspellend uit en je komt op veel verschillende locaties binnen de kliniek. Zo neem je een kijkje in het mortuarium, verpleegafdelingen, personeelsruimten, recepties, onderzoekskamers en de kliniek bevat zelfs een bibliotheek en een begraafplaats. De sounds sluiten perfect aan op de enge sfeer van de game en doen je soms echt aarzelen om verder een verlaten hal in te lopen of een kamer te betreden, omdat je gewoon aan de muziek al hoort dat je iets te wachten staat.

Saw: The Videogame is een erg toffe titel, die hier en daar wel wat kleine steekjes laat vallen maar over het algemeen zeker de moeite waard is. Als de sfeer in de Saw films je wel bevalt, dan zou je deze game zéker moet spelen. Saw: The Videogame bevat namelijk dezelfde onheilspellende sfeer, maar dan versterkt doordat jijzélf dit keer degene bent die slachtoffer is geworden van Jigsaw's zieke geest.