Eindhoven. Nu zo'n doodnormale stad. De stad van PSV, de lampen en waar je al snel de gekste bent. Maar niet in september 1944. Toen een stad gehuld in dood, angst; de tweede wereld oorlog. Het was het strijdtoneel tussen de Geallieerden en de Duitsers. Het was één van de locaties die betrokken zou raken in de grootste mislukking die de oorlog ooit gekend heeft: Operation Market Garden.

Het is door de vele WOII-games bijna onmogelijk om nooit mee te hebben gevochten in de Tweede Wereldoorlog. Regelmatig is deze periode uit onze geschiedenis als onderwerp gekozen, en vertellen games ons breeduit over de soldaten die hun leven gegeven hebben opdat wij het nu beter kunnen hebben. Toch konden zulke verhalen me vaak niet bekoren in dit soort games, je speelde het maar met één reden: het afschieten van Nazi's. Maar in Brothers in Arms is het anders.

Gearbox' Brothers in Arms serie draait om het wel en wee van de 101st Airborne Division tijdens hun missies waarin ze het opnamen tegen grote overmacht, altijd aan de frontlinie, altijd daar om te dienen. In Hell's Highway verlaten we met hen de grote velden en boerderijen van Frankrijk en verruilen we ze voor een zeer herkenbare locatie: Nederland.

Het verhaal van Brothers in Arms: Hell's Highway draait dus rondom Operation Market Garden, een plan ontsproten uit het brein van Field Marshal Montgomery. Het doel was om met deze missie het einde van de oorlog een stuk dichter bij te krijgen; de soldaten zouden met kerst weer lekker thuis zitten. Het veroveren van een strategische weg door ons land en een gat maken in de voorste linie van de Duitsers om zo hun land in te rijden. Het was de grootste luchtinvasie die onze planeet ooit gekend heeft. Helaas wisten de Geallieerde soldaten niet dat het gebied rondom hen vol zat met de soldaten van Adolf Hitler. Wat een snelle overwinning had moeten zijn werd door de Duitsers ineens omgezet in een grote slachtpartij. Matt Baker was er bij, en wij als gamer met hem.

Matt heeft veel meegemaakt in de eerdere Brothers in Arms games. Hij heeft veel gevochten, veel Duitsers vermoord. Helaas zijn ook veel van zijn soldaten, zijn mannen, zijn vrienden om het leven gekomen. Het laat hem niet los. Hij ziet de dood steeds weer in de ogen, overal vallen mensen levenloos neer. Het heeft een enorme impact op hem. Hij draait een beetje door, hij weet zelf niet meer wat hij met zichzelf aan moet. Zijn squadleden ook niet. Deze mentale aandoening is door Gearbox geniaal in de game verwerkt. Het gaat niet meer om het doden van de Duitsers. Het gaat om jou, je squad, je mannen. In een oorlog genieten soldaten niet van vette explosies, mooie acties en brandende gebouwen. Nee, ze liggen doodsbang in hun schuttersputje en terwijl de kogels langs hun oren vliegen schreeuwen ze om hun moeder. Door de mentale inbreng voelt Brothers in Arms niet meer als een game maar als een interactieve aflevering van Band of Brothers. Gelukkig hoef je niet de eerdere delen gespeeld te hebben om het verhaalte begrijpen: door middel van flashbacks word je helemaal op de hoogte gehouden van wat eerder is gebeurd.

Brothers in Arms is niet vergelijkbaar met de Call of Duty games. Als nieuweling in de serie merk je snel dat je zowat elke actie goed moet overdenken, je manschappen precies moet hebben staan waar jij denkt dat het meest strategisch is. Zomaar op de vijand in rennen terwijl je je magazijn leegschiet heeft alleen maar als resultaat dat je al snel in een bodybag terug naar huis gestuurd wordt. Nee, je zoekt constant naar cover. Vanuit cover richt je op de vijand en schiet je ze naar het hiernamaals. Wanneer jij je eenheden goed aanstuurt kunnen ze er voor zorgen dat de vijand op hun gefocust is. Jij maakt een omtrekkende beweging en valt aan vanaf de achterkant. Flanken noemen ze dat. Wanneer je weet dat je drie squads meeneemt (een firesquad voor het bieden van suppressing fire, een assault squad voor het flanken van vijanden en een special weapon squads die de beschikking heeft over machinegeweren of bazooka's) weet je meteen dat je er een hele kluif aan hebt om alles op het slachtveld zo te laten gaan zoals jij dit zou willen. Om een team goed te kunnen leiden moet je hun sterke en zwakke punten beter kennen dan je eigen broekzak. Het is namelijk niet handig om een team met een assault rifle op Duitsers achter een stenen muur te laten schieten. Mochten ze nu achter iets cover hebben gezocht wat kapot kan, dan is dat al heel wat anders. Hekjes en zandzakken worden bijvoorbeeld heerlijk gepenetreerd door het zware geschut van deze mannen. Laat staan als je er een bazooka team op af stuurt. Door het vernietigen van hun veilige plek dwing je de Duitsers om zich te verplaatsen. Ze raken dan onbeschut, en dat is jouw kans. Geef het order aan je team en zie dat de Duitsers hun laatste Schnitzel gegeten hebben.

Helaas reageert je team soms een beetje dom wanneer je een order aan ze geeft. Om bij een door jou aangegeven bestemming aan te komen lopen ze wel eens recht door de vuur linie van de Duitsers heen. Of ze springen over een muur terwijl jij toch echt wilde dat ze er cover achter namen. De dood van een teamlid is het gevolg. Vreemder zijn situaties waarin ik mijn team het bevel gaf even achter te blijven terwijl ik de omgeving even wilde gaan scouten. Ik zet ze neer achter een muurtje en zeg dat ze moeten blijven. Ik loop zo'n vijftig meter verder, roep dat ze mogen komen en zie hoe ze aan komen wandelen. Echter komen ze niet van achter me vandaan maar lopen ze ineens vóór me. De AI van de Duitsers kan er af en toe ook wat van. Ook al is het meestal prima in orde wanneer de Duitsers weg springen voor je kogels, cover zoeken en je proberen te flanken, soms zie je ze gewoon stil staan midden op een weg. Een makkelijke kill, maar realistisch is anders. En dat is net het hele punt. Brothers in Arms Hell's Highway wil de meest realistische Tweede Wereldoorlog shooter ooit zijn. Dit soort dingen haalt dit idee omlaag. Ook het gedeelte waarin je met Baker alleen een missie aangaat voelde bij mij niet helemaal goed aan. Geen mensen om te bevelen, helemaal alleen richting vijandelijk terrein? Niet dat deze missies slecht zijn, nee verre van dat, maar het voelt gewoon niet helemaal goed wanneer een Platoon Commander ineens in zijn eentje gevechten aan gaat in het gevaarlijke Nederland.

Visueel is Brothers in Arms geen topper. Het feit dat de game keer op keer uitgesteld is legt de game geen windeieren. Af en toe verschijnen textures tijdens filmpjes net wat te laat en als de camera tijdens deze filmpjes te dicht op een object is zie je dat de textures soms behoorlijk nep zijn. Toch kon ik me hier totaal niet aan storen. Oké, het kan beter, maar het maakt in dit geval niet uit. Je let er niet op, je bent bezig met het verhaal. Wat trouwens wel een visueel hoogtepunt is wanneer je een Duitser in slow-motion om legt. Misschien maakte je een perfecte headshot. De game zoomt in op de Duitser en langzaam maar zeker zie je de kogel door zijn hoofd gaan. Het bloed vliegt alle kanten op, de Duitser valt langzaam richting de aarde. Wanneer je een prachtige kill (of meerdere tegelijk) met een granaat hebt en dit systeem trekt in werking is het helemaal genieten geblazen. Prachtig!

Net zoals bij een film is geluid en muziek een factor die niet vergeten mag worden om de emoties over te brengen die de maker bij zijn scene wil hebben. Hierin is Brothers in Arms van hoog niveau. De muziek lijkt zo te zijn gehaald uit een fantastische oorlogsfilm. Saving Private Ryan, Band of Brothers, dat soort muziek. Prachtige orchestrale geluiden creëren net dat beetje meer drama waardoor je met Baker mee gaat leven. Daarnaast is de voice acting ook helemaal niet verkeerd. De soldaten vloeken als het fout gaat (dat kan uitgezet worden), roepen dat ze bang zijn, gaan tegen je orders in als ze denken dat het hun dood gaat worden. Het voelt aan alsof je echt in Eindhoven zit in 1944, dat is het grootste compliment dat Gearbox kan krijgen.

Omdat het een shooter is moet er een multiplayer mode in de game verwerkt zijn moeten ze bij Gearbox gedacht hebben. De game draait zo om het verhaal, de emoties van de soldaten, de gevoelens die ze hebben tijdens de oorlog, het voelt alsof de multiplayer er een beetje los bijhangt. Het feit dat je met een grote soldaten op een map oorlog aan het voeren bent is leuk, toch is dit niet waar je Brothers in Arms voor aan gaat schaffen. Met twintig personen tegelijk op elkaar jagen of enkele vlaggen in de map omhoog of omlaag halen is vermakelijk, maar al snel keerde ik weer terug naar het verhaal van Baker.

De soldaten die vochten in de Tweede Wereldoorlog om al die landen te bevrijden verdienen niets meer dan respect van ons allemaal. Hun verhalen mogen niet vergeten worden. Met Brothers in Arms Hell's Highway zal dit niet gebeuren. Het spel vertelt het waargebeurde verhaal van de 101st op het niveau van een Hollywood film en zorgt er voor dat de speler van begin tot eind aan zijn TV gekluisterd is. Sommige aspecten hadden misschien beter gekund maar dat zijn, in vergelijking met de ervaring die Gearbox ons geeft, zaken die we door de vingers kunnen zien.

• login of registreer om te reageren