De pijp uit gaan is nooit leuk in games (laat staan in real life). Totdat je Jericho gespeeld hebt, want toen we het hoofdpersonage het hoekje om hadden geholpen, begon de game pas écht te leven.

Maar laten we eerst even een stukje geschiedenis behandelen. Want, lieve kindertjes, voordat God de mens had geschapen zoals die nu is, was de goede man even de fout in gegaan: zijn eerste poging, bekend als de Firstborn, kende nog geen goed of kwaad, licht of duisternis, mooi of lelijk. Het was álles en tegelijk ook niets. Al met al een grote mislukking, en het wezen werd al gauw in de vergetelheid gegooid. Maar dat ging niet zonder slag of stoot, want de Firstborn verzette zich. Hevig. Het lukte God uiteindelijk niet meer om het te onderdrukken, waardoor het een stukje van onze aarde wist te bemachtigen: de stad Al Khali, vierde eeuw voor Christus. Het eerste Jericho Squad, gevormd door zeven Sumeriërs, werd eropaf gestuurd om de Firstborn te verslaan... en werd nooit meer teruggezien. Nog vier keer gaat een deel van de aarde verloren aan het steeds sterker wordende wezen, steeds in een andere tijd, en elke keer wordt er een Jericho Squad op afgestuurd; tot nog toe altijd zonder resultaat. Inmiddels leven we in het nu, en wéér wordt er een Jericho Squad gevormd. Een squad met een gezonde dosis goede hoop, een sterke focus op het paranormale en vooral een flink wapenarsenaal in de klauwen.

We ontmoeten Captain Ross, onderdeel van het nieuwste Jericho Squad. Wat met hem begint als een nog vrij standaard Horror-themed First Person Shooter, slaat om wanneer we 'm, al vrij vroeg in de game, om zeep helpen door nét even iets te dichtbij de Firstborn te stappen. Ross' lichaam verdwijnt in de verdoemenis, maar zijn geest blijft intact. Hij is telepathisch en weet nog net op tijd te ontsnappen naar het lichaam van de parapsychisch aangelegde teammate Jones. Dat wisselen van lichaam bevalt best goed, zo blijkt al snel, want binnen de kortste keren is het team al gewend aan het idee dat ze af en toe even tijdelijk bezeten worden door Ross. En dus flitsen we in no-time enthousiast van squadmember naar squadmember.

Jericho Squad is een zeer specialistisch team. Elk squadmember heeft zijn of haar eigen wapens en krachten die niet onderling uitgewisseld kunnen worden. We nestelden de geest van Ross meestal in de kop van onze favoriet Delgado, de stoere bikkel die een big-ass machinegun in zijn knuisten houdt: perfect om het meeste slachtvoer dat zich aandient in deze game snel de kop in te drukken. Hij is "pyromancer", wat hem kort gezegd controle kan geven over vuur, zowel offensief (lees: door vijanden in de hens te zetten) als defensief (lees: door te voorkomen dat Jericho in de hens wordt gezet).

Tweede in ons toplijstje is Abigail Black, de sniper. Zij is niet alleen heel handig om doelen op afstand uit te schakelen - meestal met een zéér bloederig headshot - maar ook om meerdere vijanden tegelijk uit te schakelen. Black is gespecialiseerd in telekinese, en kan haar kogels in de lucht bijsturen. Vuur één kogel af en stuur die door een aantal koppen achter elkaar aan, zelfs met bochten van meer dan negentig graden, en hele rijen lelijke monsters vallen ten onder aan het schot. Ook háár kracht kan defensief werken: met een snelle handbeweging kan ze inkomende projectielen stoppen of zelfs terugsturen naar de afzender. Verder kan ze soms fysieke blokkades uit de weg ruimen, en als extraatje heeft ze voor ons een granaatwerper op haar sniper rifle gemonteerd.

Volgende in de groep is Church. Deze slinkse dame heeft het niet zo op vuurwapens, maar des te meer op haar Samoerai-zwaard. Soms is sneaken even de beste oplossing. Dan is "Billie" áltijd de beste keus als er wat verkenningswerk uitgevoerd moet worden. Een zeer welkome aanvulling op de gameplay, want weinig is leuker dan om op lichte voetjes door donkere gangen te stuiven en nietsvermoedende vijanden in de rug te steken. Verder is Billie fan van bloedrituelen: door met een mes in haar hand te snijden kan ze zogeheten "Wards" oproepen, een soort krachtvelden die nabije monsters tijdelijk doen stilstaan of in vlammen doen opgaan.

Paul Rawlings is de slimmerik van de club, en hij zal dan ook regelmatig leiding geven aan Jericho. Hij is een priester en weet precies hoe de Firstborn-vork in de steel zit. Tegelijk heeft hij ook al heel wat ervaring in het Amerikaanse leger opgedaan, waardoor hij zéker niet minder schietgraag is dan de anderen in het team: met zijn twee pistolen met verschillende firemodes weet hij aardig wat schade aan te richten. Rawlings is ook de belangrijkste healer, want hoewel Ross ook wel wat genezende krachten heeft, kan Rawlings ook zonder fysiek contact - dus op afstand - teammates nieuwe kracht geven aan de squadleden. Hij zal dit bijna altijd wel uit eigen beweging doen, dus veel behoefte om als Rawlings te spelen hadden we eigenlijk niet.

Over Xavier Jones hebben we het al even gehad: deze kerel is parapsychisch ingesteld en kan zijn blikveld tijdelijk verplaatsen naar dat van een ander, om vandaaruit zijn (lichte) tele- en pyrokinetische krachten te botvieren. Wat? Ehh... je kan inzoomen op een vijand en vandaar uit schakelaars omzetten of brandstoftanks doen ontploffen om een doorgang naar een anders onbereikbaar deel van het level te creëren. Aha! Jones' wapen is een combinatie van een assault rifle en een shotgun, en dat klinkt goed, maar wij vonden de machinegun van Delgado een stuk praktischer - Jones is de helft van de tijd bezig met herladen, terwijl Delgado er zonder mokken in één rits duizend kogels doorheen kan jassen. Daarom gebruikten we Jones slechts af en toe en dan alleen vanwege zijn speciale krachten, wanneer het écht niet anders kon.

Hekkensluiter is Simone Cole, "Reality Hacker" van beroep. Deze dame draagt een wat zwak proppenschietertje en kan als gimmick de tijd vertragen wanneer het even te hectisch wordt. Ook met haar speelden we maar zelden (dat klinkt onbedoeld nogal schunnig...).

Om de anticlimax te doorbreken: Jericho is echt een vette game. Pyxis, de wereld die de Firstborn heeft opgebouwd, bestaat uit een aantal "schillen" die elk uit een andere tijd gestolen zijn, en Jericho werkt zich van buiten naar binnen door die schillen (en dus de tijd) heen. Hoewel de graphics in deze zones niet gek veel verschillen - het blijft steeds een verzameling van massieve doch zwaar gehavende gebouwen, zij het dat het de ene keer een bunker uit WW2 is en de andere keer een Middeleeuws kasteel - is het toch mooi om te zien hoe de "oude" wereld op is gegaan in de helse wereld van de Firstborn.

Hoewel uitgever Codemasters in haar marketing erop hamert dat de game éng is - de enthousiaste brief bij onze review copy spoorde ons al aan om 's nachts te spelen, met de lampen uit en de speakers hard - vonden we de gameplay daar iets te druk voor. Even kort door de bocht gezegd, leek er nooit een eind te komen aan de vele vuurgevechten en waren er maar weinig momenten om even tot rust te komen en de muziek en de omgeving goed op ons in te laten werken. Maar, mán, wat een mooie omgeving was dat. De graphics van deze game zijn werkelijk fenomenaal: de engine poept er de indrukwekkendste (lees: goorste) scènes uit, waarbij we regelmatig uitgebreid stonden te kijken naar sfeervolle (lees: gore) beelden van bloederige monsters, bloederige gangen en bloederige bloedplassen. Hadden we trouwens al gezegd dat Jericho een gore, bloederige game is? Bij vlagen ook een aardig donkere game trouwens, want regelmatig moest de in-game zaklamp aan om nog een hand voor ogen te kunnen zien. Een scène met de stealthy Church is daar nog het mooiste voorbeeld van: haar (helaas ietwat korte) tocht door een pikdonker, zeer krap gangenstelsel staat ons nog steeds in het geheugen gegrift.

De controls van de game verdienen nog even een eigen alinea. Naast het feit dat het switchen tussen characters en het aanroepen van hun speciale krachten een fluitje van een cent is, komt Jericho tijdens al het FPS-geweld af en toe met een welkome variant op de gameplay. Als ik Fahrenheit zeg, zouden de meeste gamers wel moeten weten wat ik bedoel. Zo niet: in sommige scènes - veelal scripted, maar ook als een vijand érg dichtbij weet te komen en je kop van je lijf wilt rukken - gaat Jericho even over in een soort minigame, waarin telkens zo snel mogelijk op één van de pijltoetsen (of ASWD-toetsen) moet worden gedrukt wanneer het bijbehorende icoon in beeld verschijnt. Lukt dat, dan loopt de scène tot een goed einde. Lukt dat niet... dan niet, en wordt je kop er ook daadwerkelijk afgerukt (of een vergelijkbaar resultaat). Deze scènes zijn soms vrij heftig en altijd retesnel, dus enig reactievermogen is wel nodig.

Het is overduidelijk dat er goed werk is gemaakt van Jericho. Horrorschrijver Clive Barker verzorgde het verhaal, en wel een verhaal dat de game interessant maakt om te spelen en het tempo continu hoog houdt - soms zelfs iets té hoog - wat maakt dat er eigenlijk weinig tijd is om echt diep in de sfeer op te gaan. Jammer, maar het haalt de game gelukkig niet onderuit. De schitterende graphics en de heerlijke muziek maken veel goed. Het switchen tussen squadmembers en de minigames brengen wat welkome variatie in de gameplay en voorkomen dat de game "yet another FPS" wordt. Top!

• login of registreer om te reageren