Snel rent ons hoofdpersonage terug de hoek om. "Verdomme, ik had gewoon dat bloedspoor moeten volgen, maar neeeee, ik moest weer eigenwijs rechtdoor gaan. Eigenlijk ben ik maar een zak hooi, maar gelukkig vertel ik dit tegen mezelf waardoor niemand weet dat ik dit toegeef!". De beste man schrok zich zojuist helemaal de tering. Stormt er ineens een gespierde big guy door één van de vele dunne muren van het enge, verlaten hotel. En dan te bedenken dat dat slechts de kers op de taart is…

Dat is nou eenmaal gebruikelijk in horrorgames: de schrikmomenten. Het is dat die consoles zo duur zijn, maar ik denk er soms aan om zo'n ding het raam uit te smijten nadat ik weer een halve hartverzakking heb gehad. Het was voor mijn dan ook niet één en al happy joy joy toen Condemned 2 in de brievenbus lag.



Zodra je echter lekker in het sfeertje zit is het horrorgenre één van de tofste gamegenres. Je beleeft een avontuur die druipt van de spanning en sensatie, wetend dat je je ieder moment weer gaat afvragen waarom je nog speelt. Ergens gemeen, ergens heerlijk.

Dit avontuur begint zo ongeveer een jaar na de gebeurtenissen van deel 1. Ethan Thomas leidt (of lijdt, kies maar) tegenwoordig een slecht leven; dankzij zijn niet al te leuke belevenissen van Condemned 1 leeft hij tegenwoordig op de straat en beoefent hij de sport comazuipen. Zijn voormalige collega's vinden hem echter in een verlaten steegje, alwaar hij zojuist is aangevallen door een hallucinatie. Die heeft hij de laatste tijd wel vaker. Ethan wordt zo ongeveer half gedwongen om zijn positie als Special Crimes Unit opnieuw op zich te nemen, aangezien zijn voormalig partner wordt vermist.

Tja euh, zo gezegd zo gedaan, Ethan laat zich makkelijk overhalen en al gauw zit hij weer op het oude pad. Dit keer wel als een alcoholverslaafde, maar toch: Ethan Thomas is terug met meer vechtmoves, meer wapens en met onderzoekingstechnieken van een stuk intelligenter niveau. Qua wapens is het aanbod verbreed met meerdere schietijzers, maar ook op het gebied van slagwapens is er heel wat nieuws te vinden. Je zult me er maar op moeten geloven dat het scala aan wapens rijk genoeg is, want specifieke wapens opnoemen heeft niet veel nut. De grote verschillen zitten hem in de hoeveelheid schade en de snelheid, en daar blijft het ongeveer wel bij.



Interessanter, hoewel niet interessant genoeg, is een stukje over de vechtmoves. In Condemned 2 is dit uitgebreid, maar het zal niet voor iedereen positief uitpakken. Er zit een combosysteem in dat er leuk uitziet, maar niet geperfectioneerd aanvoelt. Wel is het grappig om een op knieën zittende vijand bij z'n nek te grijpen en hem met zijn hoofd door een televisie te rammen, maar over het algemeen was het combatsysteem in deeltje 1 net wat fijner.

Ter compensatie is er een geniale upgrade gemaakt voor het onderzoeken. Waar je in deel 1 alleen maar met je kermislichtjes dode kerels hoefde te belichten, moet je nu echt je hersens gebruiken om goed te werk te gaan. Per onderdeel dat onderzocht dient te worden krijg je een rijtje keuzes, waarbij jij dus moet bepalen wat correct is. "Ging de kogel er hier uit of in?" Tja, eruit, want er hangt een stukje jas naar buiten. "Wat is het nummer van deze hotelkamer?" Nummer 109, want buiten de deur staat 1** en bij de telefoon staat **9. Je moet meer nadenken. Ook zul je moeten bepalen wat nuttig is voor het bureau om te weten. Stel, een random kerel ligt je tapijt te bevuilen en op het tapijt ligt een politie badge. Jij bent degene die bepaalt wat je doorgeeft. "Mijn tapijt is groen" is een stuk minder interessant voor je baas dan "Politiebadge nummer zoveel ligt op mijn tapijt". Het is ontzettend tof dat je gedwongen wordt om over dingen na te denken. Geniaalheid ten top!



Verder kent de game een aantal kleinere factoren. De ene brengt weer een wat toffere sfeer met zich mee, het ander is gruwelijk irritant. Zo is het behoorlijk vervelend dat onze Ethan zo'n eigenwijze droplul is. Als wij een doos voor ons op de grond hebben, stappen we erover heen. Ethan doet echter alsof de doos ervoor zorgt dat het pad doodloopt en verzet geen stap. Moet je dus eerst die doos wegmeppen voordat hij weer wil lopen. Beetje jammer, de developer had er beter voor kunnen kiezen dat het boeltje verschuift als je er tegenaan loopt. Er doorheen lopen is natuurlijk ook niet mooi.

Het feit dat Ethan een dronken bastard is, brengt iets met zich mee dat best een klein pluspuntje verdient. Door de game heen zal je flessen alcohol vinden, een lekkernij voor onze beste man, maar het helpt hem daarnaast ook nog eens om te kalmeren van alle demonen die hij tegenkomt. Doordat hij verslaafd is, is het voor hem echter wel lastig om fatsoenlijk met een wapen te richten; hij wiebelt en beweegt namelijk wat af zodra hij van plan is om zo'n psycho dude af te knallen.

En dat zal hij vaak genoeg moeten doen, er loopt namelijk genoeg gespuis rond op de verschillende locaties die de game rijk is. In mijn hands-on preview had ik het al over de met teer/pek besmeurde omgeving alwaar wat vage demonen rondhangen en aan het begin van dit artikel sprak ik al over een verlaten hotel. In het hotel kom je allerlei raar volk tegen dat het op je heeft gemunt, inclusief vage, ziek ogende, maar vooral schriele mannetjes in onderbroek, bewapend met een spuitje. Dan wil ik als laatste locatie nog een poppenfabriek noemen. Ik weet zeker dat het je niet zal bevallen als je ziet wat daar rondloopt en als je hoort wat voor lieve geluidjes daar worden afgespeeld. Om niet teveel te verklappen hou ik er wijselijk m'n mond over.



Ben je de singleplayer zat, dan kun je met maximaal acht mensen online strijden in een aantal voor de hand liggende multiplayer modes, zoals Deathmatch en Team Deathmatch. Op zich een goed punt dat er een multiplayer in is verwerkt, het verhoogt de replay waarde en met de juiste mensen zal er vast en zeker de broodnodige fun uit te halen zijn. Al met al nog een verbetering op deel één.

Hetzelfde geldt voor de graphics, die zijn ook verbeterd. Alles is gewoon geupdated naar 'graphics stijltje 2008', zodat het net zoals met het vorige deel toentertijd een genot is om te spelen. De sounds zullen hier en daar vast ook zijn opgeschroefd, al is dat gewoon hetgeen toevoegen dat nieuw is. Het is geen verbetering, het is gewoon zoals het zou horen.

Mensen die het eerste deel van Condemned tof vonden, kunnen Condemned 2 blind aan gaan schaffen. De game kent dezelfde geniaalheid, met hier en daar zelfs flinke verbeteringen. Minpunten zitten echter ook in de game, al zijn die vrij minimaal te noemen. Condemned 2 laat je over het algemeen weer griezelen op de juiste wijze.

• login of registreer om te reageren