Voordat ik begin met mijn lap tekst wil ik mezelf graag even voorstellen. Mijn naam is Teun Bekkers, ik ben 22 jaar en woon in Gerwen (bij Eindhoven). (Voor de wielrenners onder jullie; Ja, dat gat waar de Olympia Tour van afgelopen vrijdag eindigde).
In het dagelijkse leven banjer ik door het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven waar ik fungeer als stagaire medische psychologie. Ik heb een bachelor in de biologische psychologie en ben bijna klaar met het mastertraject Neuropsychologie, dit alles op de universiteit van Maastricht.
Ik begrijp dat sommige mensen nu denken "nou nou, die jongen is trots op zichzelf" en ik kan jullie vertellen dat die mensen gelijk hebben. Dat betekent echter niet dat ik op iemand neerkijk, of me beter voel dan anderen. Ik schrijf nu column voor een site waar iedereen gelijk is en waar iedereen dezelfde hobby heeft. Games.

Die gelijkheid is iets wat ik meteen met jullie wil gaan bespreken. Het is me namelijk altijd erg opgevallen dat er bij vrijwel ieder genre of platform verschillende kampen bestaan met bijbehorende, soms bijzonder fanatieke aanhangers. Het lijkt ook haast alsof je een keuze moet maken tussen Pro Evolution Soccer of FIFA, tussen de DS en de PSP, tussen Quake of Unreal Tournament, tussen Colin Mcrae Rally of WRC/Richard Burns Rally, en zo kan ik nog bijzonder lang doorgaan. Heb je een voorkeur, dan probeert er altijd wel iemand jou duidelijk te maken dat jouw mening echt niet kloppende is.

Degene die zich nu aangesproken voelen hoeven zich niet druk te maken, ik ga niet op deze mensen persoonlijk in. Ik ga echter een poging wagen om die strijd tussen verschillende games en platforms te verklaren. Waarom bevalt de ene game nou wel en de ander niet? Waarom kiest iemand voor Microsoft en niet voor Nintendo? Waarom vinden we het zo belangrijk dat anderen mensen dezelfde mening hebben als wijzelf? Dit soort vragen ga ik in het vervolg wat meer stellen, en als jullie het kunnen waarderen combineer ik het met een dosis psychologie voor dummies .

Hij houdt van zijn PSP
Laat me eerst zeggen dat er niets mis is met vele games, fanboys en meerdere consoles. Veel mensen hopen dat er ooit één console komt, of dat Valve met Bungie en Criterion gaat samenwerken om 1 gruwelijk vette shooter te maken. Juist het feit dat al die verschillende bedrijven er zijn zorgt voor concurrentie, en dat zorgt weer voor harder werken, innovatie en versnelling van technologische vondsten. Bedenk eens wat er gebeurd zou zijn als maar één bedrijf bekend zou staan om zijn grafische kaarten. Of als alleen Intel verantwoordelijk zou zijn geweest voor de processoren. Laat ik het omdraaien, is iedereen blij met Windows XP??

Objectiviteit bestaat niet. Het menselijk brein werkt altijd subjectief. Een fotocamera doet dat niet, die maakt gewoon een foto van wat het voor zijn lens krijgt. Het brein stuurt echter via aandacht altijd naar een specifiek element van ons gezichtsveld. Kijk maar eens naar een foto van een landschap, en vraag dan aan iemand anders wat hij/zij ziet. Zo werkt het met bijzonder veel dingen, en dat is heel primitief. We leren onbewust wanneer iets positief werkt op onszelf, en daardoor blijven we het opzoeken. Als we een negatieve associatie met een eenheid gemaakt hebben, proberen we het te vermijden. Het brein bepaalt wat we doen, en daar hebben we bijzonder weinig controle over. Het bepaald wat we zien, welke emoties daarbij horen, wat we onthouden, en daardoor vormt zich een mening. Dit is een vorm van conditionering. (ga maar googlenJ)

Objectiviteit bestaat niet. Hoe vaak heb ik wel niet geroepen "dit kan niet mooier", "wow, dit is gewoon een evenaring van de werkelijkheid". Dit komt omdat mijn brein nooit iets mooiers gezien had op dat moment. Kijken we later terug, dan zijn de graphics lelijk en verouderd. We baseren dus onze mening op wat we eerder hebben gezien, en wat we toen daarbij gevoeld hebben.

Hoeveel mensen zijn serieus objectief geweest toen Sony op de E3 2005 met die pre-rendered filmpjes de show stal. Ze kwamen vóór Microsoft, lieten de mensen kwijlen, et. Voila, Microsoft had klote graphics, matige spellen etc. Pas een periode later ontdekte men hoe de draak in elkaar stak, maar dat ene moment, op die E3 avond, was de objectiviteit ver te zoeken.

Een ander fenomeen is habituatie. In de game-volksmond ook wel speelwaarde genoemd. Denk bij deze term aan een top-40 nummer waar je geen genoeg van kon krijgen, maar waar je nu je billen aan afveegt. "Hoe lang kan ik deze game blijven spelen voordat die shit lame wordt en gaat fungeren als stofvanger". Ook hierbij wordt die tijd bepaald door jouw eigen brein en door je eerdere ervaringen. Heb je altijd postieve gevoelens gehad bij een arcade racer? Dan mijdt je Gran Turismo of Richard Burns Rally, en zoek je een Ridge Racer of Outrun op. Vond je Brothers in Arms te tactisch? Dan speel je toch lekker Medal of Honor. De één houdt van uitdagende gameplay, de ander zal zijn hele leven cheats gebruiken. Er is geen fout, en er is geen goed. Het gaat erom dat een gamer lekker in zijn vel zit.

Dit principe is van toepassing op zo'n beetje dé discussie binnen de sportgames: Pro Evolution Soccer versus FIFA. Sommige mensen houden gewoon van arcadegaming, hebben weinig tijd om te gamen, of krijgen een stijve bij een vette presentatie en goed commentaar. Laat die mensen dan gewoon FIFA spelen. Heb geen oordeel over anderen, en ben gewoon blij dat je een favoriete footie hebt en kunt spelen. Niet iedereen houdt van simulatie (ik wel trouwens).
Begrijp me niet verkeerd, je mag een mening hebben, en alsjeblieft, deel die met ons, maar probeer niet de gedachten van anderen te veranderen, probeer ze niet te overtuigen van jouw gelijk, want dat lukt je toch niet. Zeker niet wanneer hij zelf een versteende mening heeft, en het tot zijn favoriete game behoord. Iedere gamer zoekt zijn eigen genre en platform op, laten zich beinvloeden door reclames (daarover meer volgende week) en vette screenshots. Dat mag, want uiteindelijk bepaal je onbewust wat je wilt spelen. Valt een game of platform tegen, dan gaat men het vermijden, en zoekt het iets anders wat wel positieve gevoelens en gedachten met zich meebrengt. In andere woorden, mensen ontdekken vanzelf hun favoriete game.
Ik ben altijd jarenlang tevreden geweest met FIFA, heb alle delen vanaf '94 gespeeld. Tot ik Pro Evo speelde en besloot dat ik me prettiger voelde bij die game. Ik heb lang getracht om anderen te overtuigen dat mijn mening klopt. Ik had ze allebei gespeeld, dus ik heb toch zeker wel gelijk?
Ook hier zat ik fout, maar ook dat is normaal en onbewust. Eigen meningen willen het liefst zo veel mogelijk bevestiging. Krijg je iets te horen waar je het niet mee eens bent, dan voel je je haast verplicht iemand te wijzen op zijn ongelijk. Men denkt ook bijna altijd dat zijn denken en gedachten een weerspiegeling zijn van de werkelijkheid. Hoewel dit onjuist is, is het heel normaal.
Uiteindelijk besefte ik dus dat er mensen zijn die anders denken dan ik. Die bepaalde zaken minder kunnen waarderen dan ik.

Kortom, heb een mening, verdedig je mening, maar blijf respect houden voor elkaar. Een mening verdedigen of iemand anders aanvallen omdat hij een andere mening heeft zijn twee verschillende principes. Immers, iedereen die op deze site zijn dagelijkse dosis relaxte shit komt checken, komt naar gameparty voor dezelfde onderliggende reden. Games.

Game On… Tot volgende week (dan wat minder lang )

T-UniT