Ik in de dark?! Noh!

Ha! De titel van deze feature klopt absoluut NIET. Jeroen in the dark, daar klopt nog maar weinig van. Voorheen klopte het ja. Bart Verwijst, voormalig GameParty'er, maar tegenwoordig ons contact bij Atari Benelux, probeerde mij eind vorig jaar al lekker te maken voor deze game. Dit lukte hem voor geen meter. Sowieso word ik nooit enthousiast voordat ik iets heb gespeeld (Kuch, zonder The Legend of Zelda maar uit), en 'games als Alone in the Dark' hou ik niet van, want ze zijn eng. "Het is geen horror," bleef Bart volhouden.


Bij deze krijgt hij zijn gelijk en inmiddels ben ik enorm enthousiast geworden over Alone in the Dark. Ik heb hem namelijk gespeeld. Een gedetailleerde hands-on op het web pleuren mag ik nog niet, maar ik kan jullie nu wel duidelijk maken dat Alone in the Dark niet in het horror genre thuishoort. Nou ja, het ligt eraan wat je verstaat onder horror. Laten we even het filmwereldje induiken en de Saw films als voorbeeld nemen. Dat is soms gewoon enorm ranzig, maar het is niet zo eng dat het voor mij onder het horror genre valt. De meningen zijn daar echter over verdeeld, maar er bestaat een groot verschil tussen thrillers en horrors.

Alone in the Dark valt meer onder het thriller genre. Het past niet thuis in het rijtje Resident Evil, Silent Hill, Project Zero. Het komt al veel dichter in de buurt van het rijtje The Darkness, BioShock, ook al ben ik het daar op sommige vlakken ook nog niet mee eens. Mijn speelsessie deed me denken aan een gave actie thriller. Meekijken met Bart gaf al het gevoel dat ik naar een steengoede film zat te kijken, zelf spelen was helemaal geweldig (ook al zoog ik behoorlijk apenballen). Het spelen van de game bracht goede herinneringen van andere toppers naar boven, zoals The Darkness, Uncharted: Drake's Fortune en Grand Theft Auto. Ook Test Drive Unlimited kwam wat omhoog, maar dat komt omdat het op dezelfde engine gebouwd is. Ik weet zeker dat naarmate ik de game langer kan spelen, er nog meer van dit soort fijne dingen naar boven komen.


Alone in the Dark laat dus een goeie indruk achter. Het is een mix van allerlei toppers door de jaren heen, maar dat is slechts vijftig procent van de game. Maar goed ook, anders was de game in principe één en al gejat. De andere vijftig procent bestaat uit realisme. Als het een horrortitel geweest was, was het natuurlijk ook geweldig geweest. De realistische aspecten die de game rijk is zorgen namelijk voor een nieuw soort entertainment die je maar zelden tegenkomt in een videogame. Touwen die breken omdat je te snel klimt en vuur dat zich verspreidt, zucht… De heiligheid zelve in een game, al durf ik te zeggen dat ik denk dat er vast en zeker genoeg gamers zijn die niet graag realisme in een game zien en hierbij gaan afhaken. Laten we hopen dat ik ongelijk heb, want dat zou zeer zonde zijn.

Ik sta dus niet meer alleen in het donker, want ik heb het licht gezien. Ik mag niet teveel verklappen, maar Alone in the Dark gaat de voorjaarstopper nominatie zeker te weten halen en misschien zelfs wel winnen!