Als je ooit in je leven een lijstje gaat maken van dingen die je nog wilt doen voor je dood, dan moet je zeker eerst even Just Cause gespeeld hebben. Want hoe dan ook zal je lijstje minstens verdubbelen. En dat is eigenlijk meteen het punt wat dit spel zo bekend heeft gemaakt. Giga idiote stunts maken en met behulp daarvan de missie laten slagen, of gewoon even plezier maken. Op de consoles is het spel positief binnengehaald, terwijl het op de PC niet honderd procent is geslaagd. De besturing was gewoon te slap geconverteerd van de spelcomputers naar de PC en het spel neeg heel veel naar een te makkelijke port.

Behalve dat waren er ook nog wel meer gebreken in het algemeen. Zo was het verhaal ontzettend kort en waren sidequests bijzonder repetitief. Maar zoals het gezegde al gaat - van fouten leer je - hebben de makers goed gekeken wat ze hier precies fout hebben gedaan en zullen ze die gaten vullen. Als eerste zullen ze de wereld rijker vullen met content en leuke quests, waar je ook echt wat aan hebt. Ten tweede waren er de lineare paden tussen de missies door. Dit zullen ze oplossen door middel van missies die direct op elkaar aansluiten, zodat je zo weinig mogelijk dipjes tussen de actie door hebt. Als derde en laatste punt zijn er dan nog de vuurgevechten. Omdat JC toch wel onder de arcade shooters valt had je soms idiote vuurgevechten, die vaak voor de gewone gamer te moeilijk werden gemaakt. Uitdagende vuurgevechten worden vanaf nu minder moeilijk gemaakt en kom je zonder al teveel kleerscheuren uit zo'n situatie kun je nog beloond worden en al. Weliswaar minder moeilijk, maar nog steeds zo intensief en spannend als voorheen.


Voor iedereen die het eerste deel nooit heeft gespeeld en nu bang is een groot deel van het verhaal te missen: geen probleem. Het verhaal is ook te doen zonder de info van het eerste spel en is het noodzakelijk, dan komt het wel aan de orde. Het tweede deel speelt zich af enige jaren na je avonturen in San Esperito. Je karakter, Rico Rodriguez, heeft zijn werk bij de CIA afgezegd en houdt zich puur en alleen bezig met het (on)veilig maken van Zuid-Amerika. Totdat je uitje wordt beëindigd door je voormalige partner Maria Kane, die Kane vraagt terug te keren naar de CIA voor een laatste opdracht. Je mag je oude mentor en opdrachtgever op gaan zoeken, die er met 2 miljoen dollar aan CIA geld vandoor is gegaan naar een eiland genaamd Panau dat ligt in het Maleisische archipel. Het verhaal draait dus om een oude vriend die je een kopje kleiner moet maken, maar het is aan jou de keuze of je dat daadwerkelijk gaat doen of niet. Misschien kun je wel bondgenoten worden en je richten tegen de CIA.

Zoals gezegd, het verhaal speelt zich niet meer in San Esperito maar in Panau. En met een nieuwe locatie betekent dat er ook nieuwe gebieden zijn. Maar schrik niet, het is en blijft nog steeds exotisch. In Panau kun je van alles verwachten, van prachtige stranden tot besneeuwde bergtoppen, van oerwoud tot woestijn tot aan steden die zich er tussen vertoeven; het valt er allemaal te bezien. En daar waar het eerst veelal Zuid-Amerikaanse invloeden had is het nu overgelopen naar verschillende Aziatische settings, waarbij de Japanse, Chinese en Maleisische invloeden het meest aanwezig zijn.

Veel nieuwe invloeden, veel nieuwe locaties en veel nieuwe bendes. En zoals gewoonlijk valt hier ook weer goed keet te schoppen tegen verschillende groeperingen. Maar pas op, want Avalanche Studios heeft stevig aan de AI zitten sleutelen om domme AI foutjes buiten te sluiten. Ditmaal werkt de AI met een soort van planningssysteem wat betekent dat alles dynamisch wordt berekend. Vijanden zullen de beste dekkingsplekken opzoeken en je vanuit daar belagen, of dat nou een auto is of een stevige muur. Ze zullen je omsingelen als ze daar de kans voor krijgen, of flankeermanoeuvres uitvoeren. Behalve dat werkt alles als 1 geheel. Tegenstanders zullen met elkaar communiceren om jouw leven zo zuur mogelijk te maken. Doe je dat iets teveel vanuit jouw kant naar hun, zullen ze om versterking vragen waarna je een leuke gevechtshelikopter mag verwachten of ander materiaal om jou een kopje kleiner te maken.


Natuurlijk is het niet alleen de AI die hevig spul tot zijn beschikking heeft. Want dat rugtasje dat jij draagt heeft een soort van magische bodem waardoor er oneindig veel uitrusting in kan. En wat voor een uitrusting ook. Zo heb je de beschikking over een rocketlauncher met lasergeleide raketten, kleefbommen, een granaatlanceerder en tot slot een minigun die ook veel schade kan aanrichten. En tel daar alles van de vorige game bij en je hebt een arsenaal waar je u tegen zegt.

Dat arsenaal krijg je natuurlijk niet zomaar even in de handen gedrukt, want je doet dit zonder de officiële steun van de CIA. Dat betekent dat je alle wapentuig zelf samen bij elkaar moet schrapen. In eerste instantie zul je contact moeten maken met een leverancier waarmee je waar dan ook in de game mee kunt communiceren. Heb je genoeg pegels voor die bestelling zal het in een leuk pakketje gedropt worden voor je neus.

Heb je eenmaal een gigantisch arsenaal zul je niet meteen moeten denken dat je de hele wereld aankunt, want die past zich juist aan jou aan. Daarvoor heeft de ontwikkelaar een 'Adaptive Difficulty System' geïmplementeerd, wat betekent dat het spel de moeilijkheidsgraad zal verhogen naar jouw niveau. Knal je het halve land naar de gortezooi zul je merken dat de regering hevige acties onderneemt tegen jou. Dus houd je een 'low profile' zul je alhaast ongestoord je gang kunnen gaan op je weg naar de credits.


En dan nu het leukste onderdeel: het wagenpark. Net zoals in het vorige deel zul je de beschikking krijgen om te reizen via het land, de zee of de lucht in alle soorten en maten. Van een simpel jeepje of rubberen bootje tot een heuse jumbojet! Maar voordat je ook maar iets onderneemt in de vorm van een vervoersmiddel; bekijk eerst even waar je heen wilt. Panau herbergt verschillende klimaatzones variërende van zand, modder of asfalt tot besneeuwde bergen en drassige moerassen. Het is dus niet aan te raden om je snelle sportmobiel te pakken wanneer je diep de jungle in moet gaan.

Niet alleen introduceert dit deel veel nieuwe dingen er bij, ook de oude mogelijkheden zitten er gewoon weer bij en in het meeste geval goed verbeterd. Zo heeft de ontwikkelaar goed zitten werken aan de grappling hook die nu zit geïntegreerd in een gadget aan Rico's arm. Ook de parachute laat zich beter besturen, waardoor je nog preciezer op je landingspunten uitkomt. Een combinatie van deze twee is al helemaal gevaarlijk. Schiet de parachute uit je rugtas en klem je vast aan een voorbijrijdende auto en schiet jezelf de lucht in. Ben je in de grote stad, kun je je spidermangewijs rondslingeren aan de grote gebouwen. Het zal een flexibel systeem worden wat niet teveel moeite kost om aan te wennen. Richt op een punt waar je je omhoog aan wilt hijsen, of een vijand in een wachttoren en klik op de knop.

Of je je nou wilt vergapen aan de diverse omgevingen die Just Cause rijk is, hitman wilt worden voor een bende of hitman voor jezelf en één grote chaos wilt veroorzaken: het kan allemaal. En omdat de graphics ditmaal niet ingehouden hoeven te worden voor de vorige generatie consoles (PS2) stelt het de maker in staat om alles een heel stuk beter en gedetailleerder te maken. Hoewel er geen multiplayer ondersteuning in zal komen, is het zeker een spel om naar uit te kijken.