Terwijl zowat zeventig procent van de mensen in mijn online vriendenlijst zich nog steeds dagelijks flink vermaakt met Call of Duty 4, had ik in Leipzig de kans om met diens opvolger aan de slag te gaan. In Call of Duty World at War neemt ontwikkelaar Treyarch ons mee terug naar de Tweede Wereldoorlog. Een setting die we veel te vaak tegen zijn gekomen in games en die we niet nog eens hoeven te beleven. Dat de mannen van Treyarch dat weten blijkt al snel, we gaan namelijk naar Japan!


Veel mensen weten het misschien niet, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er niet alleen in Europa gestreden. Dat de Duitsers in die periode een niet al te beste reputatie hadden mag duidelijk zijn. Dat de Japanners ook hun dodelijke inbreng hadden lijkt aan velen voorbij gegaan. Ook ik wist eigenlijk niet veel meer dan de aanval rondom Pearl Harbor en het bombardement in Japan wat daarop volgde. Het is dan ook mooi dat een man van Treyarch mij even een persoonlijke geschiedenisles wou geven aan de hand van zijn nieuwe game.

De keuze om terug te gaan naar de Tweede Wereldoorlog was voor de Treyarchers zo gemaakt; ze waren nog niet klaar met die oorlog, er was nog zoveel om te vertellen. Zoveel locaties die we nog niet gezien hebben in games die zich concentreren op die periode. Een totaal andere oorlog werd gevochten. De Japanners waren heel andere soldaten dan de Duitsers dat waren. De Amerikanen waren bang voor ze. En terecht! Een Japanner was niet bang voor de dood, iets wat hem vele malen gevaarlijker maakte. Hij deinsde er niet voor terug om zijn dood op het slachtveld in scene te zetten om wanneer er Amerikanen in de buurt waren hen en zichzelf op te blazen met een handgranaat. Met een vliegtuig op een Amerikaans kamp invliegen om de vliegende kist in een doodbrenger te veranderen is ook vaker dan eens gebeurd. De Kamikaze piloot, je kent ze wel. Daarnaast waren de Japanners enorm geduldig. Even een dagje of twee in een boom zitten om daarna met een sniperrifle een Amerikaan in het been te schieten was een offer dat graag gemaakt werd. Een slim offer, aangezien de Amerikaan om een medic zou roepen zonder dat de positie van de Japanner bekend was. Wanneer de medic de gewonde soldaat aan het helpen is krijgt hij een Japanse kogel door het hoofd. De Amerikanen zitten nu zonder dokter...


En dat soort dingen zien we terug in de nieuwe Call of Duty 5. Je moet je voorbereiden op alles wanneer jij die controller in je handen hebt. Het moment waarop jij je veilig voelt kan binnen twee seconden veranderen in een poel van dood en verderf. Het level dat ik mocht aanschouwen speelde zich af in een jungle. Waterplasjes, een dicht begroeide vegetatie en het zonlicht dat door de bomen schijnt. Dit draaiende op dezelfde engine als Call of Duty 4 zorgde voor oogstrelende plaatjes. Tijd om te genieten van de graphics had ik niet, binnen no-time kwam er een Japanse squad soldaten uit de bossen om kennis te maken met goede, Amerikaanse kogels. Een intens vuurgevecht begint in een gebied waar de vijand alle ruimte heeft om zich te verstoppen. In bomen, achter bomen, in hoge struiken. Overal kunnen ze zitten en nooit ren je zomaar een bosje voorbij. Geritsel, is het de wind? Durf je het erop te wagen? Het idee dat overal iemand tevoorschijn kan springen geeft je een beetje het survival horror gevoel. Angst voor de dood, precies dat wat die soldaat mee heeft moeten maken.

Ben jij dan helemaal weerloos? Moet jij de Japanners het voordeel steeds blijven gunnen? Nee! Al snel had ik een vlammenwerper tot mijn beschikking waarmee ik niet alleen complete Japanse lichamen in de fik kon zetten (Treyarch gaat voor een 18+ rating), maar ook de vegetatie en begroeiing van Japan flink kon uitdunnen. Gras brandt weg en laat zwarte as over, bomen vliegen in de hens en breken helemaal af. Mocht hier een Japanner in zitten, dan zal hij het even erg heet onder de voeten krijgen. De zwaar in het voordeel zijnde Japanner verandert binnen luttele seconden in een gillend persoon waarvan de huid flink verkoold is. Jawel, de 18+ rating is er niet voor niets. Met Call of Duty ga je"all out", en dit keer niet in je eentje. Voor het eerst in de franchise is de game volledig in Co-op te spelen. Samen met een vriend op de bank in split-screen of met maximaal vier personen via het online netwerk. Een verplichte vernieuwing misschien, welkom is het zeker. De overige multiplayer modi zoals we die kennen uit deel vier zullen ook in dit deel hun intrede maken. Treyarch moet wel, Call of Duty 4 is online immens populair! De bekende gameplay, de perks en de doelen om gehaald te worden zijn gewoon aanwezig. Nieuw zijn echter de voertuigen. Hoeveel dit er zijn en vooral welke wilde Treyarch me nog niet vertellen. Het behalen van experience points zal voor velen weer heel wat tijd opslokken. Iets wat ook kan in Co-op, zodat je nooit een Co-op match hoeft af te wijzen wanneer je die fel begeerde punten aan het sparen bent.


Call of Duty World at War heeft me aangenaam verrast. Het terugkeren naar de Tweede Wereldoorlog lijkt in dit geval een enorm vernieuwende ervaring te bieden door de nieuwe look en feeling die Japan je mee zal geven. De dood loert letterlijk om elke hoek en vaker dan eens zul je met het zweet in je handen verder gaan richting de objectives die je zult moeten halen. Angst voor de dood, precies dat wat die soldaat mee heeft moeten maken. En dat wil je, trust me.