Darksiders: Wrath of War is een game die je qua dungeons doet denken aan The Legend of Zelda. Er zit echter meer achter, waardoor het alsnog een unieke game is.

Darksiders is een Action-Adventure game voor de PlayStation 3 en de Xbox 360. We kruipen in de huid van War, één uit vier legendarische strijders van de apocalypse (Four Horsemen of the Apocalypse). Het schijnt hier te gaan om een Bijbels verhaal waar ik vrij weinig vanaf weet, maar de strijders zijn Conquest, War, Famine en Death. Wanneer de wereld ongeveer vergaat dankzij een gevecht tussen engelen en demonen, raakt War een groot deel van zijn krachten kwijt. Hij moet erachter komen waar de andere strijders zijn en zijn krachten terugkrijgen.


Verhaaltechnisch gezien dus niet zo groots, maar damn, wat ziet het er goed uit. De omgevingen zijn lekker diepgaand met dikke achtergronden, wat er zeker stijlvol uitziet. Het grote verschil met het eerdergenoemde The Legend of Zelda is het feit dat we spelen in een meer recente setting. Auto's zijn aanwezig, we kennen de televisie al en hoewel War een flink zwaard met zich meedraagt, zijn de guns ook al uitgevonden. De developer heeft zich gewaagd aan een mix tussen fantasie en realiteit, en het oogt allemaal vrij tof.

Onze speelsessie speelde zich af in de eerste dungeon van het spel, en hier zie je vooral hoe erg er is gekeken naar The Legend of Zelda. Puzzelelementen als fakkels branden, een standbeeld door de grond gooien en zelfs een boemerang (alias Crossblade) voor gevarieerde gameplay. In elke dungeon kom je een groots item tegen dat je tijdens je avonturen dient te gebruiken. Je kunt ze ook gebruiken tijdens gevechten, maar vaak zijn ze toch meer voor de puzzelelementen weggelegd. De Crossblade maakt je vijanden in ieder geval duizelig, zodat je ze op je gemakje aan gort kunt hakken met je zwaard.


Gevechten zijn net zoals puzzels in grote getallen aanwezig. Zwaardbewegingen zien er erg gevarieerd uit, bloed is aanwezig, alles wat je wil hebben in een hedendaagse Action-Adventure. Ik zou je nog heel uitgebreid kunnen vertellen over een boss battle die we te zien kregen, maar aangezien ik het al genoeg met The Legend of Zelda heb vergeleken vind ik het genoeg geweest. De meest heilige gameserie ever moet hoog in het vaandel blijven, ermee vergelijken is prima maar om het nou steeds te herhalen… Oke, fuck it: de bossbattle!

Een enorm grote dikzak-demon die kooien gebruikt om om zich heen te slaan, dat is de baas die we voor onze ogen op zagen duiken. Volledig gestoord, zat een beetje om zich heen te meppen. Wel een enorm slome boss, zijn aanvallen waren met gemak te ontwijken. Maar ALS hij je mept, dan is het ongeveer wel gedaan met je. De manier van verslaan? Nou, vooruit, ik zeg het nog één keer: je weet hoe het moet als je The Legend of Zelda games hebt gespeeld. Dit geldt echter alleen voor het begin van de game. Zodra je een chaingun bemachtigd hebt, zul je enkel elementen herkennen in plaats van een halve clone.


Het is wel degelijk een soort van The Legend of Zelda clone, maar met zijn unieke tinten. Deze tinten zijn wat mij betreft tof genoeg om deze game een eigen persoonlijkheid te geven. Hierdoor kan ik met een gerust hart zeggen dat je hier best naar uit mag kijken. Darksiders: Wrath of War doet een bepaalde heilige serie absoluut niet ten schande, en is eigenlijk pretty cool!