Evarist de terrorist werpt zijn laatste sigaret op de grond en mikt zijn AK-47 lusteloos op de bevallige blondine die gehurkt op de grond zit. Hij wisselt zenuwachtige blikken uit met zijn twee kompanen. Het doel is simpel; het kleine blondje mollen en haar het raam van het flatgebouw uitgooien zodat de flikken buiten op straat zeker weten dat het menens is. De sfeer is om te snijden. Een trillende vinger drukt op de trekker wanneer plots met een luide knal de deur uit haar voegen geblazen wordt. Er volgt een oogverblindende flits en er is gedempt geratel te horen. De enige beelden die Evarist nog resten is het zicht op enkele mannen in aanvalsuitrusting die het blondje, zijn dode maten en die ene laatste sigaret meenemen...

Waarom terroristen in Hollywood films altijd kettingrokers zijn met idiote namen is mij een raadsel. Wat ik echter wel weet is dat dit soort situaties in de bioscoop steeds voor spanning en een gezonde dosis stoerheid zorgt. Dankzij Tom Clancy en Ubisoft kunnen we in het vervolg op Rainbow Six: Vegas wederom wat van die spanning en adrenaline opsnuiven.



In alle eerlijkheid, de delen van Rainbow Six die voor Vegas verschenen waren niks voor mij. Teveel plannen, te moeilijk, te saai. Ik viel echter als een blok voor de blockbuster aanpak van Vegas. Het voorbereidende werk werd geminimaliseerd, de gameplay werd toegankelijker gemaakt en er werd de nodige dosis spektakel aan het recept toegevoegd om het fris en lekker te laten smaken. Ik heb veel fun beleefd aan Rainbow Six: Vegas en had het haast uitgeroepen tot de najaarstopper van 2006, ware het niet van dat ene minpuntje; het ongelofelijke kut-einde van de Campaign mode. Het voelde simpelweg aan alsof ze de gozer die verantwoordelijk was voor het einde van Halo 2 in dienst hadden genomen, die prompt besloot dat hij het nog slechter kon. Rainbow Six: Vegas kon je met wat fantasie vergelijken met goede seks, maar dan zonder orgasme, met een vies gevoel achteraf alsof je betrapt werd door je grootmoedertje. Jakkes!

Tijd dus om nu in de obligate sequel the fight te gaan finishen? Nou, ja en nee. Er is dit maal wel een sluitend, ietwat flauw einde, maar gamers die de hoop opgepakt hadden om de spannende draad uit deel 1 terug op te pikken komen van een kale reis terug. Vegas 2 biedt je een nieuwe verhaallijn met een ander hoofdpersonage, dat zich afspeelt voor, tijdens en na de gebeurtenissen uit het vorige deel. Initieel voelt dit aan als een teleurstelling, omdat de game van start gaat met een prequel-missie in Parijs en het verhaal wat tijd nodig heeft voordat de vlam in de pijp knalt. Het duurt heel even om er dus in te komen, maar eens de dreiging in Vegas groter begint te worden, nemen ook de spanning en adrenaline toe. Ik had het gevoel dat de acties die je als team dit keer onder handen neemt wat beter uit de verf komen. Ze zijn iets gevarieerder en spannender van opzet, en je krijgt gaandeweg enkele spannende wendingen op je pad. Daar waar de vorige game zich nog grotendeels op de Strip en in de casino's afspeelde, krijgen we hier vooral het andere gezicht van Vegas voorgeschoteld. Aan de ene kant ben ik daar wel blij mee, want dat gedoe met jackpots die rinkelen en al die neonlampen hebben we wel al gezien. De game plaatst je dit keer in groezelige achterbuurten, laat je vuurgevechten aangaan in woonwijken, een treinstation et cetera. Het biedt broodnodige variatie en heeft als leuke extra dat veel ervan zich in het daglicht afspeelt en dat de locaties zich vaak meer lenen voor grootsere vuurgevechten dan voorheen. Het enige wat af en toe wat ontbreekt is ietwat charisma. Heel af en toe komen de omgevingen een beetje saai over en verlang je toch stiekem terug naar de sfeer van de gokpaleizen.



Grafisch is er bitter weinig veranderd. Vegas zag er goed uit, en deel twee doet dat eigenlijk nog steeds, maar het maakt niet langer die stevige indruk dat het ooit deed. Er zijn titels op de markt die veel meer uit de Unreal 3 Engine halen. Los daarvan blijft het wel nog steeds een game dat de kracht bezit om op grafisch vlak soms indruk te maken, met als klein minpuntje dat er vaak screentearing op het scherm is die soms storend overkomt. Iets dat eigenlijk niet zou mogen voor een fullpriced game van dit kaliber.

De gameplay op zich is weinig veranderd. Je beveelt je twee maatjes nog steeds met simpele drukken op de controller over de map. Je bepaalt of je hen agressief de voorhoede laat nemen of gewoon wat achter je aan laat huppelen als twee padvindertjes op koekverkoop, met guns. Af en toe laat de intelligentie van je squad wel een steekje vallen, maar al bij al werkt het zaakje best netjes. De vijanden die je in je vuurlinie tegenkomt zijn zo ingesteld dat ze een lekkere uitdaging bieden, maar het is nooit frustrerend. Rainbow Six: Vegas 2 is simpelweg nog steeds het soort tactische shooter die je een stevige uitdaging biedt, maar waar je toch zonder veel ergernis door komt, als je maar alle mogelijkheden van de gameplay benut. Terug dekking zoeken, gericht schieten en je mannetjes goed plaatsen is en blijft dus de boodschap.

Wat is er dan nieuw, vragen jullie je misschien dan af. Wel, er is de mogelijkheid om een kort sprintje in te zetten. Het klinkt als weinig, maar het voegt echt iets toe aan de gameplay. Het maakt de shootouts net dat ietsje dynamischer als je vlotter tussen twee covermogelijkheden in kunt rennen. Eveneens nieuw is dat je het hoofdpersonage Bishop volledig naar je eigen smaak vorm kunt geven in de campaign. Als je een Cam voor je console hebt, kun je lekker je meest stoere snoet op je poppetje zetten, best grappig. Nog fijner is het echter dat er wat diepgang wordt toegevoegd in de vorm van experience points, die je door de game heen kunt verzamelen. De game beoordeelt naargelang je speelstijl of je al dan niet het type bent dat sterk is in snipen, close combat of goede ouderwetse vuurgevechten. Op basis daarvan krijg je in je favoriete categorie betere wapens en uitrusting. De meest vette wapens kun je enkel op die manier verdienen en dat daagt je natuurlijk uit om de game met de focus op verschillende speelstijlen te herspelen. Zeker ook omdat je alles wat je unlockt in de campaign kunt gebruiken als je online gaat.



De multiplayer lijkt de komende maanden weer een geliefkoosde verslaving te kunnen gaan worden. Met de terugkeer van de modes die deel 1 al zo sterk maakten, en de toevoeging van twee nieuwe genaamd Team Leader en Total Conquest, moet dat helemaal goed komen. In de eerstgenoemde draait het om twee teams die elk een VIP moeten beschermen, en tegelijkertijd die van de tegenpartij meten doden. Een potje kill the flag dus. In Total Conquest draait het om op domination-wijze om het eerst een halve minuut drie schotelantennes veroverd te houden. Voeg daar onder andere het ijzersterke Terrorist Hunt bij dat je met z'n vieren in co-op gloednieuwe scenario's laat doorlopen en je krijgt een diepgaande ervaring die uren online plezier kan bieden voor fans van gameplay die vooral rond samenwerken draait.

Een co-op mode voor de campaign is ook nog steeds aanwezig, maar het maximale aantal is ditmaal teruggeschroefd tot twee spelers, vergelijkbaar met een Gears of War waarbij een online maatje op elk moment kan inpikken in de gameplay . Toegankelijk en vlot, maar ik kan me gerust voorstellen dat sommige spelers teleurgesteld zijn dat het verhaal niet meer met vier spelers te doorlopen is.

Een lichte teleurstelling is iets wat wel vaker de kop opsteekt bij Rainbow Six: Vegas 2, omdat de game niet echt aanvoelt als een volledige all-out sequel. De singleplayer is wederom met zijn zes uurtjes kort te noemen, maar brengt wat kleine toevoegingen die gelukkig erg goed uitpakken. Helaas eindigt het al bij al jammer genoeg weer aan de flauwe kant. Daar tegenover staat gelukkig een diepgaande multiplayer en het leuke systeem met experience dat er net voor kan zorgen dat deze Rainbow Six: Vegas 2 niet helemaal als een expansion pack aanvoelt.