Vraag een gamer een top 5 samen te stellen van shooters uit 2008 waar je het meest op wacht en je zult al snel merken dat Dark Sector zo een beetje nergens in voorkomt. En dat is ook niet zo vreemd, want op het eerste gezicht lijkt het op de zoveelste Gears of War-kloon waar het doel niets meer is dan vanuit je cover een stel slechteriken te beschieten, en zo nu en dan een baas die je moet verslaan. Maar Dark Sector is meer dan dat, Dark Sector is een op zichzelf staande game. Lees snel verder waarom.

Terug in 2004 kondigde Digital Extremes hun eerste grote project sinds Unreal Tournament 2004 aan. Dat is dus alweer een flinke vier jaar geleden, en in die tijd hebben we verschillende media gezien in de eerste 2 jaar. Maar daarna was het zo een beetje stil, tot plots de hype weer terug leek te komen in 2006 met een volledig nieuwe versie van het spel. Maar helaas, zelfs vlak voor de release is de hype weggebleven. Alle ogen zijn, zelfs nu nog steeds, gericht op Metal Gear Solid 4, en niet te vergeten Grand Theft Auto 4.



Maar goed, Dark Sector is eindelijk hier, hij is uitgespeeld, en ik ga uitleggen waarom jij hem ook een keer gespeeld moet hebben. Het verhaal begint in de fictieve Sovjet-natie van Lasria, niet ver in de toekomst. Special Agent Hayden is in het land om een gevaarlijk virus te bestrijden; nou ja, de mensen die het virus bezitten. Hier heeft hij een slecht gevoel over, en terecht. Het virus zorgt er namelijk voor dat je langzaam muteert in iets onmenselijks met als uiteindelijk gevolg de dood. Kom je aan het eind van het eerste hoofdstuk, dan word je beloond met een cut-scene waarin je, hoe kan het ook anders, zelf geinfecteerd raakt.

Nadat je hele uitrusting is weggenomen word je met niets anders dan een simpele pistool gelaten. Al snel begint het virus zich te verspreiden, en daar merk je de gevolgen van. In ons geval, de goede gevolgen. Je rechterarm raakt namelijk in het bezit van een boemerangachtig wapen waarmee je een heleboel dingen kunt toen. Om te beginnen is het te gebruiken als wapen. Mikken met de L1 knop, en cling! Een been eraf. De glaive, zoals het wordt genoemd, is uitstekend te gebruiken in combinatie met je pistool om vijanden snel af te maken.

Naarmate je verder komt, en het virus zich steeds verder verspreidt, krijg je de mogelijkheid nog meer coole dingen te doen. Allereerst kun je je glaive gebruiken om voorwerpen, voornamelijk wapens van vijanden, te pakken vanaf een grote afstand; Zelda-style. Om de nadruk van het spel op de glaive te blijven leggen heeft DE ervoor gekozen de wapens met vingerafdrukherkenning te beveiligen. Wat betekent dat ze na een tijdje in rook opgaan omdat ze niet in de handen van de juiste eigenaar liggen.



Naast het upgraden van je glaive krijg je ook de mogelijkheid nieuwe wapens, die je wel voor altijd in bezit hebt, aan te schaffen op de zwarte markt. Dit doe je met het geld dat je onderweg vindt. Ook deze wapens zijn te upgraden, waardoor je steeds weer een stap boven de vijand kunt blijven.

Terug naar de glaive, deze is namelijk voor veel meer dingen te gebruiken. Denk hierbij aan het oplossen van puzzels met de Aftertouch. Op de PS3 gaat dit met de Sixaxis/DualShock 3, op de Xbox 360 met de analog. Elementen als Vuur en Elektriciteit kunnen opgevangen worden met de glaive, om bijvoorbeeld een oud apparaat dat niet meer werkt weer op te wekken. Time je het werpen van je glaive op het juiste moment, dan zal je glaive 4x sterker en sneller zijn.

Hoewel ik heb gezegd dat Dark Sector een op zichzelf staande game is, lijken de makers toch door het een en ander geïnspireerd te zijn geweest. Gears of War werd al genoemd, het cover-systeem, de sprint-knop en het ontwijken van aanvallen gaat allemaal met de A/X-knop. De eerste baas doet ook verdacht veel denken aan de stiergevechten met een Berserker. De manier waarop je loopt, de zwarte markt en het upgraden van wapens doen allemaal denken aan Resident Evil 4. En de Aftertouch zagen we ook al in Heavenly Sword.

En hoewel geleend, weet DE er een perfect geheel van te maken die je in het spel brengt. Niet zozeer in het verhaal maar meer in de gameplay. De sfeer die het met zich meebrengt blijft je bijstaan, en zelfs als je er niet van houdt, dan nog kan je dit spel waarderen. De glaive is een van de betere toevoegingen, en net wanneer je er alweer verveeld mee raakt krijg je een nieuwe upgrade.



Last, but also least. Multiplayer. Je hoort het al. De focus van deze game heeft sowieso niet op de multiplayer gelegen, en het is dan eigenlijk ook wel te verwaarlozen. Twee modes met een vijftal maps, waarop je of Team Deathmatch of een aparte vorm van Deathmatch speelt. Hierin gaat het om de mutant tegen de rest. Dood je de mutant, dan verander je er zelf in. Het is duidelijk te zien dat dit allemaal op het laatste moment is toegevoegd, en na een weekje zul je er waarschijnlijk al zat van zijn. Jammer, zeker gezien Digital Extremes zo befaamd is geworden dankzij Unreal Tournament. Het toevoegen van een co-op optie zou de game ook een langere levensduur hebben gegeven.

De multiplayer is dus mager, maar ben je op zoek naar een robuuste singleplayer shooter, neem dan zeker even een kijkje naar Dark Sector. Want zelfs al heeft de game veelgebruikte concepten, er wordt genoeg nieuws geintroduceerd. De glaive houdt je langer zoet dan je denkt. En een game waarin je onzichtbaar kunt worden? Moeten meerdere developers doen!