Wat als je een boek moet schrijven maar total geen idee hebt waar het over moet gaan? Schrijf je over een Spaanse kerel die met zijn houten been de wereld wil veroveren of schrijf je toch liever over die mooie Franse dame die je hart heeft gestolen tijdens een boottour op de Titanic? Het schrijven van zo'n verhaal is soms best lastig.

Het is ook enorm lastig om te beginnen met de review van Overclocked. Als ik over het verhaal begin verpest ik het voor iedereen die het nog wil gaan spelen. Een psychiater genaamd David McNamara arriveert in de mooie stad New York om het geheugen van vijf "gekke" kinderen terug te halen in een ziekenhuis op Staten Island. Tijdens zijn zoektocht in het brein van de kinderen zal hij zijn eigen psyche ook moeten confronteren. Zij collega's Dr Young en zijn assistent Tamara hebben een andere aanpak dan hij. Het toedienen van veel medicijnen lijkt eerder regel dan uitzondering. David (jij dus) pakt het allemaal een stuk subtieler aan met behulp van hypnose, een manier die langzaam te werk gaat maar het kind gespaard laat van al die medicatie eromheen. Sommige ontdekkingen zijn vrij intens en zorgen er voor dat je steeds verder wil zoeken. Een goede eigenschap in een adventure game.


Verder zal ik je niet vervelen met het verhaal van de game. Nee, dat mag je zelf uitzoeken, het zou ongelooflijk flauw zijn als ik dat hier helemaal uit de doeken zou doen. Laten we het hebben over dat andere aspect wat een adventure nodig heeft, een goede, solide besturing. En die werkt precies zoals je dat zou verwachten bij een dergelijke game. Je linkermuisknop is je "manusje van alles". Je kijkt, onderzoekt, neemt en spreekt met deze geweldige knop. Het navigeren door het spel gaat dan ook extreem vloeiend en nooit zal je ergens zomaar vast komen te zitten door "clunky controls". Nee, hier is goed werk in gestoken. Je hoeft heel je toetsenbord niet aan te raken tijdens het spelen, alles doe je met die muis. Oké, behalve de escape toets dan want je zal van tijd tot tijd toch echt eens willen saven. Je inventory, de items die je bij je draagt, zijn enorm duidelijk onder in je scherm verwerkt. Grote pictogrammen houden alles enorm overzichtelijk. Het is eerder gedaan en totaal niet origineel maar hey, dat hoeft niet. Het werkt perfect!

David werkt op het ziekenhuis en maakt dagelijks zijn trip tussen zijn hotel in Manhattan en het ziekenhuis via een ferry. Best een lange trip en net zoals andere mensen moet je wat te doen hebben in deze verspilde tijd. Ik neem bijvoorbeeld mijn PSP of DS mee, David heeft een PDA. Hij belt niet alleen met de detectives waarmee hij samenwerkt of met zijn vrouw (waar het niet al te best mee gaat), ook neemt hij alle sessies op met elke patiënt. Een op zich leuke toevoeging die helaas op den duur een beetje saai wordt. Je hoort alle gesprekken namelijk meerdere keren terug. Gelukkig duur elk fragment maar enkele seconden dus echt zorgen hoef je je hier niet om te maken.

Wanneer je met een bepaalde patiënt in sessie bent zal David, zoals het een goede psychiater betaamd met het kind praten. Kijken wat hem dwars zit, oplossingen zoeken voor oude problemen. Dit gaat niet op de standaard manier waarop David in een stoel zit en het kind op de bank ligt. Nee, je krijgt een flashback van dat kind. In die flashback bén jij dat kind. En hier komt het puzzel-oplos-gedeelte om de hoek kijken. Het is en blijft een adventure hè en wat is een adventure zonder goede, doordachte puzzels? Als kind moet je zien te ontsnappen aan een eng ogende militaire basis. Je krijgt de standaard accessoires met je mee zoals breekijzers en pistolen. Jep, erg kinderlijk. Wanneer je de herinneringen aan de ontsnapping van het kind boven hebt gebracht zul je steeds dieper moeten graven in de kinderlijke psyche. Steeds dieper en dieper tot je er achter komt wat er nu werkelijk gebeurd is op die basis en waarom deze kinderen uiteindelijk allemaal halfnaakt in het ziekenhuis zijn beland.


En daar komt het dan, het grote einde. Zonder het te verklappen kan ik zeggen dat het einde een beetje raar op me over kwam. Het verhaal is niet zo briljant als een Halo of een Gears of War natuurlijk - games die ik liever speel - maar toch is het… raar. Sommige dingen komen best geforceerd over. Het einde komt te veel over alsof er een happy end aan moest zitten. Het klopt niet helemaal. Toch mag dit de pret niet drukken want de route die je aflegt naar dat einde zal vele adventure liefhebbers fijne uren aan gameplay opleveren. Puzzels uitdenken is en blijft leuk en de beloning die je krijgt van jezelf wanneer je die ene puzzel dan eindelijk doorhebt is cool. Het schouderklopje aan jezelf. Goed gedaan Bas!

Overclocked was een game die ik niet kende en eigenlijk niet aan wilde beginnen. Toch is de game beter dan ik dacht en kon hij me tot het einde boeien. Het enige grote minpunt zijn de laadtijden, die in mijn ogen net te lang zijn. Als je deze game in het donker speelt belooft het een spannende tijd te bieden. Creepy muziek en een sfeervol New York zullen de adrenaline naar boven pompen in je lichaam. Beter dan gemiddeld maar toch, durf ik het te zeggen? Jawel: puur voor fans van het genre.