Eigenlijk ben ik een ongelooflijke flutchauffeur. Zodra ik 'in real life' over de wegen scheur wil je veilig binnenshuis zitten, en zelfs dáár ben je niet honderd procent veilig. Buren klagen over autospiegels die door de ramen vliegen en stoplichten klagen dat ze toch echt op rood stonden toen ik er doorheen reed.

Gelukkig is er nog het virtuele autorijden, maar ook dit laat ik negen van de tien keer aan me voorbij gaan. Virtueel rijd ik namelijk niet veel beter en we hebben gewoon mensen die het tien keer toffer vinden om in zo'n knalbak rond te scheuren. Collega Michael Aarts ondervond met Project Gotham Racing 3 al dat ik zijn auto misbruikte om een bocht beter te maken, waarna hij bij mij op Xbox Live nooit meer online is verschenen. Tijdens onze online Grand Theft Auto IV potjes zegt collega Robbie Hagen zo snel als hij maar kan dat hij wel zal rijden. Hij vindt het nogal irritant drie seconden te moeten wachten met respawnen omdat ik tegen een paaltje aanrijd. Gelukkig maak ik het daar goed met mijn schietkunsten.



Project Gotham Racing 4 was de laatste racegame die in mijn console belandde. Dat is namelijk nog enigszins bestuurbaar. Niet zoals Forza 2, waarbij je constant uit de bocht vliegt. Ik was er van overtuigd dat er geen betere racegame was, totdat Codemasters met Race Driver: GRID op de proppen kwam. Damn, wat was ik na het spelen van die game enthousiast geworden. Zo enthousiast dat mijn intro van deze review nu al drie alinea's bevat (die je hopelijk niet hebt doorgelezen).

Dus gaan we maar snel over naar de eigenlijke review. 2008 had nog niet zoveel toffe racegames, maar met Race Driver: GRID hebben we misschien wel dé racegame van het jaar te pakken. Niet alleen zweeft de game kwalitatief gezien tussen de recente racetoppers in, ook is hij niet Xbox 360 exclusive. Stel, je zet het met arcade besprenkelde Project Gotham Racing 4 en het met realisme overgoten Forza Motorsport 2 naast elkaar, dan hoort Race Driver: GRID daar tussenin geparkeerd. Om het botweg te zeggen: de bochten zijn prima te doen, maar je auto kan wel kapot.

En hoe! De engine van Colin McRae: DiRT is volledig opgeschroefd om van een toffe rallygame naar een nog vettere racegame te gaan. Dit resulteert in een game waarbij je niet zomaar krasloos tegen je buurman aan kunt knallen. Nee, langzaam maar zeker wordt je auto rijp voor de sloop. Het begint met wat krasjes, vervolgens een irritante afwijking naar rechts en uiteindelijk kun je de race opnieuw starten omdat je wagen überhaupt niet meer rijdt. De één zal het storen, de ander vindt het geweldig. Degenen die écht tegen dit principe zijn, hebben de mogelijkheid om het uit te zetten via een bonus code. Cheat0r, het maakt het juist minder nep man. Mét crashes is veel cooler!



Ook veel cooler is het feit dat er in deze game echt gefocust is op de snelheid in plaats van het tunen. We weten het, het tunen is de laatste paar jaren een flink gegroeide hype, maar in GRID vind je dit gelukkig niet terug. Sterker nog, de game gaat meer de oldskool kant op. Hetgeen dat de Need for Speed serie na Hot Pursuit II heeft verneukt, is in GRID volop aanwezig: actie, snelheid en het feit dat je echt moeite moet doen om eerste te worden, op de Medium setting al. Het is gewoon een zeer positieve racegame geworden omdat er niet is gekeken naar de hits in het racen van de laatste jaren. Het gaat hier echt om het racen en in mindere mate om de auto's in plaats van andersom.

Hot Pursuit II is misschien echter niet het juiste voorbeeld, want daar had je wel een opbouwfactor voordat het echt snel ging. Je begon daar in een slome Lotus Elise en je eindigde in een McLaren scheurbak. Bij GRID begin je meteen in een snel pareltje. Nog steeds gaat het sneller naarmate je vordert in het spel, maar de speed is gelijk al te vinden. Geen tutorial, meteen lekker racen totdat je ergens tegenaan knalt. Nou ja, niet honderd procent meteen. Eerst moet je je character aanmaken en kiezen hoe je jezelf noemt. Jeroen was natuurlijk geen mogelijkheid en dus koos ik uit de waslijst aan nicknames hetgeen dat er het meest op leek. Sindsdien noemt men me Monkey, en hoewel het leuk is om steeds een random woord te horen, is het commentaar het enige vervelende aan GRID.

Er zijn namelijk een aantal personen die constant via de radio tegen je ouwehoeren. Helaas is dat constant hetzelfde en op den duur kan je dat behoorlijk zat worden. Ze zijn namelijk gelimiteerd tot een aantal zinnen, en op den duur wil je niet meer horen welke droplul zijn stuur niet recht kon houden waardoor hij van de baan gleed. Gelukkig hebben we nog altijd de stereo installatie bij de consoles staan, zodat we lekker kunnen rocken tijdens het racen. Is beter dan het aanhoren van de mannen in de pitstraat. Als we die lekkere racegeluiden nog maar kunnen horen.

Het is niet gemakkelijk om zomaar even eerste te worden, en je hoeft ook niet te verwachten dat je een halve baan op kop rijdt. Gaat niet gebeuren. Je carrière vordert aan de hand van je prestaties, en genoegen nemen met een vierde of een vijfde plaats is in veel gevallen ook prima. Alsnog krijg je dan je welverdiende euro's en je sponsormogelijkheden. Hoe meer euro's en hoe beter je resultaten, hoe meer er wordt geunlocked. Voordat je het weet zit je al in een ander continent te racen. Je kunt wegen terroriseren in Japan, de US of the A en in Europa, ieder met haar persoonlijke eigenschappen en wagens.



Het totale wagenpark in de game is niet schraal te noemen, maar had wat uitgebreider gekund. Zoals ik al zei gaat het puur om het racen en niet zozeer om de auto's. Ergens een pluspunt, maar men wilt ook nog wat moois zien. Daar is voor gezorgd, maar het had dus wat meer gekund. GRID telt 45 auto's, waardoor er soms events zijn waarbij je maar de keus hebt uit één of twee auto's. Als die je net niet liggen, is dat dus vervelend. Maar over het algemeen is er wel een auto te vinden die je lekker vindt sturen. Desnoods verander je de camerapositie. Mij helpt het soms in ieder geval of dat ik in third of in first person rij. De camera is trouwens één van de beste camera's die ik in games heb gezien. Je zicht is standaard goed, en zelfs bij de in-car position is het niet zo lastig als bij diverse andere racegames. Creds to zhe cam!

En dan heb ik het eigenlijk nog maar bar weinig over het racen en driften zelf gehad. Het besturingssysteem is heerlijk in deze game en je racet op relaxte wijze door de tracks heen. De banden glijden over de banen, alsof het een enorm toffe achtbaanrit is waar je twintig keer achter elkaar in wil (Goliath! Oke, dit was random). Het is een genot om de tracks van GRID te betreden. Nogmaals, het brengt een soort oldskool feeling met zich mee. Vroeger was het voor schooltijd effe een kwartiertje lekker een rondje racen met Need for Speed, nu rijd ik voordat ik eindelijk ga pitten nog eventjes stiekem een raceje uit, gewoon omdat het kan en het leuk is.

Dankzij de rewind functie is het mogelijk om een fout ongedaan te maken. Ik zei eerder al dat het mogelijk is dat je auto een nare afwijking naar links of naar rechts kan hebben, en believe me: zo wil je geen race gaan rijden. Het is gewoon zwaar irritant als zoiets gebeurt. Terugspoelen is de oplossing! Aan de hand van je moeilijkheidsgraad krijg je een aantal credits, Flashbacks genaamd. Deze zet je in zodra je vind dat je het anders wilde doen, en op het moment dat je weer op play drukt ga je weer verder vanaf dat moment.



Als laatste toevoeging is er uiteraard ook een multiplayer mode aanwezig. Met maximaal twaalf man kan er online geraced worden. Gaaf, ook al voelt het zo nu en dan aan als een grote chaos waar je uit wil. Er valt vrij weinig te vertellen over de multiplayer mode. Hij zit er in, je kunt tegen je vrienden en tegen de wereld racen en het is een leuke toevoeging.

Maar je hebt hem al door, ik ben ontzettend lovend over deze game. Een geweldige besturing, graphics waarvan het water je uit de mond loopt en een snelheid die een bepaalde WAUW-feeling omhoog brengen. GRID heeft het allemaal. Verplicht racevoer voor iedereen!