Gameconcepten die op het eerste gezicht ontzettend gaaf leken, maar achteraf een mislukking waren, zijn we al vaak genoeg tegen gekomen. Jammer, want bij zulke games ontbrak het gewoon aan een goede uitwerking. Fracture is ook zo'n game met een goed concept, maar speelt de game uiteindelijk ook lekker weg?

De zandbak. Als kleuter al waande ik me altijd in het paradijs als ik erin zat. Heerlijk vond ik het, het ravotten met mijn vriendjes, en natuurlijk het bouwen van de meest prachtige zandkastelen. We groeven gaten tot we het grondwater bereikten en we bakten zandtaartjes en zandoliebollen voor onze ouders als die ons van school kwamen halen. Die speelden natuurlijk vrolijk mee en namen een "hapje", waarna mijn vriendjes en ik apetrots waren als onze ouders zeiden dat ze onze baksels heerlijk vonden. Tot een maand geleden heb ik iedere dag de tijd van mijn leven gehad in de zandbak. Mijn ouders vertelden me dat de zandbak in werkelijkheid één grote kattenbak was, zand met kattenpis dus. Na zes uur huilend in een hoekje gezeten te hebben hoorde ik de post op de deurmat ploffen. Daar vond ik mijn reddende engel: Fracture.


Tsja, ik kan er wel omheen draaien, maar de "terrain deformation" is nou eenmaal het sleutelelement dat Fracture moet onderscheiden van andere third person shooters. Dat lukt deels. Het is natuurlijk nog nooit eerder voorgekomen dat we de vorm van een level op deze manier aan konden passen, maar om de een of andere reden gaf het ons toch niet die wow-factor. Aan het begin van de game is het allemaal nog wel vernieuwend, maar hoe langer we de game speelden, hoe meer bij ons het gevoel naar boven kwam van"is dit allemaal wel nodig?". Dit gevoel hadden we vooral bij de Entrencher, een geweer waarmee je een bepaald stuk grond kunt ophogen of juist een kuil in de grond kunt vormen. Deze obstakels zijn namelijk makkelijk te overbruggen door het gebruik van ladders. Een paar keer leuk om de Entrencher voor te gebruiken, maar daarna voelt het toch wel overbodig.

Waar de Entrencher meer van pas komt, is tijdens vuurgevechten. Als je ingesloten wordt door de vijand, de Pacific Forces, kun je namelijk een cover creëren door rondom jezelf een muur van grond op te werpen. Helaas is dit alleen maar mogelijk als je je buiten op zandgrond bevindt, want de Entrencher kan niks beginnen met een betonnen vloer of iets van gelijke strekking. Het was bijvoorbeeld leuker geweest als de gun ook door materialen heen werkte, waardoor de betonnen vloer compleet vernield werd en je alsnog een muur van grond rondom je kreeg.

Het terrein is niet alleen vervormbaar met de Entrencher, je kunt ook verschillende soorten vervorm granaten in je voordeel gebruiken. Zo is er een granaat die een soort zwart gat creëert, waarin alles opgezogen wordt en uiteindelijk nog een verwoestende explosie volgt. Verder zijn er nog granaten waarmee je een berg maakt, een ontzettend diep gat in de grond slaat of een stenen pilaar uit de grond omhoog laat komen. Voor de rest heb je ook nog de beschikking over normale wapens als een shotgun, sniper rifle of een normale handgun.

Fracture speelt zich af in het jaar 2161, waarin jij speelt als Jet Brody. De wereld zoals we die nu kennen bestaat op dat moment niet meer; alles waar de mens nu voor vreest is op dat moment al waarheid geworden. Overal zijn de klimaten veranderd, en het centrale deel van het rijke Westen is inmiddels overstroomd, waardoor er twee fronten ontstaan zijn: in het oosten de Atlantic Alliance en in het westen de Republic of Pacifica. Laatstgenoemde houdt zich bezig met genetische manipulatie voor het vormen van een betere toekomst, waar de Atlantic Alliance zich focust op het ontwikkelen van nieuwe technologieën. Er komt hommeles in de tent als de leider van de Pacifica besluit om drastische genetische manipulatie in de ban te doen. De generaal van het verzet in Pacifica wil de Atlantic Alliance vernietigen, en het is aan Jet Brody om te infiltreren in het verzet om er achter te komen wat er aan de hand is en om het te stoppen.

Helaas is dus het potentievolle idee van terrain deformation niet helemaal lekker uitgewerkt. Op termijn kan alles een beetje repetitief aan gaan voelen, vooral in de singleplayer. In de multiplayer is het echter een ander verhaal, aangezien je daar natuurlijk speelt tegen mensen van vlees en bloed, die ieder hun eigen tactiek hebben. De fun in deze game zit hem dan ook vooral in de multiplayer, aangezien de singleplayer eigenlijk alleen maar bestaat uit het hersenloos afslachten van de CPU tegenstanders, af en toe afgewisseld met een vleugje nadenkwerk.


Grafish is Fracture ook geen hoogstaander. Het ziet er op zich wel oke uit, maar we hebben al vaak zat mooiere games gezien. De framerate kakt af en toe wat in, iets wat we bij games die er beter uitzagen niet tegenkwamen. Fracture lijkt dus een beetje slachtoffer te zijn van haastwerk, aangezien deze framerateprobleempjes makkelijk verholpen hadden kunnen worden. Ook had de game er al een stuk beter uitgezien als de kleuren wat dieper waren geweest. Desondanks kunnen we er wel mee leven.

Hoewel Fracture geen topper is, is de game, vooral de multiplayer, zeker niet onaardig om op zijn minst een keer te proberen. Het concept is erg tof, maar helaas is niet de volledige potentie die het in zich had naar buiten gekomen. Met de stroom aan topgames die eraan zit te komen denken wij dan ook dat Fracture het erg lastig gaat krijgen. Erg jammer, maar het is helaas niet anders.