Een jaar geleden blies Infinity Ward de Call of Duty franchise nieuw leven in door de focus te verleggen naar de nabije toekomst in plaats van de Tweede Wereldoorlog. Veel mensen waren dan ook verbaasd toen bekend werd dat de vijfde Call of Duty toch weer terug zou gaan naar zijn roots. Het feit dat de game ontwikkeld zou gaan worden door Treyarch hielp ook niet mee, aangezien de games uit de keuken van deze ontwikkelaar niet zo lovend werden ontvangen als die van Infinity Ward. Inmiddels ligt World at War in de winkels en kunnen we beoordelen of Treyarch zijn naam heeft gezuiverd.

De Tweede Wereldoorlog is al zeer uitgebreid aan bod gekomen in een groot aantal games. Bijna alle games legden de focus op hetgeen zich in Europa afspeelde: Duitsland, Frankrijk, maar ook ons eigen Nederland vormden regelmatig het decor. De oorlog speelde zich echter niet alleen in Europa af: ook in Azië vonden hevige gevechten plaats. Hier vochten de Amerikanen tegen de Japanners, bondgenoten van nazi Duitsland. Dit thema is nog niet zo ver uitgediept in videogames, terwijl de Japanners er juist een zeer aparte manier van oorlog voeren op na hielden. Denk aan de Kamikaze-acties die ze uitvoerden bij Pearl Harbor (dit onderdeel vind je overigens niet terug in de game). Japanners denken niet aan zichzelf, ze denken alleen aan hun vaderland. Ze hebben het er graag voor over om te sterven en daarbij zoveel mogelijk vijanden mee de dood in te sleuren. Deze spirit vind je ook terug in Call of Duty: World at War. Waar je van de nazi's gewend bent dat ze vanuit een schuilplaats zoveel mogelijk lood je lichaam in proberen te jagen, daar pakken de Japanners het nét een tikkeltje anders aan. Eén van de vele scenario's: je loopt door de jungle, uiteraard erg op je hoede. Wadend door het water beweeg je je langzaam voort, de rest van je squad achter je aan. Voor je zie je een vliegtuigwrak van Amerikaanse afkomst opdoemen, waar uiteraard gelijk je aandacht naar uit gaat. Maar niet voor lang: plotseling komt er een hele horde schreeuwende Japanners de jungle uit gestormd, die jou en je squad aan hun bajonet proberen te rijgen. Dit soort momenten hebben een staaltje hectische gameplay tot gevolg die nieuw is binnen het WO2 thema, en zeker niet verkeerd aanvoelt. En dan is dit nog maar één enkel voorbeeldje...


Maar de gameplay van Call of Duty: World at War is niet één en al vernieuwing. Zoals we van Call of Duty gewend zijn is het ook deze keer zo dat de missies verdeeld zijn over meerdere personages: twee om precies te zijn. Hierboven bespraken we al het gedeelte dat zich in de Pacific afspeelt, waarbij je het als Amerikaanse soldaat opneemt tegen de Japanners. Daarnaast kruip je ook in de huid van een Rus, die uiteraard vecht tegen de Nazi's. Hier keert de oldskool Call of Duty gameplay terug die we gewend waren van de eerste drie delen. Lekker nazi's afknallen en ze in het Duits horen schreeuwen, just like the old days. Iets wat ook niet veranderd is, en waar de Call of Duty franchise ook om bekend staat, is de aanwezigheid van erg veel scripted events. Ook deze keer weer is de serie eigenlijk zo lineair als het maar zijn kan. Je wordt aan het handje meegenomen en langs het verhaal geleid, en kunt daarbij amper zelf beslissen wat je doet. Soms is het zelfs zo dat wanneer je op een bepaald punt in cover zit en de vijand van daaruit afknalt, er steeds weer nieuwe vijanden blijven komen. Dit blijft doorgaan totdat je een bepaald punt voorbij loopt. Nu had het zo kunnen zijn dat de rest van je squad als het allemaal te lang duurt vast vooruit loopt, maar nee, jíj bent diegene die als eerste de weg moet leiden. Op sommige momenten kan dit, en dan vooral op een hogere moeilijkheidsgraad, erg frustrerend zijn.

Call of Duty: World at War is de eerste game binnen de franchise die een 18+ rating meekrijgt, en niet onterecht. Het bloed vloeit rijkelijk, en als vijanden (of soldaten uit je eigen squad) dichtbij een ontploffende granaat staan vliegen de ledematen in het rond. De meeste gore komt nog wel naar boven bij het gebruik van vuur. Het is namelijk voor het eerst mogelijk om gebruik te maken van een vlammenwerper! Deze komt erg goed van pas bij bijvoorbeeld een verdord grasveld waar Japanners zich in verscholen hebben. Richt de vlam op het grasveld, en de Jappen komen brandend en schreeuwend uit hun schuilplaats gerend. Als de arme stakkers eenmaal het leven gegeven hebben en je een blik op hun lichamen werpt kan je de stukken zwartgeblakerde huid zien zitten. Ja, de 18+ rating is in deze game volledig op zijn plaats.


De moeilijkheidsgraad van de singleplayer van deze nieuwe Call of Duty ligt overigens een stukje hoger dan die van zijn voorganger. Op elke gradatie is dit verschil merkbaar, en het aantal frustrerende momenten lag bij ondergetekende een flink stuk hoger dan bij Call of Duty 4. Vooral de verrassingsaanvallen en de één-op-één-gevechten met Japanners zijn flink pittig.

Infinity Ward heeft met de multiplayer van het vorige deel de lat ontzettend hoog gelegd, en Treyarch heeft dan ook het besluit genomen om gebruik te maken van hetzelfde principe, maar dan met nog een aantal extra toevoegingen. De meest belangrijke toevoeging - eentje die dan ook hoog op het verlanglijstje stond van menig Call of Duty fan - is een online co-op mode. Om deze niet te standaard over te laten komen heeft Treyarch een puntensysteem toegevoegd, dat ervoor zorgt dat er nog wat onderlinge competitie is ondanks dat iedereen aan dezelfde kant vecht. Je krijgt punten voor elke tegenstander die je vermoordt, en voor elk lid van je team dat onverhoopt door jouw toedoen sneuvelt worden er punten afgetrokken. Daarnaast is er nog de mogelijkheid om gesneuvelde teammates te healen. Een goede verlenging van de replaywaarde, zeker gezien de niet al te lange speelduur van de singleplayer.

Naast de toevoeging van online co-op heeft de 'normale' multiplayer óók een bescheiden facelift gekregen. Het principe is echter gewoon hetzelfde: je maakt kills, verzamelt daar experience points mee, en naarmate je in rang stijgt speel je wapens en perks vrij en kun je je eigen classes maken. Door de verandering van thema (van nabije toekomst naar Tweede Wereldoorlog) moest een aantal dingen natuurlijk ook aangepast worden. Hetgeen dat daar het meest onder te lijden heeft is de speelsnelheid. De wapens van 65 jaar geleden waren een stuk minder snel met herladen en het afvuren van kogels dan de wapens uit de nabije toekomst. De vertraging die hierdoor optreedt is zeker merkbaar en af en toe licht storend, maar dat is ook een kwestie van persoonlijke smaak. Ook de toevoeging van voertuigen heeft hier een aandeel in, aangezien deze vrij log aanvoelen. Daarnaast zijn ook een aantal perks aangepast, waarvan de vetste de vlammenwerper is. Een ideaal noobwapen, maar ook daar heeft Treyarch iets op bedacht: je speelt de vlammenwerper pas vrij op level 65, het hoogste dat je kunt halen. Dit zijn tien levels meer dan in Call of Duty 4, waardoor ook de multiplayer van Call of Duty: World at War net iets uitdagender is dan die van zijn voorganger. Voor de rest heeft Treyarch nog een paar nieuwe modi toegevoegd, waarvan "War" de meest interessante is. Hierbij speel je verdeeld over twee teams, die vijf vlaggen moeten verzamelen die verdeeld liggen over de map. Het team dat als eerste de vijf vlaggen heeft, wint het potje. Het coole aan deze mode is dat de vlaggen vrijwel altijd redelijk dicht bij elkaar geplaatst zijn, wat enorme veldslagen tot gevolg heeft.


Audiovisueel is ook deze Call of Duty een pareltje. Hij draait op dezelfde engine als zijn voorganger, en dat is te zien. Treyarch bewijst dat de engine ook omgevingen van 65 jaar geleden prachtig op je beeld kan toveren. Daarnaast is het geluid weer top-notch, en versterkt het nog eens dat gevoel dat je écht midden in een oorlog zit.

Treyarch heeft met Call of Duty: World at War bewezen weldegelijk gegroeid te zijn in hun ontwikkelkunsten. Ondanks dat de game in alle aspecten vrij zwaar leunt op zijn voorganger, maken de verandering van het thema en de toevoeging van nieuwe opties aan de multiplayer (qua multiplayer zullen er nog wel de nodige discussies losbarsten over welke daadwerkelijk beter is) deze game zéker het spelen waard. De gruwelen van wat zich afspeelde in de Pacific werden nooit eerder zó smerig en zó realistisch in beeld gebracht.