Het had geen haartje gescheeld of ik had mijn Nintendo Wii console gewoon ongenadig hard eBay of Marktplaats opgeflikkerd. Console met niet al te veel gebruikerssporen in de aanbieding, enkel Zelda, Mario en een boel minigame-meuk op gespeeld, prijs overeen te komen inclusief gratis doekjes om het stof af te vegen.

Noem het ironie, maar Bob Dylan zong het lange tijd geleden al: the times they are a changin. Jaren geleden hadden we de GameCube die gewoon gebukt ging onder een gebrek aan titels omdat de third party support niks voorstelde, enkel de occasionele topper van Ninty hield gamers toen alert. Nu is er dus de Nintendo Wii en de tijden zijn wel degelijk veranderd. De support van Ninty zelf stelt nauwelijks nog iets voor en het is aan de third party developers om de boel te redden. Gelukkig zijn er sommigen die dat met verve doen, in die mate zelfs dat ik voor het eerst in tijden een nieuw pack batterijen voor mijn Wii Remote ben moeten gaan kopen. Is ook Klonoa een game die we gezellig in het rijtje van MadWorld, de Blob en Boom Blox mogen plaatsen? Laat me beginnen met zeggen dat ik in elk geval geen paar batterijen heb verbruikt door met de guitige kattekop aan de slag te gaan. Klonoa doet zo stevig denken aan ouderwetse Nintendo platformers, uit de tijd dat het bedrijf nog spellen op cartridges leverde, dat je het spel gewoon met de classic controller of zoals ik deed met de Gamecube-pad kan spelen. Makkelijk zat, ouwe zooi speel je met een ouwe controller, houdt steek toch?


Klonoa kun je met wat slechte wil omschrijven als oude wijn in nieuwe zakken. Een old school platformer uit de nadagen van de PSone, die van een nieuw laagje verf voorzien is om te grabbel gegooid te worden voor een nieuw publiek. Heropgewarmde kost. Mijn grootmoeder heeft me echter geleerd dat het smaakpalet van sommige gerechten beter wordt als je ze op een later tijdstip heropwarmt en in dat opzicht kun je Klonoa nog het best omschrijven als een soepje dat dankzij nieuw toegevoegde kruiden lekkerder dan ooit smaakt. Hoe dat komt? Hoofdzakelijk omdat Namco niet met de basisingredienten die Klonoa vroeger al zo goed maakte is begonnen te rotzooien.

Het spel is een pure herwerking van de PSone cult-classic 'Door to Phantomile'. Het bevat een paar kleine tweaks , een aantal toevoegingen en een nieuwe grafische engine maar daar stopt het dan ook. Bij vele Wii-makes waarbij een game van een ander platform naar Nintendo's populaire console wordt geport, zie je dat developers de grootste moeite doen om motion-controls toe te voegen. Dat dankzij die veelal nutteloze zwieberbewegingen die je moet maken de oorspronkelijke game vaak gewoon ruk wordt, kan de meeste developers aan hun reet roesten lijkt het, een Wiigame heeft pas bestaansrecht als er gezwieberd kan worden. Mooi niet dus zoals Klonoa nu nog maar eens bewijst. Je kan als je dat echt zou willen windkogels afvuren door je Nunchuck even te schudden zodat aankomende vijandjes vertraagd worden, that's it. Klonoa is een oud spel en dat vertaalt zichzelf in heerlijk simpele oude controls. Je beweegt Klonoa door de omgevingen, hebt een knop om te springen en een knop om acties te doen, tada! Hoe lang is het geleden dat je nog eens een game hebt gespeeld dat gewoon te spelen was met twee simpele knopjes en je het überhaupt tof kon vinden? Dankzij de eenvoudige opzet van de gameplay kun je de game eenvoudig beginnen spelen met je traditionele Wii-controller maar dus ook met de classic controller of met de joypad van de Gamecube, zonder dat je iets hoeft te missen.


Klonoa is eenvoudig van opzet, maar eenvoudig staat hier niet synoniem voor hersendodend monotoon. De actieknop wordt gebruikt om de krachten van Klonoa's ring te benutten. Met behulp van de ring kun je vijandjes oppakken die je vervolgens als projectiel kan gebruiken of benutten om naar hoger gelegen plaatsen te springen. Het is een simpel maar doeltreffend mechanisme dat goed past bij een 2D game als dit, waarbij je min of meer vaste paden volgt; sterker nog, dankzij het ijzersterke leveldesign stijgt de gameplay zelfs boven zichzelf uit. Door de manier waarop de paden die je volgt samengesteld zijn, vol hindernissen en vijandjes, word je constant aangespoord om Klonoa's mogelijkheden te benutten op een manier die dankzij een goeie opbouw natuurlijk aanvoelt. Het zorgt in samenspel met de vertakkende 2D paden die zich in een 3D wereld bevinden eveneens voor broodnodige variatie die ervoor zorgt dat Klonoa beter weet te boeien dan de meeste andere 2D platformers.

De game verdient alle lofzangen, maar is natuurlijk niet over de volledige lijn perfect. Met zijn zes uurtjes gameplay kan de ervaring voor veel gamers misschien ietsje licht uitvallen, hoewel het zeker een game is die je zal willen herspelen. Ook de moeilijkheidsgraad en zijn gekke bokkesprong kan waarschijnlijk wenkbrauwen doen fronsen. De game wordt nergens onoverkomelijk maar het is wel opmerkelijk hoe de game erg lang behoorlijk makkelijk aanvoelt, tot de grote bosses toe, om dan in de laatste stages plots redelijk pittig te worden. Ook de checkpoints liggen behoorlijk ver uit elkaar en geven ietwat weg dat Klonoa stiekem een oud game is.


Wat de nieuwe visuele presentatie betreft, daar is in elk geval niks gedateerd aan. De game barst van de kleuren en sfeervolle settings waarbij vooral de omgevingen vol groen en watervallen indruk maken. De kleine animaties en belichtingen overtuigen en dankzij de 60 frames per seconde, die over het scherm rollen in breedbeeld, krijg je een Wiigame dat er visueel erg goed afgewerkt uitziet. De sympathiek muziek uit het origineel krijgt in deze Wii-versie een degelijke remix, maar over de nieuwe voice acting ben ik dan weer stukken minder te spreken. De animaties hebben stemmenwerk meegekregen die nauwelijks het niveau van een foute serie op Nickelodeon overstijgen, snel via de opties overschakelen naar de grappige brabbelstemmetjes van het origineel is dus de boodschap om het volledige aaibare Klonoa effect te krijgen.

Klonoa is ruim tien jaar oud, maar voelt desondanks verdomd fris aan op de Nintendo Wii. De gameplay is nog steeds die van een sterke old school platformer met genoeg creatieve ideetjes om de volledige speelduur te blijven boeien. Klonoa brengt je inderdaad oude wijn in nieuwe zakken, maar dan wel een wijntje dat nog steeds erg lekker smaakt, in een verpakking die er verrassend mooi uitziet voor een Grand Cru van twaalf jaar geleden.