Sta ik daar nog heerlijk de James Hetfield uit te hangen in Guitar Hero: Metallica, dient de volgende game in de roemruchtige franchise zich alweer aan. Met Guitar Hero: Greatest Hits kijken we terug naar eerdere Guitar Hero games, om er nog eens de beste nummers uit te pikken. Deze plaatsen we in een Guitar Hero: World Tour setting, we gooien er de mogelijkheid tot zang en drum bij, en weer zullen vele gamers een euro of zestig neer mogen leggen om te kunnen rocken. Exit Metallica, enter Greatest Hits.

Net als vele hier heb ik de Guitar Hero serie op zien bloeien van een game waar niemand echt potentie in zag, tot een franchise die niet meer weg is te denken uit de wereld der computergames. Wat begon als een game die vrij underground gespeeld leek te worden, groeide uit tot een game die zowat door iedereen wel eens gespeeld is. Of dat nu kwam door de nieuwe manier van spelen of gewoon door de muziek in de game, iedereen leek bezeten te zijn van het Guitar Hero virus. Sinds de komst van de vierde telg in de serie, World Tour, is er de mogelijkheid om met vier personen een heuse band te vormen. Zang, gitaar, bas en drum. Stel nou eens dat we de beste nummers uit vorige Guitar Hero games op deze nieuwe manier zouden kunnen ervaren? Nou, dat kan!


In Greatest Hits is het zaak om met alle instrumenten en met een hele band liedjes te spelen. Nummers die blijkbaar de beste waren uit de eerste twee Guitar Hero delen, Legends of Rock, Rock the Eighties en uit Aerosmith. Juist. Dit levert op papier heel wat plezier op. De beste nummers uit alle games op één schijfje! Nooit meer wisselen van schijfje omdat je dat ene nummer nu net niet kunt spelen, maar gewoon alles lekker bij elkaar en met alle instrumenten! Het klinkt als een godsgeschenk uit de hemel der gitaargoden, toch bekroop mij vaker dan eens een naar gevoel.

Het is natuurlijk voor elke Guitar Hero fan een genot om liedjes als Through the Fire and Flames, Smoke On the Water, Monkey Wrench, Bark at the Moon, Freebird, I Love Rock and Roll en Psychobilly Freakout nog eens te spelen (en dit keer zonder dat het covers zijn!) met alle instrumenten van dien, toch genoot ik er niet van zoals ik graag zou willen. Waarom niet? Geen idee. Zijn het de graphics van de achtergronden? Nee, die zijn exact gelijk aan die van World Tour. Dezelfde engine is gebruikt, dus dezelfde karakters staan op de achtergrond hun instrumenten te bespelen op plaatsen van over de hele wereld. Serieus, je gaat van de jungle tot aan de Chinese muur. En er is dit keer zelfs een klein, simplistisch verhaaltje in de game gebracht! Aan de muziek kon het niet liggen dat ik de game wat minder vond; het zijn natuurlijk de greatest hits uit de gehele Guitar Hero line-up. Aan de online modi en de Music studio kon het ook niet liggen, die waren ook exact hetzelfde gebleven.

Maar misschien is dat het nu juist wel. Ik speel exact dezelfde modi met exact dezelfde muziek! Fans van de Guitar Hero serie zullen deze nummers misschien nog wel eens opnieuw willen spelen, maar ik denk dat de vraag naar nieuwe content groter is. Nieuwe liedjes en niet terugkijken naar wat al eens gedaan is. Geef ons meer downloads voor World Tour in plaats van dat we weer zestig euro neer mogen leggen. Zeker gezien de release van Guitar Hero: Metallica nog geen twee maanden geleden plaatsvond.


Uiteindelijk wist ik waarom het aanslaan van de gekleurde noten me dit keer minder beviel. Dat kwam door Guitar Hero: Metallica. Die game bood meer dan Greatest Hits. De sfeer in die game, de beelden op de achtergrond, de hardheid van de muziek. Bij Guitar Hero: Metallica had ik het gevoel alsof ik echt hard stond te rocken op een podium terwijl de explosies om mijn oren vlogen en de fans flauw vielen aan mijn voeten. De bewegingen die de Metallica mannen maken, de manier waarop de beelden samenhangen met het geluid, het was gewoon een stuk beter dan in Greatest Hits. Greatest Hits is dus eigenlijk een stap terug, niet alleen qua muziek maar ook qua gameplay.

Dit betekent overigens niet dat het een slecht spel is. Nee, het is een Guitar Hero zoals een Guitar Hero altijd is geweest en, zo ben ik bang, ook altijd zal blijven. Nu we écht overladen worden met games uit deze franchise en Activision ons steeds maar weer zestig euro neer wil laten leggen, moeten wij op z'n minst kunnen verwachten dat de games steeds beter en uitgebreider worden. Nu staan we stil of doen we zelfs een stap terug. Het is nog maar wachten op Guitar Hero V, Guitar Hero: Van Halen, DJ Hero, Band Hero, M'n Oma Hero, Koelkast Hero en al die andere verwante producten…