Telkens als je denkt dat de inspiratieflow begint te liggen, verrast Nintendo ons met nieuwe ideeën. De console-Mario sturen ze roekeloos de ruimte in, Paper Mario herintroduceerde de derde dimensie en de Mario Bros. gingen op pad met de baby's voor dubbel zoveel plezier en puzzelvermaak. Dat vond allemaal plaats in de afgelopen jaren, maar inmiddels zijn we aanbeland bij alweer een nieuwe generatie Mario-games, waarvan Bowser's Inside Story de eerste is. En ze flikken het opnieuw.

Nintendo's RPG's berusten allemaal op humoristische dialogen, uitdagende interactieve battles en originele puzzels. De verschillen in dit basisconcept zijn dus miniem, maar toch kan ik zeggen dat de Mario & Luigi games mijn voorkeur genieten. Omdat ze als enige draagbaar zijn en vanwege de fijne 2D graphics, die sinds de GBA al om van te smullen zijn. De slagroom op de taart echter is die gozer van een Luigi, wat een koning! Er is geen personage in de gamewereld te vinden die zo goed aantoont hoe dun de lijn is tussen het zijn van een held en een complete stumper. Zo kwamen in het eerste deel zelfs de mensen uit Mushroom Kingdom regelmatig niet meer op zijn naam en ook in deze editie krijgt de beste man er flink van langs. Het is dat mijn groene idool zich niet zo gauw uit het veld laat slaan.

Easy as bread sandwiches
Dat dit daadwerkelijk het geval is zien we aan het begin het spel, als het verhaal zich langzaam ontvouwt. Terwijl Mario zich actief mengt tijdens een hoog spoedberaad in het koningshuis vanwege acuut opblaasgevaar - mogelijk veroorzaakt door het eten van mysterieuze paddenstoelen - staat Luigi aan de zijlijn rustig een dutje te doen. Ook wanneer Bowser de boel komt verstoren is er niets aan de hand. Bowser, die boos is dat hij geen persoonlijke uitnodiging heeft gehad voor het beraad. Goed, hij is niet altijd de meest sociale persoon geweest in Mushroom Kingdom, maar het is toch óók zijn koninkrijk die de ondergang ziet naderen? De beste man heeft een punt, maar desondanks komt het tot een gevecht met de snor en ik hoef niet uit te leggen hoe dat afloopt. De stekeldinosaurus wordt na z'n verlies uit het kasteel geslingerd, waarna hij een enorm vaag figuur tegenkomt. Dit mannetje, van wie wij vermoeden dat hij achter de opblaascrisis zit, belooft Bowser een mushroom die hem Mario de baas de kan maken. Z'n compagnon Magikoopa waarschuwt hem nog voor deze overduidelijke hoax, maar Bowser is natuurlijk niet voor rede vatbaar en gaat blind in op het aanbod. Tijd voor de zoete wraak op Mario, maar eenmaal terug op het kasteel gaat het faliekant mis. Hij bleek een Vacuum Mushroom te hebben gekregen en was nu werkelijk iedereen in één ruk op aan het zuigen. Behalve Luigi, die nog stééds lag te pitten! Helaas moest ook hij zich ondanks stevig verweer overgeven.


Het genie dat achter die vage mushrooms zit is niemand minder dan Fawful, een vervelend en lelijk mannetje dat we kennen uit het eerste deel. Niemand nam hem serieus destijds, toen hij na twee kansloze fights aankondigde ooit terug te keren, maar deze snotaap is sluwer dan we aanvankelijk dachten. Het mooie van dit figuur is dat je echt een hekel aan hem krijgt, zonder je te hoeven ergeren. Dit wordt vooral veroorzaakt door zijn manier van praten, dat we nog het best uit kunnen drukken tot "grammaticaal arrogant". Hij zal ook zeker niet nalaten om je met dubieuze opmerkingen te burnen - zo was het misleiden van Bowser "easy as bread sandwiches" en schijnbaar lachte hij ons uit wegens onze "naieveté". Prima, maar hij gaat er sowieso aan!

Een ander terugkerend fenomeen zijn Emoglobins (afgeleid van hemoglobine), die in het Oud-Engels de oren van je kop lullen en onder andere kunnen fungeren als saveblock. Mario & Luigi zit vol dit soort bizarre persoonlijkheden, welke de game een uniek gestalte geven, maar niemand is zo fantastisch als Bowser zelf. Hij is niet de slimste, maar met zijn stoere oneliners en een hoog burn-gehalte wekt hij de nodige sympathie op bij de speler. En mocht dat niet direct het geval zijn, dan komt dat wel wanneer blijkt dat Mario's aartsvijand speelbaar is.

Zo vaak krijgen we niet de kans om met Bowser te spelen, laat staan dat hij daarnaast nog moet samenwerken met de Bros. Maar nood breekt wetten en vandaag is weer eens zo'n dag dat alles mis dreigt te gaan in Mushroom Kingdom. Het is ook niet dat de heren hetzelfde motief hebben, totaal niet eigenlijk. Mario en Luigi willen weer in de schijnwerpers staan door het koninkrijk te redden, terwijl Bowser niet duldt dat iemand anders dan hij Mushroom Kingdom teistert, een interessante situatie.

Alles voor het team
We worden helemaal nieuwsgierig als duidelijk wordt wat voor gevolgen het bizarre verhaal heeft voor de game. Je bestuurt namelijk Bowser vanaf het bovenste scherm en de commando's voor de broers gaan via het touch-screen. Niet tegelijkertijd, maar er wordt veelvuldig geswitcht tussen deze twee speelvelden. Het komt erop neer dat Mario en Luigi op avontuur gaan in Bowsers ingewanden totdat er geen uitweg meer is, waarna Bowser op het bovenste scherm zijn ding doet om vervolgens aan de hand van zijn fysieke acties nieuwe gebieden voor Mario en Luigi vrij te spelen.

De besturing is oud en vertrouwd, waarbij de A-knop gereserveerd is voor Mario en B voor Luigi. Hetzelfde geldt voor de acties, want natuurlijk kunnen we weer springen en zwaaien met hamers, terwijl de broers gaandeweg meerdere co-op technieken leren. Bowsers basistechnieken daarentegen zijn van een heel ander kaliber: beuken en vuur spuwen. Allesbehalve subtiel en echt totally Bowser. Terwijl beide schermen staan te shaken van Bowsers krachtige vuisten, bereiden we ons voor op de eerste puzzels. Want naast de breinkrakers die beide partijen apart van elkaar moeten oplossen, draait een groot deel om samenwerken. Er is bijvoorbeeld een punt in de game waarop je Bowser water laat drinken. Wanneer je dit doet, bevinden de broers zich in de maag die zodoende volloopt met water. En vanuit het niets hebben we daar de welbekende onderwaterlevels met alle gevolgen van dien, zoals blokkades die openen of sluiten afhankelijk van de waterstand en bonusitems op grote hoogte die alleen zwemmend bereikbaar zijn, d.w.z. tijdens het drinken. Bowser's Inside Story zit vol met dergelijke intelligente snufjes die kenmerkend zijn voor de serie, en wetend dat elke nieuwe techniek de sleutel is tot nog niet bezochte gebieden is deze game ontzettend moeilijk weg te leggen.


Het battlen is voor de heren min of meer gelijk aan elkaar, los van de moves. Timing is het sleutelwoord tijdens deze gevechten waarin er om de beurt aangevallen wordt, want aan de hand hiervan kun je veel bewerkstelligen: van tevoren schade aanbrengen, tijdens een gevecht extra klappen uitdelen, aanvallen ontwijken en zelfs een counter-attack plaatsen wanneer je on a roll bent. Het grootste verschil tussen de partijen is eigenlijk dat Bowser doorgaans vijanden aantreft die minstens zo breed en reusachtig zijn als hij. Het is daarom niet gek dat Bowser veel meer HP tot zijn beschikking heeft dan Mario en Luigi, hij krijgt immers veel zwaardere klappen te verduren. Overigens kunnen ook de gevechten verdeeld worden over twee schermen. Dit gebeurt wanneer Bowser overschakelt op de stofzuigmodus en daarmee items of zelfs (kleine) vijanden opslokt. Dit leidt dan meestal tot een power-up en heeft tot gevolg dat de broers weer aan de bak kunnen. Vooral de gevechten tegen eindbazen zijn hierdoor geweldig, omdat er beredeneerd moet worden wie en wat je precies doorsluist naar beneden en wat je als Bowser zijnde boven zelf klaart. Sommige enemies kunnen Bowser van binnenuit pijn doen en/of de weg naar boven terugvinden, dat maakt het helemaal een tactisch verhaal. Gelukkig geldt dat later ook voor Mario en Luigi, zodat Bowser een helpende hand geboden kan worden en locaties bezocht kunnen worden die voor de dikke niet bereikbaar zijn.

Een belangrijke vermelding is gereserveerd voor de Special Attacks. Dit zijn aanvallen die we voorheen kenden als Bros. Attacks, nog altijd berucht vanwege de extreme originaliteit en de acrobatische handelingen. Aan dat principe is niet getornd, maar toch was een naamswijziging onontkoombaar door de broerloze Bowser. Neemt niet weg dat ook hij partners heeft voor deze unieke aanvallen: goomba's, koopa's: afijn, je kent ze wel.

Met gevoel voor fashion
Een Mario RPG is geen Mario RPG zonder badges en upgradable clothes. Kleding is in staat je blijvende upgrades te geven voor je stats, terwijl badges je bonussen geven en die je op elk moment kunt wisselen voor een ander, afhankelijk van de situatie. Daarbovenop komt ditmaal een rankingsysteem, dat bepaalt voor welke attributen je in aanmerking komt en in welke shops je spullen kunt kopen en in welke niet.


Er is niet zoveel aan te merken op de game, al blijft Bowser's Inside Story niet helemaal vrij van kritiek. Zo is de kaart een heel handige item om regelmatig te gebruiken, maar het is niet mogelijk om hem vast te pinnen op één van de schermen mocht je dat willen. Nu ben je wel erg vaak op Select aan het rammen, niet de meest fijne knop op de Nintendo DS. Tevens is de muziek een aspect van de game dat niet of nauwelijks blijft hangen. De kwaliteit is prima hoor, maar de X-factor die het voorheen wel vertoonde, heeft het niet. Dit wordt trouwens wel ruimschoots goedgemaakt door de voiceclips die hier en daar ter ore worden gebracht, niets is grappiger dan dat Italiaanse gebrabbel van stemacteur Charles Martinet. Het laatste kritiekpunt dat ik op wil brengen heeft betrekking tot het begin van het verhaal, dat wel érg kunstmatig in leven wordt gehouden. We zijn een boel gewend qua slappe ontvoeringen van Princess Peach, maar de wijze waarop iedereen uiteindelijk in Bowsers maag belandt slaat werkelijk alles en gebeurt bovendien heel traag. Maar, omringd door Bowsers innerlijke weefsel stijgt het niveau direct naar traditionele hoogte en dat neemt niet meer af tot het recht heeft gezegevierd!

Je begrijpt, dit is kritiek om je totaal geen zorgen om te maken. Liever genieten we van de ongelofelijk soepele animaties en de haarscherpe graphics op de DS, waar het niet tegenop kan boksen. De characters lijken niet meer dan simpele sprites, maar bewegen o zo soepel dat je je verbaast hoe mooi 2D kan zijn. Vergeet ook de meesterlijke dialogen en kleine humoristische verwijzingen niet, want die hadden samen zomaar een eigen artikel verdiend kunnen hebben, echt geweldig!

Het derde draagbare avontuur met de Mario brothers in de hoofdrol weet de eer van de serie opnieuw hoog te houden, en dat alleen al is een heel knappe prestatie. De vertrouwde gameplay wordt aangevuld met nieuwe moves en technieken, maar vooral het spelen met Bowser en de interactie tussen hem en de broers maakt de game briljant. Dus pak de eerstvolgende bus of trein naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum, schaf het spel aan en speel het helemaal kapot op de terugweg. Toegankelijkheid en uitdaging in de palm van je handen, want de charme van een handheld gaat nooit verloren.