Nadat de PlayStation 3 eigenaren begin dit jaar hun proton bepakkingen al om konden doen om spoken te vangen is het nu (eindelijk) de beurt aan alle Xbox360 bezitters om samen met Dr. Venkman, Ray, Spengler en Winston New York te ontdoen van het kwaad. Who you gonna call?

We schrijven het jaar 1991, exact twee jaar na het einde van de tweede (en voorlopig laatste) Ghostbusters film. De Ghostbusters zijn een hit; iedereen zingt de titelsong, scheepsladingen merchandise vullen de schappen, en New York is compleet in de greep van de spokenvangers. Door dit succes is het zaak om het team uit te breiden. Jij wordt aangenomen om experimentele wapens en technieken te testen voordat de echte Ghostbusters ze in het veld gaan gebruiken. Natuurlijk gaat het op je eerste werkdag al helemaal mis: een rare energiegolf trekt vanuit de Gozer tentoonstelling in het museum door de gehele stad. De spoken komen terug, Slimer ontsnapt. Kortom: werk aan de winkel.


Omdat de vier Ghostbusters niet te zeer gehecht aan je willen raken (mocht er iets fout gaan met de nieuwe apparatuur en het niet goed voor je uitpakken...) noemen ze je niet bij je naam. Dus zal je je carrière als de stemloze Rookie beginnen. Hierdoor krijg je steeds meer het gevoel dat jij als speler deel uit maakt van The Ghostbusters in plaats van dat je speelt als één van de bestaande karakters. Een goede keuze van de ontwikkelaar, aangezien alle originele Ghostbusters acteurs terug zijn om hun stemmen en uiterlijk te verlenen aan de game. Zelfs de receptioniste en Walter Peck keren terug. Het is anderzijds niet mogelijk om zelf het uiterlijk van de door jouw te bespelen Ghostbuster aan te passen. In mijn geval niet erg aangezien de jonge Buster behoorlijk op me lijkt.

Dat de game dus zijn best doet om een derde Ghostbusters film te zijn moge duidelijk zijn. Zelfs de liefdesrelatie tussen Venkman en Dr. Illyssa Selwyn (ingesproken door Charmed's Alyssa Milano) doet denken aan de relatie tussen Venkman en Dana Barett uit de twee films. Belangrijker voor ons is echter de gameplay. Gameplay die zich laat spelen op de manier zoals je een game als Gears of War speelt. We kijken over de schouder van Rookie mee tijdens zijn spokentochten. Om de game filmischer aan te laten voelen staat er geen hud rondom je scherm. Alle informatie die een hud je normaal zou geven is nu terug te vinden op het Protonpack (die grote stofzuiger achterop) van je Ghostbuster. Wanneer een metertje helemaal rood is betekend dit dat je Protonpack oververhit is geraakt en af moet koelen, en wanneer een ander metertje van groen naar geel terug loopt weet je dat je health aan het zakken is. Daarnaast geeft het pak meteen aan welk wapen je momenteel hanteert. Je zou denken dat je alleen met protonstralen zou mogen schieten maar dit is niet het geval. Egon heeft je pak namelijk uitgedost met vier verschillende manieren van vuren. Elke griezel heeft zijn eigen manier nodig om te verslaan natuurlijk.

Hoewel de angst voor repititieve gameplay aanwezig was wist de game me snel gerust te stellen. Er is meer te doen dan op spoken schieten om ze daarna te vangen. Zo heb je beschikking over je PKE meter. Een meter die dingen uit andere werelden scant, geesten herkent en zegt of ze gevangen moeten worden of gewoon kapot geschoten dienen te worden. Natuurlijk kom je tijdens het scannen de standaard Ghostbusters spoken tegen. Zo zijn The Librarian (het eerste spook uit de eerste film) en de Stay Puft Marshmallow Man klaar om opnieuw gebust te worden. Toch heeft de ontwikkelaar het geestenaantal naar vijfenvijftig uit weten te breiden. En ja, deze moeten allemaal gescanned worden en brengen daarmee gelijk hun eigen achtergrondverhaal. Daarnaast zijn er nog heel wat geheimen te scannen voor leuke unlockables en upgrades.

Tussen levels door kun je jezelf vermaken op het hoofdkantoor van de Ghostbusters. Luister de hilarische telefoongesprekken van je receptionist eens af, speel een potje pool of misschien herken je dat behekste broodroostertje nog wel uit de film. Natuurlijk is de paal aanwezig waar je mee naar beneden kunt glijden wanneer er een oproep is. Een homage aan de film, en zelfs een achievement waard!

De game draait om de singleplayer. Om het verhaal. Om daar verder op in te gaan zou zonde zijn. Alsof ik een film aan je ga vertellen. We krijgen in ieder geval een verhaal dat langs diverse locaties gaat. Herkenbare locaties. Denk aan het hotel uit de eerste film, daar waar Slimer gevangen is. Of de Public Library. Of Times Square! Stuk voor stuk locaties die iedereen ook kent uit het echte New York. Een stad die zorgvuldig tot leven is geroepen in de game en daarmee de link naar de films des te groter maakt.

Mocht je de game nu uitgespeeld hebben, dan kun je altijd nog online gaan. Met vier Ghostbusters tegelijk (hier heb je dus wel de keuze uit de originele crew) zijn er diverse modi te spelen. De mode die mij het langste bezig wist te houden was de mode waarin je in een bepaalde tijd zoveel mogelijk spoken dient te vangen in je spokenval. Heb jij er de meeste op het einde, dan win je. Klinkt simpel, maar de gameplay is des te uitdagender. Wat als er meerdere Ghostbusters achter hetzelfde spook aanzitten?


Natuurlijk is Ghostbusters The Game geen perfect spel. Voor een game die gebaseerd is op een film moeten we echter zeggen dat het overzetten goed geslaagd is. De manier waarop het verhaal aan de speler voorbij trekt (leuke cut-scenes en briljante dialogen) is een lust voor het oog. Toch was het jammer om te zien dat de lip-sync niet altijd leek te kloppen en de karakters er soms een beetje stom bij stonden. Daarnaast ergerde ik me bij tijden aan de soundtrack. De soundtrack van de film is natuurlijk aanwezig. Het overbekende Ghostbusters lied van Ray Parker JR, maar ook de orchestrale muziek uit de films. Nu is die muziek geschreven voor de films en niet de game. De game duurt langer dan de film, dus hoor je vaak dezelfde deuntjes terug. Jammer.

Mocht je de Ghostbusters films een warm hart toedragen, dan is het kopen van de game eigenlijk een no-brainer. Teleurgesteld zul je zeker niet raken, vooral wanneer je ziet dat er met liefde aan de game is gewerkt door echte fans. Kleine details die fans zullen herkennen zijn aanwezig (let op de schilderijen in de basis!) en de gameplay staat als een huis. Bustin' makes me feel good!