Voor een serie die tig jaren terug al zijn laatste adem heeft geblazen, komen er jaarlijks gigantisch veel Dragon Ball games uit. Met name het Z-tijdperk is populair, maar recentelijk wordt ook diens voorloper met succes in games gegoten. Zoals bij Dragon Ball Z: Attack of the Saiyans het geval is, al doet de naam anders vermoeden.

Dragon Ball Z: Attack of the Saiyans, een klassieke RPG, eet voor de verandering van beide walletjes en dit komt omdat er nieuwe wegen worden behandeld. Normaal gesproken trachten de verschillende ontwikkelaars ons slechts het verhaal van Dragon Ball na te vertellen, of het nu brawlers of RPG's betreft. Vaak is het dan ook nog hip om zogenaamde 'what if' scenario's in de game te verwerken, als extraatje voor de doorgewinterde fan. Dat komt er in de praktijk op neer dat er dan gevochten wordt met het personage dat verloor in de serie, om een andere twist aan het verhaal te geven. Ikzelf kan er nauwelijks warm van worden, maar het zij zo. Attack of the Saiyans schijnt hier tevens een handje van te hebben, echter heeft men het ditmaal anders aangepakt: de game is namelijk één groot what if verhaal!


De game start zonder een Raditz die op aarde komt om een spoor aan vernieling achter te laten, in plaats daarvan komen we nog bij van het einde van Dragon Ball. King Piccolo is met veel bloed, zweet en tranen verslagen en de lui die onderweg stierven (Krillin, Yamcha en Tien) zijn opnieuw tot leven gebracht. Toch handig, zo'n draak die jouw wensen vervult elke keer als jij de zeven Dragon Balls samenbrengt, al kunnen we hem enige chagrijnigheid niet ontzeggen. Hoe dan ook, Krillin en de gang gaan random op avontuur om weer te trainen. Ze moeten tenslotte in het kielzog blijven van Goku, die nog altijd uitzonderlijk sterk is ten opzichte van die andere sterke kerels. Daarom gaan ze op reis in opdracht van Master Roshi, bezoeken de heren elk hun roots zoals we die kennen uit Dragon Ball en beleven op die manier de nodige avonturen. Natuurlijk komen Vegeta en z'n mannen op een gegeven moment de aarde terroriseren, maar het is goed om je te beseffen dat dit niet je alledaagse DBZ-game is, gezien alle verwijzingen naar Dragon Ball. Erg leuk voor de volgers, maar anders kan het je weinig schelen dat Krillin vroeger werd gepest door z'n medemonniken of dat Tien een innerlijke strijd heeft gevoerd tussen goed en kwaad. Er wordt geen moeite gedaan om deze achtergronden allemaal uit te leggen - en terecht - dus zonder voorkennis zul je een hoop nietszeggende verhaallijnen tegenkomen. Mocht je echter zo'n grote liefhebber van 'Z' zijn dat deze alternatieve vertelling je als muziek in de oren klinkt, dan behoor je natuurlijk eveneens tot de doelgroep.

Het verhaal in Attack of the Saiyans is van aardig niveau, evenals de conversaties. Er is feitelijk weinig op aan te merken, op het gegeven na dat het sfeer mist. Sfeer die niet gecompenseerd kan worden op de wijze waarop ontwikkelaar Monolith Soft (bekend van Baten Kaitos en Xenosaga, maar ook Disaster: Day of Crisis) dat doet. De characters drukken hun emoties namelijk uit met behulp van verschillende symbolen boven de hoofden: vraagtekens, uitroeptekens, puntjes, wirwarbolletjes, je kent ze wel. Hoogstwaarschijnlijk is dit gedaan vanwege de capaciteiten van de Nintendo DS, maar is dat tegenwoordig nog wel een geldig excuus?


In het begintijdperk van de Nintendo DS laaide deze discussie keer op keer op, waarna het apparaat langzaam maar zeker van zich af begon te bijten. En dat mooi 2D allesbehalve lelijk is, bewijst de nieuwe Mario & Luigi, met haarscherpe en mooie omgevingen, vloeiende animaties en zelfs een hoop soundclips. Nu is de wereld in Dragon Ball Z: Attack of the Saiyans best mooi - schitterende tekeningen met diepte zorgen voor een quasi 3D-ervaring - maar voor de rest zien we niets van dit alles, alsof we weer beland zijn op de Game Boy Advance. Het beste voorbeeld hiervan is nog wel de presentatie, het matigste onderdeel van de game. Zo is het regelmatig niet mogelijk om de status van je personages op te vragen, belangrijk aspect uiteraard tijdens battles. Het vreemdste zijn echter de schermen na een gevecht, die op een verdwaald stuk tekst na volledig leeg zijn. Hoe kun je nu twee schermen nagenoeg onbenut laten? Helemaal als je je bedenkt dat in andere menu's ook afkortingen gebruikt worden voor skills en dergelijke die nergens uitgelegd worden, terwijl er aan ruimte geen gebrek is. Zeer slordig.

Bovenstaande mag dan wel zo zijn en is zelfs af en toe storend, maar gelukkig doet het niet al teveel af aan de gameplay. De hoofdactiviteit in een spel als dit is natuurlijk vechten en dat gebeurt volop in Attack of the Saiyans. Overigens gebeurt dit doorgaans aan de hand van de beruchte random battles, waarbij vijanden je vanuit het niets uitdagen. De gevechten zijn turn-based, al is er à la Mario & Luigi een actief element aan het geheel toegevoegd. Het is namelijk mogelijk om de schade te beperken door op het juiste moment te blokken en dat is nodig ook, want de health points vliegen je om de oren in dit spel. Wat dat betreft is het jammer dat de enemies niet zo vaak nuttige items droppen na een gevecht, want ontkomen aan schade doe je niet en je kunt dus ook niet vertrouwen op je bagage. Wel zijn er wat shops in de game, maar vooral in het begin zal je saldo toch ontoereikend zijn voor al het moois.


Je party bestaat uit maximaal drie personen en dat heeft zo zijn gevolgen. Allereerst dien je deze drie mannetjes met elk een aparte knop te verdedigen, wat ervoor zorgt dat je in elk geval wakker blijft tijdens een battle. Spannender is echter de Sparking Combo. Tijdens het knokken vult je woedemeter, welke uiteindelijk verantwoordelijk is voor de sparking status. Indien je vervolgens met ten minste twee characters dezelfde vijand belaagt met een Super Attack (welke Ki Points vereist), is de kans op aanzienlijke schade zeer hoog. Daarnaast zijn de animaties die bij deze aanvallen horen van sublieme kwaliteit en dragen derhalve enorm bij aan de fijne sfeer tijdens de gevechten. Sowieso zijn de normale aanvallen ook al waarheidsgetrouw, een feest van herkenning dus voor de fans.

Dragon Ball Z: Attack of the Saiyans is een uitstekende game, mits je van de serie houdt. En daar zit hem ook de zwakte van de game: no way dat je als nieuwkomer door de matige presentatie heen zult kijken en ook de vele verwijzingen in het verhaal zullen je werkelijk niets doen. Dat neemt niet weg dat de vertelling zelf prima te pruimen is en de battles zelfs top zijn, al sluiten we niet uit dat de game misschien wel beter tot zijn recht gekomen zou zijn op de consoles. Hoe dan ook is Attack of the Saiyans de beste Dragon Ball RPG die de Nintendo DS ons te bieden heeft, dus laten we het vooral koesteren.