"It's-a me, Ezio!" ...hmm, het kan toch niet echt tippen aan de originele, welbekende tagline. Maar ondanks de Italiaanse roots gaat het verhaal van Ezio ook eigenlijk in de verste verte nog niet over prinsesjes en paddenstoelen. Nee, Ezio's verhaal gaat over heel wat anders dan dat. Daarnaast is onze man ook nog eens veel leniger dan de bolle loodgieter.

De gebeurtenissen uit Assassin's Creed II spelen zich driehonderd jaar na Altaïr's verhaal af, namelijk in het jaar 1476. De Italiaan Ezio Auditore da Firenze komt terug van wat taken voor Giovanni, zijn vader, en krijgt te horen dat zijn vader, broer en broertje zijn gearresteerd. Al snel blijkt dat zijn vader niet zomaar de man was die hij beweerde te zijn; Giovanni Auditore da Firenze is in werkelijkheid één van de Assassins. Nadat hij zelf echter het slachtoffer wordt van moord is het de beurt aan Ezio om met wat mensen af te rekenen. Maar dat is niet het enige, want Ezio is net als Altaïr een voorvader van Desmond Miles, en we zien dan ook hoe zijn verhaal zich voortzet in 2012.


Met de verhaallijn van de Assassin's Creed franchise hebben we het meteen over één van de vetste aspecten. Het is voor de verandering bij Assassin's Creed II namelijk deels echt waar dat je de eerste Assassin's Creed niet gespeeld hoeft te hebben om het verhaal te volgen. Assassin's Creed I ging immers over het verhaal van Altaïr, terwijl deel twee het verhaal van Ezio laat zien. Mensen die het eerste deel hebben overgeslagen hoeven zich simpelweg niet te bekommeren om Desmond's verhaal maar gaan gewoon voor het verhaal van Ezio, wat in feite los kan staan van de serie. Spelers die deeltje uno wel gespeeld hebben, worden echter getrakteerd op meer informatie omtrent Desmond's verhaal. We zien hemzelf wat minder dan in het vorige deel, maar wij verwachten zeker iets vets in het laatste deel van de trilogie. Er zijn slechts twee onderdelen die de twee verhalen met elkaar verbinden. Eén ervan is Desmond's voorganger, 'subject sixteen', die allerlei geheime aantekeningen in het oude Italië achter heeft gelaten. De ander verklappen we niet.

Het vorige deel werd overigens niet door iedereen uitgespeeld, vooral omdat hij behoorlijk eentonig was. Eentonigheid is in deel twee juist iets dat je maar weinig tegen zult komen. Vanaf het moment dat je in de huid van Ezio kruipt bestaat de game uit spanning, coole moves en veel activiteiten. De game bestaat dan ook niet langer meer uit het simpelweg opsporen van wat mensen om een mes in hun strot te douwen: er worden aardig wat belangrijke mensen vermoord, maar dit keer niet via een 'spoor op, sluip erop af en vermoord de motherfucker-systeem'. Dankzij de hoofdmissies kun je ook opdrachten krijgen als het redden van een dame door met een gondel naar haar toe te varen, of wat dacht je van het vliegen met het vliegsysteem van Leonardo Da Vinci? Jawel, het bewijst maar weer dat er meer te doen is dan paardje rijden, want varen en vliegen gaan we ook doen in de game.


Naast de hoofdmissies zijn er nog vele andere missies te vinden. Leg persoon A om, sla mannetje B in elkaar omdat hij het met een ander doet, laat zien dat je de snelste bent et cetera. Zes catacomben zijn echter het hoogtepunt van de vele variatie in missies. Ezio komt al vroeg in de game in de villa van zijn oom terecht, waar hij in de kelder de armor en een standbeeld van Altaïr aantreft - helaas achter slot en grendel. Van zes standbeelden van andere Assassin's uit het nog verdere verleden is de crest verdwenen en deze liggen verspreid over diverse catacomben, alwaar je gebruik moet maken van je vecht-, klim- en denkskills. Zo is er eentje waar je aan vier schakelaars moet hangen. De schakelaars zijn enkel en alleen bereikbaar via diverse 'paden' waar je alleen als een heuse Adriaan bij kan komen. En dat is soms moeilijker dan je zou denken, want dat klimmen is zo gemakkelijk nog niet.

Dat brengt me gelijk op iets anders: hoewel er enorm is gesleuteld aan de besturing en het camerawerk van de game blijft het eigenlijk één van de weinige minpunten. Uiteraard is het een kwestie van wennen en veel last zul je er niet van hebben, maar toch lijkt er soms iets mis met de besturing en blijft de camera even niet lekker met je meedraaien. Het is serieus een minpunt van niks, want het komt zo weinig voor dat je het met alle fun die er is snel weer vergeet.

Weer even terug naar de villa. De villa en het dorp waar de villa in staat dienen als Ezio's basis. Ezio's zus beheert het inkomen van het dorp en dat kan verhoogd worden door te investeren in het dorp. Met het geld dat in de kluis terecht komt kun je de waarde van het dorp omhoog gooien door locaties te heropenen en door winkels op te bouwen. Je villa opfleuren kan door het aanschaffen van schilderijen, wapens en armor. De schilderijen komen daadwerkelijk in de villa te hangen en de wapens en armor worden uitgestald. Bij de blacksmith zal er ook weleens wat gerepareerd moeten worden. Armor en wapens kunnen dit keer naar verloop van tijd kapot gaan. En je raadt het al: gezien er meerdere armor en wapens te verzamelen zijn zit er ook verschil in het boeltje. Er zijn dus betere wapens dan je beginwapens te vinden. Ook kun je kiezen wat voor kleur je outfit heeft, waarschijnlijk onder het motto 'maak je eigen moordenaar'.


Het meest bijzondere in de villa is nog wel de plaats waar codex pages terechtkomen nadat ze gevonden zijn. Een hoop van de uitvindingen van Leonardo Da Vinci zijn opgesteld in codex pages, pagina's die ontcijferd dienen te worden voordat ze bruikbaar zijn. Hoewel ze niet allemaal voorzien zijn van nieuwe uitvindingen zijn er in totaal 25 codex pages te vinden. Deze liggen verspreid over de steden, vaak bewaakt door drie soldaten. Uiteindelijk dien je ze allemaal naar de villa te brengen om een puzzel te kunnen maken die je naar de eindstreep van de game brengt.

Je bent er vast wel achter, maar je krijgt in de game dus gewoon hulp van Leonardo Da Vinci himself. Hij helpt je vooral in de hoofdmissies, en daarnaast ontcijfert hij de codex pagina's. Daarnaast zijn er genoeg andere figuren waarvan je hulp krijgt. De plaatselijke prostituees zijn bijvoorbeeld in te huren om mee te blenden (jezelf verstoppen in de mensenmassa) of om ze in te zetten om soldaten af te leiden. Zij zorgen er in feite voor dat jij die codex pagina makkelijk kan pakken omdat zij die drie bewakertjes versieren. Behoorlijk handig, natuurlijk.

Grafisch gezien is Assassin's Creed II één en al pracht. Het Italië uit de vijftiende eeuw ziet er schitterend uit en er wordt bijzonder veel tegelijkertijd in beeld gebracht zonder dat het er minder goed uit komt te zien. Met de sounds zit het allemaal in orde. De soms epische muziek bezorgt rillingen, bijvoorbeeld bij het moment aan het begin van de game, waar het logo van de game in beeld verschijnt. De overige geluiden kloppen perfect. Het geluid wanneer je zwaard het lichaam van de vijand binnentreedt... fantastisch!

Zulke hoge cijfers als hieronder delen we bijna nooit uit, en zeker niet zo kort achter elkaar. Echter is Assassin's Creed II weer een geweldige game waarmee we ons dit najaar kunnen vermaken. Er zijn zo weinig minpunten te ontdekken, en de game houdt je van begin tot eind vast. Zelfs daarna is er nog meer dan genoeg te doen. Assassin's Creed I was misschien wat eentonig, maar Assassin's Creed II is die vele cijfers boven de negen dubbel en dwars waard. Kopen!