Onlangs verscheen de vrij onbekende game Pallurikio in het Wii Winkelkanaal. Wij testten dit spel om te kijken of het wel genoeg ballen had om onze eer te verdienen.

Een enorme bal, daar draait het om in Pallurikio. Geen gladde, brallende student die dronken vanaf het balkon van zijn studentenhuis naar beneden pist en daarbij stiekem ook het puntje van zijn stropdas raakt. Nee, gewoon een ronde bal, dat is het hoofdpersonage in deze WiiWare game van ontwikkelaar Playstos. Het is de bedoeling dat je de bal door een level vol obstakels schiet en daarbij ook nog eens de nodige voorwerpen verzamelt. Voor 1000 Nintendo Points (10 euro) kan deze game ook op jóuw Wii staan. Maar is dat een goed idee?


Pallurikio begint met een kort verhaal over een aantal kinderen dat stiekem een verlaten landhuis insluipt. Daar vinden ze een mysterieus oud bordspel dat lijkt op Jumanji. Sterker nog: het lijkt wel héél erg veel op Jumanji, want de sluipgrage kinderen worden het bordspel zonder pardon ingezogen. Eenmaal daar treffen ze een bijzondere wereld aan. Na een aantal levels komt één van de kids er achter dat ze pas terug kunnen naar de normale wereld als ze genoeg speelkaarten hebben verzameld. En dat was dan ook zo'n beetje de enige link tussen het verhaal en het spel: ze hebben vreemd genoeg niets met elkaar te maken. Nou is een verhaal natuurlijk niet zo heel belangrijk, maar in dit geval is het een beetje een kneuterige toevoeging.

Zoals gezegd is het in Pallurikio de bedoeling om een bal, de Pallurikio zelf, van het ene punt in een level naar een ander punt, een soort vortex, te brengen. Dit doe je door de bal te laten springen en te laten rollen. Springen, of eigenlijk schieten, doe je door op de A-knop te drukken en met de cursor een richting aan te geven. Door dit te doen verschijnt er een pijl vanaf de Pallurikio naar de beoogde richting. Hoe langer de pijl, des te harder je hem weg schiet. Eenmaal in de lucht kan je nog een zwak "corrigerend" schot geven, zodat de Pallurikio niet tegen allerlei venijnige uitsteeksel aan knalt. Wanneer dit wel gebeurt sterft je Pallurikio namelijk en moet je opnieuw beginnen vanaf het begin van het level of vanaf één van de vele checkpoints. Aldoende rol en spring je het level door, op zoek naar de vortex en allerlei bonusitems. Of, zoals het in het spel wordt gezegd: "kijk hoe blij Pallurikio springt en tuimelt!" Het taalgebruik is soms wat krom en ongebruikelijk; ontwikkelaar Playstos komt overduidelijk niet uit Nederland. In de vele levels vind je velerlei bonusitems, zoals "kolkende snoepjes", sterren en speelkaarten. Wat je met de eerste twee voorwerpen kan wordt niet uitgelegd, dus enig nut van het verzamelen is er eigenlijk niet. De levels moeten binnen een bepaalde tijd gehaald worden. Door stopwatches te pakken kan je deze tijd rekken.

In het begin lijkt het erop dat het concept van Pallurikio een redelijk vlotte, unieke manier van spelen is. Maar na een tijdje kijk je daar wel anders tegenaan. De levels zijn weinig gevarieerd en wisselen slechts sporadisch van thema. Per level is er vaak één elementje anders dan in het vorige. De ene keer zitten er knoppen door het level verspreid, dan zijn er een soort vliegende obstakels en het volgend level zijn er juist roterende platforms. Het varieert dus wel iets, maar al met al wordt het spel vrij snel saai. Daarnaast zijn er geen eindbazen of andere uitdagingen te vinden. Het is constant schieten, rollen, schieten en rollen.


Ook de looks van de game werken niet echt mee. De werelden zijn op zich leuk vormgegeven. Ze hebben een eigen thema en een 3D achtergrond waar zo af en toe wat gebeurt. Aardig, maar wel een beetje vervelend als je steeds dezelfde levels speelt, zeker als de muziek ook maar constant hetzelfde is. Het is zo simpel: in een ijswereld kan je simpel variëren tussen een ijslevel, een sneeuwlevel of bijvoorbeeld een onderwaterlevel. Maar in Pallurikio bestaat de ijswereld uit tien levels lang een sneeuwschuiver als achtergrond en ijspegels en cirkelzagen als vijanden. In een andere WiiWare game met ballen, World of Goo, zie je juist wél die geniale variatie en unieke gameplay per level! Het zou dus niet zo moeilijk moeten zijn.

De boodschap is dus duidelijk. Pallurikio heeft niet genoeg ballen om onze zege te mogen ontvangen. Het spel herbergt een aardig concept en de graphics zijn niet afschuwelijk. Maar met een beter leveldesign, een iets meer gevarieerde aankleding en wat vaker een verschillend muziekje had dit spel zoveel meer kunnen zijn. Het is dat het maar een tientje kost, want anders was het de moeite haast niet waard.