Omdat prinsesjes niet altijd ontvoerd of gevangen genomen worden en ook Zelda wel eens vrij heeft van al de spanning en het gevaar, is het niet raar dat Link zich regelmatig dood verveelt. Omdat hij verder ook niet weet wat hij moet doen als prinses Zelda veilig in haar paleisje zit te breien of misschien wel te gamen, is onze Link op zoek gegaan naar een nieuw bijbaantje: machinist! Dat hij er in zijn treinoutfit een stuk beter en mannelijker uitziet dan in zijn groene pakje met witte maillot, is in ieder geval zeker. Of The Legend of Zelda: Spirit Tracks voor de Nintendo DS ook punten weet te scoren, zochten wij voor je uit. De trein in de richting van Hyrule vertrekt over enkele minuten vanaf spoor 3.

De Legend of Zelda: Spirit Tracks speelt zich ongeveer honderd jaar na The Phantom Hourglass af en draait om een nieuwe Link en Zelda, die identiek zijn aan hun voorouders. Om de kwaadaardige Demon King gevangen te houden, zijn er door heel Hyrule spoorwegen aangelegd, Spirit Tracks genaamd. Deze Spirit Tracks houden niet alleen de Demon King gevangen, maar zorgen er ook voor dat de Hyrulers zich snel en gemakkelijk door het koninkrijk kunnen verplaatsen. Voor ons begint het avontuur op het moment dat Link zijn machinistenexamen afgelegd heeft en zijn certificaat in het paleis bij prinses Zelda in ontvangst mag nemen. Dit gaat natuurlijk helemaal fout; de Spirit Tracks blijken opeens in het niets op te lossen en Zelda's lichaam wordt door haar eigen kanselier ontvoerd, met als doel de Demon King uit zijn opsluiting te bevrijden. Zelda's geest blijft wonderbaarlijk genoeg achter en Link is de enige die haar nog kan zien. Samen met de doorzichtige -maar nog steeds charmante- prinses Zelda gaat Link op pad om het mysterie van de verdwijnende Spirits Tracks op te lossen.


Zowel de besturing als de graphics van The Legend of Zelda: Spirit Tracks voelen vanaf het allereerste moment al vertrouwd aan. Dat is ook niet zo heel vreemd, aangezien de game op dezelfde engine draait als zijn voorganger The Phantom Hourglass en grafisch praktisch identiek is. Dit is overigens geen minpunt, want zoals ik al zei: het voelt allemaal lekker vertrouwd aan, waardoor je de besturing eigenlijk zonder problemen oppikt. Dus ook in Spirit Tracks werkt met je stylus slepen, op items of personages tappen voor interactie en cirkels draaien voor een extra harde zwieper met je zwaardje weer perfect. Daarnaast zag The Phantom Hourglass er grafisch, met zijn kleurijke cartoony stijl, gewoon goed uit. Dat we daar in dit nieuwe Zelda deel opnieuw tegenaan kijken, is dus absoluut geen straf.

Zoals we gewend zijn van Zelda games, gaan we ook in Spirit Tracks weer de ene na de andere puzzel oplossen, indrukwekkende dungeons doorlopen en vele uiteenlopende vijanden aan Links zwaardje rijgen. De puzzels die je tegenkomt weten zich niet echt te onderscheiden van wat we al gezien hebben in andere delen. Sleutels zoeken, vijanden ontwijken, tegen schakelaars en switches aanslaan om dingen te activeren. 'Been there, done that', is het eerste wat in me opkomt, maar aan de andere kant moet ik wel concluderen dat ik hier stiekem erg blij mee ben. Want dit is wel precies wat we verwachten van een Zelda game en deze gameplay is ook precies de reden dat de franchise al jarenlang zo'n groot succes is. Waarom zou je daar dan teveel aan gaan lopen sleutelen?

Er zijn natuurlijk wel een aantal vernieuwingen. Zo ziet de game er grafisch net wat mooier en minder blokkerig uit dan The Phantom Hourglass en maak je in Spirit Tracks gebruik van je microfoon om een panfluit te bespelen. Maar de grootste vernieuwing zit hem, zoals de meesten van jullie wel weten, in het voertuig dat Link tot zijn beschikking heeft om zich door Hyrule voort te bewegen. Geen paard of boot dit keer, maar een stoomlocomotief is Links vervoersmiddel in Spirit Tracks. En je zult hem zelf moeten besturen om van punt A naar punt B te komen. Dit doe je met behulp van een kaart van het treinnetwerk, die precies laat zien waar de sporen lopen en welke al begaanbaar zijn. In het begin heb je maar een erg beperkt netwerk, omdat de Spirit Tracks natuurlijk aan verdwenen zijn en je deze stukje bij beetje weer terug moet zien te krijgen. Net als vele, had ook ik mijn twijfels over het besturen van een trein in The Legend of Zelda. Maar ondanks het feit dat het echt even wennen is, begin ik tuffen met de locomotief steeds meer te waarderen.

De besturing ervan werkt erg eenvoudig, maar doeltreffend. Je hebt een versnellingspook, met twee versnellingen vooruit, één achteruit en ééntje om te stoppen, je hebt een hendel om van spoor te wisselen en je hebt een stoomfluit die je af kunt laten gaan om bijvoorbeeld varkens van het spoor te jagen. Belangrijk bij het reizen met je treintje is het ontwijken van andere treinen, die voor niets of niemand afremmen en ook nog eens net wat sneller rijden dan jij. Heb je in je hoofd bijvoorbeeld al een route uitgestippeld om zo snel mogelijk op het punt van bestemming aan te komen, dan is de kans groot dat je deze op het laatste moment toch aan moet passen omdat je anders in botsing komt met een andere trein.


Ergens is Zelda als reisgenootje een vernieuwing, maar aan de andere kant is ze eigenlijk een vervanging voor Navi. Net als dit irritante elfje, staat ook Zelda je, zowel gevraagd als ongevraagd, bij met wijze woorden. Maar Zelda gaat nog een stapje verder dan enkel tips geven. Onze prinses kan namelijk bezit nemen van Phantoms, de grote, sterke vijanden die we kennen uit Phantom Hourglass, en kan op die manier een grote hulp zijn in gevaarlijke situaties.

The Legend of Zelda: Spirit Tracks is een waardige opvolger voor The Phantom Hourglass. De game mag dan wel weer veel van het hetzelfde bevatten, maar waar dat voor sommige andere games 'killing' is, komt Zelda er glansrijk mee weg. Met zijn mooie, kleurrijke graphics, een leuk nieuw verhaal en als extraatje het besturen van je eigen locomotief, is The Legend of Zelda: Spirit Tracks een must-have voor elke fan. Wij rijden over enkele minuten station Hyrule binnen, dit is het eindpunt van deze trein.