Het is misschien zo'n game waar je wel eens over gehoord hebt, maar die je nog nooit hebt gespeeld. Alien Breed is namelijk een game uit het Amiga tijdperk en is nu al bijna twintig jaar oud. Alien Breed was een top-down shooter en één van de vroege pareltjes van Team 17, je weet wel, de makers van Worms. Nu we dan aan het einde van een decennium zitten, is er besloten om een remake van deze game te maken en wij hebben hem getest.

Voor de mensen, waaronder ikzelf, die voorheen nog nooit een Alien Breed game gespeeld hebben, zal ik het verhaal en de basic gameplay even uitleggen. Jij zit in een ruimteschip dat overgenomen is door buitenaardse wezens. Deze hebben het voorzien op alles wat leeft en jij lijkt één van de weinige overlevenden te zijn. Bewapend met een handje vol wapens en granaten ga je op pad om de indringers te verjagen. Zoals we van bijna alle aliens gewend zijn, zijn ook dit geen lieverdjes. Ze hebben een beetje weg van opgeblazen insecten, waardoor ze er wat simpel uitzien. Ook is er niet veel variatie tussen deze wezens, maar dat mag de pret niet drukken want de game speelt wel goed weg.


Nu we iets meer over het verhaal weten, gaan we verder met de gameplay. De top-down shooter is namelijk iets in zijn kijkpunt veranderd waardoor we een isometrische top-down view krijgen. Dit houdt in dat je camera iets lager zit waardoor je meer diepte krijgt in je beeld en het zo dus 3D wordt. Door gebruik te maken van je schouderknoppen kan je het beeld draaien, waardoor je goed overzicht kan krijgen van de wereld om je heen. Als we dan verder lopen met de linkerstick en richten met de rechterstick, kan je de game zo uitspelen. Natuurlijk komt er nog veel meer bij kijken maar je kunt er snel mee aan de slag.

De game zelf bevat vijf singleplayer missies. Dit mag misschien weinig lijken, maar met drie moeilijkheidsniveaus en iedere missie die je ongeveer een uur bezighoudt, ben je wel even bezig. Toch is het een game waar je even voor moet gaan zitten. Hoe gemakkelijk de game ook op te pakken is, des te vervelender is het spelen er van. Nu wil ik niet zeggen dat het een slechte game is, maar de opdrachten die je in iedere missies krijgt zijn wat eentonig. Daarnaast wordt je van het kastje naar de muur gestuurd en dat vijf missies lang. Zo moet je bijvoorbeeld een deur openen, maar moet je eerst het vuur doven. Als het vuur gedoofd is, blijkt het dat je een keycard moet zoeken en wanneer je die gevonden hebt, mist de deur nog wat onderdelen voordat hij open kan. Nu is dat niet erg als dat zo nu en dan moet, maar bij deze game blijft deze cyclus zich herhalen.


Naast de singleplayer is er voor het eerst in de Alien Breed serie ook een co-op multiplayer gemaakt. Je hebt keus uit drie verschillende missies die je samen moet doorlopen. De opzet van deze missies is vrijwel het zelfde als die van de singleplayer, alleen kan je elkaar tegen zitten. Als je namelijk allebei een andere kant op wilt lopen, loopt het beeld op een gegeven moment vast. Eén van de spelers moet dan toegeven en met de andere meelopen, wat soms nogal vervelend kan zijn.

Als laatste wil ik nog even de game prijzen op zijn schoonheid. Hoewel veel arcade games grafisch ver achter lopen op titels waar je wel zestig euro voor neerlegt, wist Alien Breed mij te verrassen. Grafisch is de game namelijk een toppertje. Niet alleen geeft het de juiste sfeer af ook weet de lichtinval zich zo te plaatsen dat het gehele plaatje klopt.

Natuurlijk komt er nog veel meer bij kijken, maar door wat tactiek toe te passen en de snelle oppak van de controls is het een prima game geworden. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar mensen die de Amiga tijd willen herleven, moeten deze game zeker aanschaffen. Al is het alleen maar voor de nostalgie. Alle andere moeten eerst even door deze game heen prikken doormiddel van een demo, maar in mijn ogen is hij zeker je geld waard.