"I'm not sure if you're a clone..."

Het was eigenlijk maar een zijdelingse opmerking van hem, maar als ik de verhaallijn van Mass Effect 2 in één zin zou moeten samenvatten, dan zou het deze uitspraak van de eerste character die je in de game tegenkomt zijn. Het werpt gelijk al honderdduizend vragen op over wat er gebeurd is in het begin van het spel en vooral ook over wat er komen gaat. En hiermee zal je het moeten doen, want om verder ook maar een minimaal tipje van de sluier op te lichten zou al teveel afdoen aan het meeslepende, intrigerende, ronduit briljante verhaal dat je voorgeschoteld krijgt wanneer je het schijfje morgen in de PC of 360 schuift.


Pardon? Ja, jij speelt morgen ME2. Goeie kans dat je daar al een tijdje mee bezig bent geweest de afgelopen twee weken - wij in ieder geval wel! - en dat morgen in die zin gewoon dus weer gewoon 'any other day' wordt (dus: 's ochtends een kommetje muesli naar binnen werken, zo snel mogelijk ME2 spelen, ff naar de wc, ME2 spelen, bips afvegen, ME2 spelen, 's avonds een pizzaatje, ME2 spelen, slapen), maar ben je om onbegrijpelijke redenen nog niet op dat idee gekomen dan is het nu mijn taak om je daarmee te helpen.

Waar te beginnen? Het eerste dat natuurlijk opvalt wanneer je de game begint zijn de schitterende graphics. Deel één zag er al héél strak uit, maar nu is er nog eens een flinke schep bovenop gedaan. Een prachtige introscène laat zien dat de engine van deze game echt flink wat in huis heeft. Net als in haar voorganger wordt er flink gebruik gemaakt van allerhande sfeermakende lichteffecten - waarbij de bekende 'flares', die deel 1 zo typeerden, natuurlijk weer in alle overvloed worden toegepast - maar daar komt nu bij dat het detail van de omgevingen ook duidelijk opgeschroefd is. Mass Effect was echt maar een kale bedoening vergeleken met wat we nu op ons beeldscherm te zien krijgen. De kale, saaie landschappen die je misschien nog kent van de verschillende te verkennen planeten in Mass Effect, zijn in haar opvolger gelukkig ook nergens meer te bekennen. Ook de schier kilometershoge liften alias laadschermen zijn er nu helemaal uit: in plaats daarvan krijgen we nu af en toe een gewoon, lekker ouderwets laadscherm gepresenteerd. Maar deze storen gelukkig totaal niet.

Ook aangepakt is het combatsysteem. In het begin van de game zit keurig een tutorial verwerkt om aan één en ander te wennen, en voor je het weet tover je met het grootste gemakt de meest stijlvolle moves op het scherm. Ingewikkeld wordt het nooit, want de controls zijn heel simpel gehouden. En onoverzichtelijk zal het ook niet worden, want met een druk op de knop pauzeer je de game als het ware en krijg je alle tijd van de wereld om een tactiek uit te denken én in beweging te zetten. Net als voorheen krijg je namelijk de mogelijkheid om met een klein squad op pad te gaan, met teamleden die je zelf ontmoet hebt ergens op je avontuur. Hun besturing wordt grotendeels afgehandeld door de (overigens zeer kundige) kunstmatige intelligentie, maar via een intuïtieve interface zijn ze ook heel snel bij te sturen wanneer dat nodig is. Maar natuurlijk zijn ook de vele vijanden in de game aardig kwiek, dus reken er maar op dat je flink wat vuurgevechten zal tegenkomen in de game.

Het interessante is dat je kan kiezen uit verschillende klassen voor je eigen character en dat die ook daadwerkelijk elk een hele andere aanpak zullen vereisen. Dat uit zich sowieso al tijdens combat, waarbij de ene class bijvoorbeeld afhankelijk is van sneaken en flanken terwijl de andere meer van het type all guns blazing is, maar ook tijdens de vele gesprekken die je in de game aan zal gaan zijn er heel veel mogelijkheden. Zo kan je gesprekspartners soms onderbreken met ofwel wat diplomatiek (in de game "Paragon" genoemd) ofwel grof geweld (bekend als "Renegade"), waardoor de situatie ineens totaal om kan slaan. Maar je kan het gesprek ook gewoon door laten lopen. En denk niet dat de game dan alsnog hetzelfde zal blijven, want steeds weer zal doorschemeren dat eerder gemaakte keuzes een sterke invloed hebben op wat er later nog gaat gebeuren.


Wat ook een grote rol speelt in de hele beleving van de game is de sterke voice acting. De stemmen zijn deels voor rekening van grote namen als Carrie-Anne Moss (The Matrix), Seth Green (Austin Powers, Family Guy) en Martin Sheen (The West Wing), maar ook de vele minder grote characters zijn stuk voor stuk meer dan overtuigend, wat de game nog weer veel meeslepender maakt dan 'ie al was. En ook wanneer er niet gepraat wordt, valt er genoeg te horen, want een mooie mix van muziek en omgevingsgeluiden houden je continu op het puntje van je stoel.

Mass Effect was al een vette game, maar er was heus nog het één en ander aan op te merken. Voor de opvolger is echter duidelijk aandacht geschonken aan die paar kritieke punten, en wat overblijft is een schitterende game waar iedereen met een zwak voor sci-fi onmiddellijk voor zal vallen. Het opgepoetste combatsysteem maakt de game flink wat prettiger om te spelen, de loze planeten en de idiote liften zijn nergens meer te bekennen en zoals verwacht hebben we wederom schitterende graphics en audio gekregen om compleet op te kunnen gaan in het schitterende verhaal. En maar goed dat de replaywaarde door de grote keuzevrijheid zo groot geworden is, want dat maakt de dagen tot de release van afsluiter Mass Effect 3 wat draaglijker.