Spelen als een Big Daddy? Een beetje verbaasd waren we wel toen bleek dat we in BioShock 2 in de huid van zo'n uit de klauwen gegroeide kikvorsman zouden kruipen. Zeker traag rondwandelend op zeurende kleine meisjes passen met een grote drilboor als rechterhand. Niets is echter minder waar, zo bleek al gauw nadat we opnieuw de afdaling naar Rapture gemaakt hadden.

Voor ons is het iets meer dan twee jaar geleden dat we voor het laatst in de gangen van onderwaterstad Rapture rondstruinden, maar in de halfverzonken dystopie zijn er alweer tien jaar voorbijgegaan sinds de gebeurtenissen uit de vorige game. De tijd heeft dus niet stilgestaan en dat is aan de stad af te zien. Rapture heeft zijn glans grotendeels verloren en wordt langzamerhand weer opgeëist door de oceaan. Waterplanten groeien naar binnen, de ooit zo decoratieve hallen en ruimtes liggen gedeeltelijk aan gruzelementen en van echte beschaving is nog weinig te bespeuren. Toch heeft de stad niet al zijn vroegere allure verloren. Tussen de verwoestingen door is de zo kenmerkende Art Deco stijl uit de eerste game nog duidelijk aanwezig en opnieuw wordt de speler overspoeld met reclame voor van alles en nog wat. Verder speelt zo hier en daar nostalgische muziek uit de jaren '40, '50, die ergens doet herinneren aan betere tijden. Ook de stempel die Andrew Ryan zo stevig drukte op de onderwaterstad is in BioShock 2 nog niet uitgewist, want zijn invloed blijft ondanks zijn fysieke afwezigheid nog overal merkbaar.


We leven inmiddels in het jaar 1968 en het gezag over Rapture is van stichter Andrew Ryan overgenomen door ene Sophia Lamb. Niet iemand die Ryan zelf zou uitkiezen om hem op te volgen, want Lamb verschilt qua gedachtegoed fundamenteel van onze (overdreven) liberale Andrew. Sophia Lamb pleit voor de vereninging van mensen onder één groot collectief, waar Ryan juist zweerde bij de vrijheid van het individu. Extremen hebben de mens nog nooit goed gedaan en al gauw blijkt dat ook Lamb nogal is doorgeslagen in haar idealisme. En ondanks het feit dat ze niet zo tot de verbeelding spreekt als Rapture's stichter, vormt zij toch een uitstekende basis voor opnieuw een spannend avontuur, dat de speler vooral door de oudere delen van de stad leidt.

Hoewel het nog altijd fantastisch is om de diverse omgevingen in BioShock 2 te verkennen, is de game op grafisch gebied nagenoeg gelijk aan het eerste deel. De omgevingen zijn nog altijd enorm stijl- en sfeervol, maar op een meer technisch vlak weet BioShock 2 niet te verrassen. Mochten twee jaar geleden de monden nog openvallen bij de graphics van BioShock, zeker in het licht van recenter verschenen games, vraag je jezelf af of er inmiddels niet meer uit de engine gehaald had kunnen worden. Zo kom je regelmatig textures van een relatief lage resolutie tegen en kunnen sommige zaken een beetje statisch aandoen. Ook komt het een heel enkele keer voor dat een element in een level niet op tijd geladen wordt, waardoor je even een wazig object in beeld hebt. Grote minpunten zijn dit overigens niet, want de omgevingen zijn verder vol detail en zoals gezegd erg sfeervol, en daar moet een titel als BioShock 2 het tenslotte van hebben.

Zoals eerder aangegeven kruipt de speler ditmaal in het pak van de Big Daddy, en dat is er niet zo maar één. Al gauw blijkt dat je door het leven gaat onder de naam Subject Delta en dat je een vrij oud "exemplaar" bent. Subject Delta blijkt een speciale band te hebben met één bepaalde Little Sister en het is die band die de drijvende kracht achter je ondernemingen in de game zal vormen. Het duurt niet lang voordat een oude bekende contact met je opneemt over de radio en even later zal ook een nieuw personage zichzelf introduceren. Naast de personages die je over de radio bij je avontuur begeleiden, zijn er ook diverse andere figuren die zo nu en dan berichten de ether insturen. Hiertoe hoort natuurlijk ook Sophia Lamb, die duidelijk laat merken dat ze je liever dood dan levend ziet. Naast radioberichten zijn er her en der natuurlijk ook weer allerlei Audio Diaries te vinden, die je informatie verschaffen over het wel en wee van diverse inwoners van Rapture. Het zijn vooral deze Audio Diaries (de voice-acting is overigens weer van opperbeste kwaliteit) die je informatie verschaffen over wat zich precies afspeelt of afgespeeld heeft in de onderwaterstad. Tenslotte is er natuurlijk nog de mysterieuze Big Sister, die zich op de donkerste plekken van de stad schuilhoudt, altijd klaar om toe te slaan…


Maar over de Big Sister maken we ons nu nog maar even niet druk, belangrijker is de vraag hoe het leven als een Big Daddy nou eigenlijk is. Spelers van het eerste deel hebben er al even van kunnen proeven, maar het zal je niet verbazen dat de mogelijkheden in BioShock 2 veel uitgebreider zijn. Subject Delta is in tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten geenszins langzaam. Iets logger voelt het spelen met de Big Daddy wel aan ten opzichte van het personage waar je in het eerste deel mee speelde, maar Delta blijkt verrassend behendig. En dit ondanks het arsenaal aan wapens dat je met je meedraagt. Zo heb je bijvoorbeeld beschikking over de zo kenmerkende drilboor, een semi-automatische Rivet Gun die verschillende soorten klinknagels afschiet, en een vrij fors machinegeweer. Maar ook huis-tuin-en keuken wapens als de shotgun en granaatlanceerder behoren tot je uitrusting. Ieder wapen is verder weer te upgraden met bepaalde features, waardoor ze in de loop van de game steeds efficiënter en effectiever worden.

Twee nieuwe "wapens" zijn de hack tool en de videocamera, die ieder zo hun eigen vernieuwende invloed hebben op het spelen van de game. Zo stelt de hack tool je in staat van alles en nog wat vanaf een veilige afstand te hacken door een hack dart in de richting van het te hacken apparaat te schieten, waardoor je bijvoorbeeld niet meer zo dichtbij een beveiligingsturret hoeft te komen. Ook is de hack tool af en toe onmisbaar wanneer je een mechanisch slot moet openen waar je anders niet bij kan. Het hacken zelf gaat in BioShock 2 trouwens anders in zijn werk dan in deel één. Niet langer speel je een BioShock versie van Pipe Mania, maar ditmaal dien je een pijltje dat over een metertje heen en weer beweegt op het goede moment stil te zetten. Stop je het pijltje op groen, dan is de hack succesvol, maar stop je het ding bijvoorbeeld op een wit vlak, dan mag je een nare schok verwachten. Rood is nog vervelender; dan wordt het alarmsysteem ingeschakeld. Een blauw vlak is dan weer wel erg gunstig, want dit levert je pardoes een gratis item op. Tel uit je winst!


Ook de toevoeging van de videocamera is erg praktisch. Deze vervangt de bekende fotocamera uit deel één en stelt je wederom in staat je vijanden te analyseren, wat vaak leuke voordeeltjes oplevert. Genoeg onderzoek naar een bepaalde vijand zorgt er namelijk voor dat je één van zijn eigenschappen kan overnemen. Het onderzoek met de videocamera gaat gelukkig een stuk prettiger in zijn werk dan dat met de fotocamera. Waar de fotocamera wegens het moeten maken van meerdere foto's de snelheid nogal uit het spel haalde, laat je de videocamera gewoon draaien terwijl je een vijand te lijf gaat. Je hoeft hem maar één keer aan te zetten, waarna punten worden toegekend voor de kwaliteit van de opname: hoe origineler de manier waarop je een vijand te lijf gaat, hoe meer punten het je oplevert en hoe sneller je research voltooid is. Het mooie aan de videocamera is dat hij je dwingt steeds weer nieuwe combinaties van wapens en krachten te gebruiken, daar je met steeds dezelfde soort aanvallen minder researchpunten vergaart. Zo móet je dus wel gebruik maken van alle verschillende wapens en krachten die de game te bieden heeft!