Het begluren van meiden (uiteraard jonger dan ikzelf) vanuit hoge bomen geeft een kick. Wetende dat ze niet weten dat jij je verrekijker op ze hebt gericht, voelt meer dan goed. Achtervolgen door donkere straatjes, af en toe benaderen, het hoort er helemaal bij. Stoute smsjes sturen (uiteraard met mijn nummer geblokkeerd) en af en toe opbellen om niets te zeggen is eerder regel dan uitzondering. Toch komen we geen van deze handelingen tegen in S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat. Vreemd?

Dat de originele S.T.A.L.K.E.R. (Shadow of Chernobyl) ooit in de winkelschappen is verschenen is opmerkelijk te noemen. De game was vaker dan eens uitgesteld en vele nieuwsberichten over problemen bij de ontwikkelaar bereikten het internet. De game viel dan ook niet bij iedereen goed in de smaak. Vermakelijk was hij zeker, maar de game voelde niet af aan. Alsof de ontwikkelaar nog meer tijd had kunnen gebruiken in de ontwikkelingsfase. De mix tussen diverse genres die S.T.A.L.K.E.R. de speler gaf, smaakte naar meer. En meer kregen we. Na Clear Sky is er nu Call of Pripyat. Hoewel het niet dat creepy gevoel op wist te roepen dat Shadow of Chernobyl wel deed, kunnen we hier spreken van een meer dan geslaagde opvolger.


Al spelende geraak je in "the Zone". Letterlijk en figuurlijk aangezien het gebied waarin de game zich afspeelt die naam met zich meedraagt. Een flink gebied dat grenst aan de nucleaire powerplant die al die jaren geleden heel Chernobyl met de grond gelijk heeft gemaakt. De straling heeft zijn uitwerking gehad op alles om je heen. De omgeving maar ook de levende wezens. Krachtige wezens struinen over het land (en er onder!) om bijvoorbeeld levensgevaarlijke traps neer te leggen. Waarom iemand zich hier ook maar zou wagen? Omdat er artefacten te vinden zijn natuurlijk. Met een groep Stalkers zoek je ondertussen ook naar veilige gebieden. Verlaten treinstationnetjes, ingestorte huizen en natuurlijk de delen van Pripyat die nog over zijn.

Jij bent Alex Degtyarev, een militair die met zijn eenheid uit moet gaan zoeken wat er met enkele helikopters is gebeurd in the Zone, nadat de gebeurtenissen uit de eerste S.T.A.L.K.E.R. zich hebben afgespeeld. Tijdens je zoektocht kom je langs moerassige gebieden waar de atoomstraling in de lucht hangt, aangetaste "grasvelden" en veel, heel veel doden. De game stuurt je door deze gebieden alsof je een RPG aan het spelen bent. Door quests op te lossen, je wapens steeds weer weet te maken, ammo te kopen en goederen te ruilen voor first aid hulp, baan je je een weg door de verschrikking van Pripyat. Natuurlijk begin je als een watje die nergens tegen kan en geen cent op zak heeft. Door de quests te doen groei je als karakter, wordt je sterker op het veld en breid je je bankrekening flink uit.

Laat dit je echter niet afschrikken. In het hart van S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat vinden we nog steeds een shooter. Met wapens die niet helemaal precies reageren wanneer je recht staat (ga door je knieën!) schiet je je kogels wild in het rond. Hierdoor zorgt de game ervoor dat je non-stop je aandacht bij de actie moet houden. Door de knieën, achter een muurtje je cover zoeken en terug schieten. Als een echte Rambo speel je dit spel niet uit, geloof me. En die aandacht houdt je eigenlijk toch wel bij de game. Wanneer je niet bezig bent om een quest te voltooien, let je al wat sneller op de omgeving waarin je rondloopt. Je zoekt naar een artefact en geniet van de grafische pracht waarop Pripyat tot leven wordt gebracht. Prachtige vergezichten maar toch altijd die dreigende sfeer. Geef daar trouwens ook de soundtrack maar de schuld voor.


Daarnaast weet je natuurlijk nooit wat voor gedrocht er om de hoek zit om je zo in je gezicht te springen. Vind je de artefact waar je naar zoekt of vind je de dood? Toch waren er wat minpunten die je dan af en toe weer helemaal uit de sfeer weten te trekken. Bijvoorbeeld de voice-acting. Ik weet niet waarom, maar het klinkt af en toe alsof degene die het inspraken veel te enthousiast waren. Alsof ze een taart krijgen op hun vijfde verjaardag zo blij. En dat past niet echt in de game.

Naast de singleplayer heeft S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat ook een multiplayer mode. Deathmatch, Capture the Flag, de standaard Shooter modes die iedereen kent. Leuk, maar op dit gebied kan Call of Pripyat de moordende concurrentie in het genre niet aan. S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat speel je dan ook om de singleplayer!

S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat is een naam die lastig is om uit te spreken. Lukt dit je wel, dan raad ik je ook aan de game eens op te pikken. De singleplayer gaat je vele uurtjes bezig houden en de sfeer in de game zorgt ervoor dat je af en toe liever niet in het donker gaat zitten spelen. Het is eens wat anders dan Modern Warfare 2 en dat mag toch ook wel weer eens een keer!