Sin and Punishment: Successor of the Skies Review
Those who SIN will meet their PUNISHMENT, prijkt er op de achterkant van het doosje. Een boodschap die weinig aan de fantasie overlaat, maar tegelijkertijd de game doeltreffend beschrijft. Denk adrenaline, snelheid en moeilijk veel vijanden op je scherm; aan actie geen gebrek dus. En die zondaren? Daar heeft het lot nog wel plannetjes voor.
Jij zal het lot echter wel bij moeten staan, want de planning loopt even niet zo gesmeerd. In een dun verhaal maak je kennis met Isa de jongen (?) en Kachi het meisje, een jong en dynamisch duo dat op de vlucht moet nadat hun voertuig is gesaboteerd. Maar op de vlucht gaan in het arcadegenre staat gelijk aan het kapot maken van iedereen die je op je weg tegenkomt. Het is ook het enige dat aan het begin duidelijk wordt aan het verhaal, maar meer is niet nodig.
Wat Sin and Punishment: Successor of the Skies onderscheidt van reguliere on-rail shooting games, is de vrijheid van de personages. Je volgt uiteraard nog steeds een vast pad vol vijanden terwijl je met je gun plus richtcursor niets probeert te ontzien, maar mede omdat je speelt vanuit een 3rd person view is er meer mogelijk. Zo kun je bijvoorbeeld fysiek je vijanden ontwijken door simpelweg een richting te kiezen op de analoge stick. En dat is niet alleen horizontaal, want deze jongeren schijnen ook gewoon te kunnen zweven. Verder is de duikrol een belangrijke move, hiermee kun je je namelijk snel voortbewegen terwijl je heel even onaantastbaar bent. Ideaal dus voor het neerzetten van invincible streaks. Tot slot beschikken beide jongeren over close combat moves (tevens geschikt voor counter attacks!) en een speciaal oplaadschot dat voor beiden verschillend is. Overigens is het het vermelden waard dat de game alle besturingsopties ondersteunt, maar dat je het best vaart bij Wii Remote plus Nunchuk. Het brengt je simpelweg het dichtst bij het gevoel van de arcadehal en dat is wat dit spel nastreeft.
Enorm simpele gameplay wordt in deze game zichtbaar gecombineerd met redelijk diepgaande controls. Echter is het verbazingwekkend hoe snel je de besturing onder de knie hebt, dankzij een treffende tutorial in de vorm van level 0. Een goede zaak, want je zult al deze acties nodig hebben om dit spel tot een goed eind te brengen. Er komen zo ontiegelijk veel vijanden op je af dat je nooit de kans hebt om je te vervelen, wat in feite de kracht is van het spel. Continu ben je bezig om situaties met zo min mogelijk schade te overleven en tegelijkertijd zelf je visitekaart af te geven. De ene keer is het een kwestie van alles ontruimen op je scherm voor je verder kunt, en een volgende keer hoop je gewoon zoveel mogelijk voorbij zoevende projectielen toe te voegen aan je deathlist. Soms baan je je wandelend een weg tijdens de actie, terwijl je in een ander level weer voortdurend in beweging bent. Het spelbeeld wordt zo goed afgewisseld dat het spel je als het ware dwingt om gebruik te maken van je gehele arsenaal. Geweldig uitgevoerd!
Eén van de middelen die daaraan bijdragen zijn natuurlijk de vijanden, en dan met name de eindbazen. Het spel is ontwikkeld door Treasure, en ik hoef kenners niet uit te leggen dat zij de koningen zijn van de eindbazen. Schermvullend, uitdagend, angstaanjagend; niemand die een eindbaas zo episch neer kan zetten als Treasure. Maar de game maakt eveneens gebruik van intrinsieke motivatie, want zeg nu zelf, wat is een arcadegame zonder punten?
Het spreekt voor zich dat je puntenaantal standaard wordt opgebouwd door de hoeveelheid vernietigde vijanden en obstakels. Hier wordt dan tevens een vermenigvuldiger aan gekoppeld, maar echt cashen doe je pas met de vele bonussen in het spel. Zo word je mede beloond voor het snel verslaan van eindbazen, het overhouden van levensenergie en uiteraard het vinden van random collectibles, in dit geval muntjes.
Je kunt je ongetwijfeld voorstellen dat je je bewust moet worden van de krachten en zwakten van Isa en Kachi om steeds weer hogere high-scores neer te zetten. Ze handelen namelijk grotendeels hetzelfde, maar verschillen wel degelijk op subtiele wijze. Het is van belang te weten met wie jij het meest resultaat boekt en in welke situaties in het spel welk personage het meest effectief is. Het spel is niet enorm groot - afhankelijk van het gekozen niveau en je eigen vaardigheid ben je er in een handvol uurtjes doorheen - maar kent wel enorm lange levels die zomaar 15 tot 20 minuten kunnen duren. Op die manier kan zodoende een niet-optimale tactiek je op den duur de nodige punten kosten.
Het brengt ons bij de leaderboards, die verantwoordelijk zijn voor het WiFi-logo op de doos. Geen online gameplay dus, maar daar is de game dan ook niet voor. De leaderboards zijn verrassend uitgebreid, je kunt zelfs zien hoe goed je bezig bent op landelijk niveau met alle mogelijke zoekcriteria op gebied van moeilijkheidsgraad en levels. Eigenlijk zoals een standaard leaderboard hoort te zijn, maar zoals we die lang niet altijd tegenkomen.
Wederom een goed aspect van de game, er is dan ook weinig dat niet goed is aan Sin and Punishment. Maar een verbeterpunt is er wel degelijk: de multiplayer. Het avontuur is weliswaar met zijn tweeën te doorlopen, wat te prijzen valt, maar helaas in minimale vorm. Het is namelijk niet mogelijk om beide hoofdrolspelers tegelijk te gebruiken in multiplayer. In plaats daarvan krijgt Speler 2 slechts een richtcursor en een onzichtbare gun. Geen close combat moves, geen zweefacties en dus ook geen speciaal oplaadschot. Hoewel te begrijpen valt dat de Wii het al druk genoeg heeft met het genereren van alles op je scherm, is het een enorme gemiste kans. Het verschil tussen een zeer toffe game en een instant classic.
Sin and Punishment: Successor of the Skies is een must-have voor de Wii. Te hopen valt alleen dat de game langer blijft staan in de winkelrekken, want vele Wii-parels zijn snel in de vergetelheid geraakt omdat ze verstoppertje spelen. Neem daarom nu direct het initiatief en schaf deze game aan voor intense actie en een onvergetelijk avontuur dat bovendien keer op keer te herspelen is. Liever niet? Dan wacht jou mogelijk hetzelfde lot als de zondaren uit deze game.
Jij zal het lot echter wel bij moeten staan, want de planning loopt even niet zo gesmeerd. In een dun verhaal maak je kennis met Isa de jongen (?) en Kachi het meisje, een jong en dynamisch duo dat op de vlucht moet nadat hun voertuig is gesaboteerd. Maar op de vlucht gaan in het arcadegenre staat gelijk aan het kapot maken van iedereen die je op je weg tegenkomt. Het is ook het enige dat aan het begin duidelijk wordt aan het verhaal, maar meer is niet nodig.
Wat Sin and Punishment: Successor of the Skies onderscheidt van reguliere on-rail shooting games, is de vrijheid van de personages. Je volgt uiteraard nog steeds een vast pad vol vijanden terwijl je met je gun plus richtcursor niets probeert te ontzien, maar mede omdat je speelt vanuit een 3rd person view is er meer mogelijk. Zo kun je bijvoorbeeld fysiek je vijanden ontwijken door simpelweg een richting te kiezen op de analoge stick. En dat is niet alleen horizontaal, want deze jongeren schijnen ook gewoon te kunnen zweven. Verder is de duikrol een belangrijke move, hiermee kun je je namelijk snel voortbewegen terwijl je heel even onaantastbaar bent. Ideaal dus voor het neerzetten van invincible streaks. Tot slot beschikken beide jongeren over close combat moves (tevens geschikt voor counter attacks!) en een speciaal oplaadschot dat voor beiden verschillend is. Overigens is het het vermelden waard dat de game alle besturingsopties ondersteunt, maar dat je het best vaart bij Wii Remote plus Nunchuk. Het brengt je simpelweg het dichtst bij het gevoel van de arcadehal en dat is wat dit spel nastreeft.
Enorm simpele gameplay wordt in deze game zichtbaar gecombineerd met redelijk diepgaande controls. Echter is het verbazingwekkend hoe snel je de besturing onder de knie hebt, dankzij een treffende tutorial in de vorm van level 0. Een goede zaak, want je zult al deze acties nodig hebben om dit spel tot een goed eind te brengen. Er komen zo ontiegelijk veel vijanden op je af dat je nooit de kans hebt om je te vervelen, wat in feite de kracht is van het spel. Continu ben je bezig om situaties met zo min mogelijk schade te overleven en tegelijkertijd zelf je visitekaart af te geven. De ene keer is het een kwestie van alles ontruimen op je scherm voor je verder kunt, en een volgende keer hoop je gewoon zoveel mogelijk voorbij zoevende projectielen toe te voegen aan je deathlist. Soms baan je je wandelend een weg tijdens de actie, terwijl je in een ander level weer voortdurend in beweging bent. Het spelbeeld wordt zo goed afgewisseld dat het spel je als het ware dwingt om gebruik te maken van je gehele arsenaal. Geweldig uitgevoerd!
Eén van de middelen die daaraan bijdragen zijn natuurlijk de vijanden, en dan met name de eindbazen. Het spel is ontwikkeld door Treasure, en ik hoef kenners niet uit te leggen dat zij de koningen zijn van de eindbazen. Schermvullend, uitdagend, angstaanjagend; niemand die een eindbaas zo episch neer kan zetten als Treasure. Maar de game maakt eveneens gebruik van intrinsieke motivatie, want zeg nu zelf, wat is een arcadegame zonder punten?
Het spreekt voor zich dat je puntenaantal standaard wordt opgebouwd door de hoeveelheid vernietigde vijanden en obstakels. Hier wordt dan tevens een vermenigvuldiger aan gekoppeld, maar echt cashen doe je pas met de vele bonussen in het spel. Zo word je mede beloond voor het snel verslaan van eindbazen, het overhouden van levensenergie en uiteraard het vinden van random collectibles, in dit geval muntjes.
Je kunt je ongetwijfeld voorstellen dat je je bewust moet worden van de krachten en zwakten van Isa en Kachi om steeds weer hogere high-scores neer te zetten. Ze handelen namelijk grotendeels hetzelfde, maar verschillen wel degelijk op subtiele wijze. Het is van belang te weten met wie jij het meest resultaat boekt en in welke situaties in het spel welk personage het meest effectief is. Het spel is niet enorm groot - afhankelijk van het gekozen niveau en je eigen vaardigheid ben je er in een handvol uurtjes doorheen - maar kent wel enorm lange levels die zomaar 15 tot 20 minuten kunnen duren. Op die manier kan zodoende een niet-optimale tactiek je op den duur de nodige punten kosten.
Het brengt ons bij de leaderboards, die verantwoordelijk zijn voor het WiFi-logo op de doos. Geen online gameplay dus, maar daar is de game dan ook niet voor. De leaderboards zijn verrassend uitgebreid, je kunt zelfs zien hoe goed je bezig bent op landelijk niveau met alle mogelijke zoekcriteria op gebied van moeilijkheidsgraad en levels. Eigenlijk zoals een standaard leaderboard hoort te zijn, maar zoals we die lang niet altijd tegenkomen.
Wederom een goed aspect van de game, er is dan ook weinig dat niet goed is aan Sin and Punishment. Maar een verbeterpunt is er wel degelijk: de multiplayer. Het avontuur is weliswaar met zijn tweeën te doorlopen, wat te prijzen valt, maar helaas in minimale vorm. Het is namelijk niet mogelijk om beide hoofdrolspelers tegelijk te gebruiken in multiplayer. In plaats daarvan krijgt Speler 2 slechts een richtcursor en een onzichtbare gun. Geen close combat moves, geen zweefacties en dus ook geen speciaal oplaadschot. Hoewel te begrijpen valt dat de Wii het al druk genoeg heeft met het genereren van alles op je scherm, is het een enorme gemiste kans. Het verschil tussen een zeer toffe game en een instant classic.
Sin and Punishment: Successor of the Skies is een must-have voor de Wii. Te hopen valt alleen dat de game langer blijft staan in de winkelrekken, want vele Wii-parels zijn snel in de vergetelheid geraakt omdat ze verstoppertje spelen. Neem daarom nu direct het initiatief en schaf deze game aan voor intense actie en een onvergetelijk avontuur dat bovendien keer op keer te herspelen is. Liever niet? Dan wacht jou mogelijk hetzelfde lot als de zondaren uit deze game.
- Graphics:
- Gameplay:
- Replay:
- Sound:
86/100
On-rail shooting van de bovenste plank.
Reacties op dit artikel
Reageer op dit nieuws-item
Om te kunnen reageren moet je inloggen bij GameParty.







Goed geschreven!