The name is Thorton… Michael Thorton. Hij is het nieuwste lid van Alpha Protocol, een geheime operatie die geen link heeft met de Amerikaanse regering. Is Michael Thorton net zo tof als James Bond?

Een warme dag in het Midden Oosten. Agent Thorton probeert zijn zoveelste opdracht te voltooien, al is het hem nog nooit gelukt dat perfect te doen. Ook al lijken zijn stealthskills nog zo goed, toch weet hij het altijd te verkloten. Niemand heeft hem namelijk ooit verteld dat de vele vijanden superogen hebben, waarmee ze door muren kunnen kijken. Dit keer gebeurt het ook weer. Gehurkt achter een muurtje zit Thorton af te wachten tot hij zijn vijand van achteren kan belagen met een flinke klap in de nek. De vijand komt langzaam zijn richting op gelopen... en begint ineens te flippen! Met zijn superogen heeft hij Thorton door de muur heen gezien, en hij komt op hem afrennen om hem met kogels te belagen. Weer geen perfect einde voor Agent Thorton.


Om meteen de vraag uit de eerste alinea maar te beantwoorden: nee, James Bond is toffer. Alpha Protocol zorgt er als game voor dat Michael Thorton niet goed uit de verf kan komen, want hoewel er duidelijk veel moeite in de game is gestoken zijn sommige zaken erg slecht uitgewerkt.

Alpha Protocol is een spionage RPG van de makers van Neverwinter Nights 2 en waar het eerst leek dat deze game ontzettend ging scoren, valt het eigenlijk ontzettend tegen. Nee, het is geen pure crap, maar helaas kan ik je niet aanraden het toch direct uit het schap te graaien. De game combineert het Third Person Shooter-genre met het Role Playing Game-genre en dit lijkt op het eerste gezicht een goede combinatie. Het RPG-systeem is onwijs goed uitgewerkt, maar de Third Person-actie in de game is een ramp. De besturing is nog wel te doen, het schieten is oke, maar als we het over de camera gaan hebben komen we al bij een eerste minpunt: die werkt niet altijd even lekker. Maar waar het boeltje het vooral verpest, zijn de bewegingen van de vijanden. De vijanden komen niet natuurlijk over en ik maakte zojuist al de opmerking van de superogen, een grote fout die ik al jaren niet meer in games heb gezien. Vijanden kunnen je door muren zien en komen op je afstormen terwijl jij juist zat af te wachten tot je ze kon besluipen. Samengevat: de game heeft als bedoeling dat je stealth gebruikt om ongezien je missie te voltooien, maar 99 procent van de tijd gaat dit je door de slechte uitwerking van de AI van je tegenstanders niet lukken.

En dat is zo gruwelijk zonde, want zoals ik al zei is het Role Playing-gedeelte wel goed uitgewerkt. De game werkt met een dialoog-kiessysteem, waarbij je kiest wat je op een vraag of opmerking antwoordt. De antwoorden verschillen qua stijl. Zo kun je een sarcastische kutopmerking geven, of kun je respectvol en vriendelijk reageren. Professioneel, agressief, sarcastisch… jij maakt de keus. Aan de hand van wat je zegt krijg je respect of juist geen respect van de andere characters, wat invloed heeft op het verloop van het spel.


De game kent daarnaast ook een levelsysteem. Door goed je best te doen scoor je Experience Points, en zodra je een level omhoog gaat kun je kiezen welke attributen je wil verbeteren met je skillpoints. Ook kent de game een hoog aanpas-gehalte. Je kunt Michael Thorton per missie aanpassen naar smaak dankzij een groot arsenaal aan baarden, hoeden, brillen en kleding. Ieder wapen is ook te bewerken met bijvoorbeeld scopes, dempers, betere magazijnen et cetera. Het customizen van wapens is enorm geniaal gedaan, en dat is iets dat samen met de dialogen hoog geprezen mag worden. Oef, ik vind het verdomme zo ontzettend zonde dat de game in zijn totaliteit zo matig is.

De enkele minigames die in de game zitten zijn namelijk ook leuk om te doen. Het hacken van een computer is misschien wat lastig. Met de linkerstick en de rechterstick bestuur je per stick een vijftal cijfers die je op de juiste plaats in een cijfergrid moet klikken om een computer te hacken. Lukt dit je niet binnen de tijd, dan gaat het alarm af. Lukt het je wel, dan krijg je toegang tot computerstuff als e-mailtjes van anderen (je kunt op je eigen e-mails op dezelfde manier als bij de dialogen reageren, erg funny!) en het uitschakelen van camera's in de buurt. Ook moet er wel eens een deurtje worden gekraakt via de lockpick-minigame. Je moet langzaam de trigger indrukken om kracht te zetten, om vervolgens met een druk van de andere knop het slot te breken. Nu ik dit zo typ moet ik sterk terugdenken aan enkele Bethesda-games, waardoor ik blij wordt dat de ontwikkelaars van deze game nu bezig zijn met Fallout: New Vegas. Laten we wel hopen dat ze de AI en de camera van die game flink oppoetsen. De derde en laatste minigame is het slopen van alarmen. Je moet eigenlijk simpelweg draden volgen die genummerd zijn en de juiste aanvinken. Allemaal grappig om te doen. Soms misschien ietwat moeilijk, maar dan wel het positieve, leuke moeilijk.


Grafisch gezien ziet de game er prima uit. Niet iets om superblij van te worden, maar het is zeker iets van deze tijd. Gewoon, prima graphics, niks mis mee. Qua geluid is de game helemaal prima. Goede, toepasselijke sounds, stemmen die passen bij characters en sfeervolle muziek die bij de game past.

Jammer maar helaas: Alpha Protocol is geen game die iedereen maar links moet laten liggen, maar ga dit alsjeblieft zeker niet voor zestig euro oppikken. De game kampt met vele problemen die het spelplezier bederven, dus als je geïnteresseerd bent, moet je dit misschien maar aanschaffen als hij voor een tientje in de budgetbak te vinden is.