Tegenwoordig lijkt skate legende Tony Hawk het in de game-industrie steeds af te leggen tegen zijn concurrenten. Games als Skate verkopen meer dan de Hawk games en zijn, als we eerlijk zijn, ook gewoon een stuk beter. De serie is in het slop geraakt. Dat merken we helemaal als we opnieuw spelen met misschien wel het beste deel uit de serie: Tony Hawk's Pro Skater 2. Dit keer op de iPhone!

Tony Hawk's Pro Skater 2 was zo'n game die mijn grijze PlayStation honderden uren heeft mogen draaien. Ik heb de game zo vaak uitgespeeld dat ik ook nu op de iPhone mijn runs door de vele levels precies zo weet te rijden zoals vroeger, waardoor ik alle objectives binnen no-time compleet heb. Het was, en is nog steeds een uitdagende game die je precies de juiste voldoening geeft als net die ene trick uiteindelijk wel lukt of als die ene objective eens een keer niet resulteert in een skater die languit op de grond ligt.


Tony Hawk's Pro Skater 2 is zo'n game waar de snelheid vrij hoog ligt en je vlug de knoppen in moet drukken om de meest fantastische trucs uit te halen. Niet precies de kracht van de iPhone, aangezien de knoppen vervangen zijn door een touch screen. Toch heeft Activision een manier gevonden waarop het perfect lijkt te werken. De controls zijn niet zo spot-on als in het origineel maar ze zorgen er wel voor dat de game goed te besturen is op de draagbare Apple.

Tony Hawk's Pro Skater 2 is een perfect voorbeeld voor uitdaging en beloning in een game. Wanneer je één van de vele skaters hebt gekozen (ikzelf ben nooit verder gekomen dan het spelen met Hawk zelf) is het aan jou om je een weg te banen door de levels door geld te verdienen. Geld verdien je door los vliegende biljetten op te pakken door er tegen aan te springen of door tien objectives per level uit te voeren. Een run duurt twee minuten, dus bepaal van tevoren even welke objectives je wil gaan voltooien. De objectives zijn in principe niet lastig. Vind alle letters uit het woord SKATE, vind de verborgen video en zet een x aantal punten neer. Daarnaast heeft elk level zijn eigen doelstellingen die je zult moeten halen. En geloof me, je zal nogal wat runs nodig hebben om een level te voltooien. Om een level voor de volle honderd procent te halen (dus alle objectives te voltooien en de verstopte geldbedragen te vinden) heb je behoorlijk wat skateboard skills nodig.

Met de gehaalde objectives krijg je ook nog een geldbonus. En dat is maar goed ook, want met die zuurverdiende centen speel je nieuwe levels vrij, bouw je je skater uit tot een ware skate-legende en koop je natuurlijk de vetste tricks en decks voor je skateboard. Geen verhaallijnen, geen manier om je op te werken in het skate circuit zoals in de laatste Tony Hawk games vaak het geval was, maar puur en alleen de meest vette tricks uithalen om de game tot een goed einde te brengen. Omdat je geld gelimiteerd is, is het steeds maar de vraag waar jij je cash aan uit gaat geven. Ga je meer investeren in de mogelijkheid om die palen beter te kunnen grinden of wil je er voor zorgen dat je hoger kunt springen en zo weer meer tricks kunt doen? Het is helemaal aan jou!

Om terug te komen op de besturing, ik was er behoorlijk huiverig voor. Ik heb al meerdere iPhone-games gespeeld waarbij een d-pad op het scherm gebruikt wordt, maar nooit werkte dat echt lekker. Toch weet Activision dit gemis in knoppen terug te brengen tot een minimum. Binnen enkele minuten bestuur jij je skater alsof je die oude PlayStation controller in je handen hebt. Je springt vanuit een Halfpipe met een 900-trick zo op die railing om daar een tijdje te grinden waarna je weer doorgaat in een manual. Het gaat vloeiend, snel en heerlijk. Zoals het hoort. Natuurlijk kun je de accelerometer ook gebruiken om te sturen, waardoor je de skater dus letterlijk bestuurd door je iPhone te bewegen. Dit werkt, en beter dan ik verwachtte, maar handig was het niet. Alleen dat d-pad in beeld is al voldoende.

Het spelen van Tony Hawk's Pro Skater 2 voelt nostalgisch aan. Je weet dat de game één van de eerste in de langlopende serie is en dat de game op alle punten verouderd is. Toch voelt het geweldig om de game opnieuw te spelen. Niet alleen door de sfeer die de game in zich heeft zitten maar ook door de graphics. Grafisch lijkt nergens ingeleverd te zijn ten opzichte van de PlayStation versie. Alles loopt zoals je zou willen, al kwam ik af en toe wel vervelende framedrops tegen. Enorm rot als je op dat moment net bezig bent een fantastische trick uit te halen maar het is te vergeven. Een punt waar ik wel erg ontevreden over ben is de soundtrack. Tony Hawk's Pro Skater 2 staat in mijn hersens gegrift door de fantastische soundtrack die de game had. Met artiesten als Papa Roach, Rage against the Machine, Anthrax, Bad Religion en Powerman 5000 knalde de game door je speakers. Heerlijke harde muziek terwijl je de meest zieke tricks aan het uithalen was. Die soundtrack is echter in het verleden blijven steken en Activision heeft hem totaal veranderd. Al die fantastische nummers zijn vervangen door tracks die veel minder bij de game passen. Minder hard. Maar dat komt misschien omdat ik die andere tracks honderden uren heb gehoord tijdens het spelen. Jammer is het zeker. Ook jammer: de multiplayer is geschrapt.


Gelukkig komt de iPhone versie, net zoals de versie van vroeger, met vele unlockables. Naast de acht standaard levels zijn er nog vijf vrij te spelen waaronder levels uit de eerste Tony Hawk's Pro Skater. Helaas is het Spider-Man karakter van de aardbodem verdwenen. Hij is niet meer als speelbaar karakter te unlocken en dat is jammer. Misschien herinner je het eindfilmpje van de superheld nog wel. Hilarisch maar afwezig. De gap list is daarentegen nog steeds aanwezig. Om de game tot de honderd procent te voltooien moet je tricks maken in de vele gaps die aanwezig zijn in de game. Er wordt precies bijgehouden welke je wel en niet gehad hebt. Om de lijst vol te krijgen mag je gerust een uurtje of tien bij je speeltijd bij tellen.

De beste Tony Hawk game allertijden krijgt een waardige wedergeboorte op de iPhone. De game is misschien niet perfect maar komt dicht in de buurt. Het gevoel dat je krijgt tijdens het spelen van deze klassieker is niet te beschrijven en moet je gewoon ervaren. De game kost maar een paar euro, dus wat houd je tegen?