Een klein jaartje geleden stapte ik naar de plaatselijke spellenboer om mezelf een monstergame aan te schaffen. "Ik hoop dat je een High-End systeem hebt aangekocht, want deze game is veeleisend!" De woorden van de verkoper schrokken mij niet af, want enkele maanden eerder liet ik een monstermachine samenstellen. Dit was althans hoe ik mijn PC destijds noemde, want de hardware behoorde tot het nieuwste van het nieuwste. Crysis zou veelbelovend gaan zijn qua graphics, maar damn, het verhaal en de actie waren even overdonderend. Dit jaar was Warhead aan de beurt, en om eerlijk te zijn verwachtte ik niet veel van de game, maar ik heb me duidelijk vergist.

Een sequel mag en kan je Crysis Warhead zeker niet noemen, en dit werd al duidelijk toen de game aangekondigd werd. Warhead zou dezelfde tijdslijn als die in de originele Crysis gebruiken, alleen nu zou je alleen een ander character volgen. Ditmaal is de protagonist de Britse Sergeant Sykes, Psycho voor de vrienden. Al snel wordt duidelijk dat de sergeant niet geliefd is bij de vrouwelijke bevelhebber, dit door in het verleden een Code Blue te negeren. Dit vormt in Warhead ook een nieuw verhaalelement, tussen de hoofdstukken door krijg je Tape Data te horen. Dit zijn dialogen tussen Nomad, het hoofdpersonage van Crysis, en Sykes, die vier jaar eerder plaatsvonden. Ook aan de andere kant van het eiland vinden dezelfde missies plaats; bemachtig het door de Koreanen beschermde artefact maar versla het buitenaardse kwaad dat deze ook wil innemen. Veel gelijkwaardige scènes zijn er niet als je de identieke vijanden naast de kwestie neemt, maar dit vormt geen struikelblok want de game is geen uitbreidingspakket. Wat Crysis Warhead meer biedt dan de eerste Crysis zijn de verhaalscènes, deze zijn nu namelijk talrijker. En omdat de protagonist nu een gezicht toegekend krijgt zijn zelf emoties aanwezig, hoe mieterig dit ook klinkt. Wel opvallend is vaak de stroefheid in de scènes, iets wat het inleefgevoel naar beneden haalt, de stiltes komen soms wat irritant en langdradig naar voren. Voor de rest is het verhaal eentje van geniale kwaliteit.

Als je de game voor het eerst opstart merk je weinig verschil met Crysis, alleen is de interface nu rood in plaats van tactisch groen. Om eerlijk te zijn, de intro van Warhead is, met zijn explosies alom, nog meesterlijker dan de voorgaande, wat de gamer nog meer stimuleert om nog maar eens lekker Noord-Koreanen te ownen. De stoere gameplay voelt nog steeds even prachtig aan en met de enorme vrijheid zou je de game bijna als een sandbox First Person Shooter kunnen omschrijven. Hoe braaf je ook geaard bent, je gebruikt de nanosuit om de Britse Rambo uit te hangen. Voor de beginnelingen: de nanosuit is het speciale pak waar je nuttig gebruik kan van maken en dat bestaat uit de Cloak, Speed, Strength en Armor mode. Zo kan je jouw vijand op zoveel manieren verassen; je sluipt hem in onzichtbare modus achterna, je rent en neemt hem bij de nek of je slaat hem gewoon in de grond tot Koreaanse appelmoes. Heel vernieuwend is het spel eigenlijk niet, maar twee nieuwe wapens moeten dit maar wat compenseren.

Al snel wordt het duidelijk dat jij niet de enige bent die het artefact wil bemachtigen, want als je niet oplet heb je een invasie van buitenaardse wezens met tentakels op je dak. Of wacht tot je de broertjes van deze wezens voor je neus hebt, dan wordt het nut van de speed mode pas echt duidelijk: ren voor je leven! Wanneer het bij mij inviel dat deze vreemde wezens eigenlijk soms nog sneller sterven dan sommige Koreanen had ik een déjà-vu. In de originele game was dit namelijk ook zo, enkele inheemse soldaten konden wel drie laders van mijn AK incasseren. Ik als FPS-fan weet ondertussen wel waar te schieten, maar dit werd soms een beetje overdreven. Wat ook nog redelijk opvallend is aan Crysis Warhead, is de expliciete taal. Het gebruik van de 'fucks' en de 'shits' is namelijk de hoogte in geschoten en ook de Koreanen hebben ditmaal nog eens hun best gedaan om dit soort Amerikaans vocabularium aan te leren. Ah, voor mij versterkt dit gewoon wat de sfeer.

Om recht voor de raap te zijn, je moet nog steeds een goede computer hebben om dit spel te kunnen spelen, al is de CryEngine 2 wel aangepast. Om alles op Enthusiast te spelen, wat very high quality betekent, moet je zeker en vast up-to-date zijn qua hardware. Voor de mensen die wat achterlopen op vlak van hardware, geen probleem, het is mogelijk om alles op low quality te spelen, maar jammer genoeg haalt dit het speelplezier wat naar beneden. Op honderd krijgt deze First Person Shooter alles, omdat de CryEngine momenteel één van de beste en realistische engines is. Als ik dan echt iets negatiefs over het spel moet zeggen: de speeltijd van dit spel is weinig en na zo'n acht uur spelen heb je de credits al voor je neus. Maar vrees niet, het opnieuw spelen van dit spel is zeer aanlokkelijk. En trouwens, als Warhead nog niet genoeg was, is er nog altijd Crysis Wars dat bij het spel zat. Ook deze verbeterde online versie moet voor nog meer plezier zorgen.

Crytek doet het nogmaals, een meesterlijk spel met de mooiste graphics ooit, iets waar de ontwikkelaar zeer trots mag op zijn. Crysis, voor mijn part mogen ze deze serie uitmelken, het verhaal zal me wellicht blijven boeien, zeker als dit alles in een mooi jasje gegooid wordt. Ik maakte de fout om te vroeg te oordelen over dit 'vervolg', maar mijn vertrouwen is volledig teruggewonnen. Als je een FPS fan bent, zeker niet twijfelen om deze te kopen. Als je geen FPS fan bent maar je wilt het wel eens proberen, ook zeker niet twijfelen, je zult meteen verkocht zijn.

• login of registreer om te reageren