Je kent die verhalen wel over licentiegames: hoe ze vaak keihard falen of soms juist erg geslaagd zijn. Stop nou niet meteen met lezen, want dat bandje zal ik zéker niet nog eens gaan afspelen (ik haat herhalingen!). Met een frisse en onwetende blik - ik had nog nooit van de film, laat staan van de games gehoord - ging ik aan de slag met Balls of Fury.

Dat ik van de film nog nooit had gehoord zou je me eigenlijk niet kunnen aanrekenen, want de film heeft hier nooit in de bioscopen gedraaid. Na van Jeroen te horen hebben gehad dat "Balls of Fury" mijn kant op zou komen moest ik even fronsen, waarop ik die titel maar eens in Google intypte. "Aha, daarom krijg ik die game om te reviewen! Het onderwerp is tafeltennis…" was mijn eerste reactie na de eerste hit gezien te hebben. Nou heb ik vroeger een lange tijd getafeltennist en ben ik dus altijd het 'slachtoffer' als er weer eens een game van de sport verschijnt. Dáárom krijgt Jeroen dus ook altijd games als Hannah Montana!

Anyway, terug naar Balls of Fury. Om het verhaal van de game te begrijpen (voor zover dat nodig is bij een tafeltennisgame) hoef je de film niet gezien te hebben; je speelt de film namelijk na! Het flinterdunne verhaal begint wanneer de 12 jaar jonge Randy Daytona op het punt staat tafeltenniskampioen te worden. Helaas slaat het noodlot toe en valt hij over de boarding, waardoor hij knock-out gaat en de wedstrijd verliest. Op zich niet zo'n ramp, maar zijn vader die diep in de schulden zit heeft op de wedstrijd gewed en zou verdwijnen wanneer hij de weddenschap zou verliezen….

Jaren later, wanneer Randy inmiddels een ware balkunstenaar is geworden, wordt hij ontslagen. Gelukkig krijgt hij al snel een baan aangeboden door FBI-agent Rodriguez. Of hij undercover wilt gaan in het illegale tafeltenniscircuit! De belangrijkste verdachte is Feng, de man die verantwoordelijk zou zijn voor de verdwijning van zijn vader…

Je kruipt in de huid van de (overigens erg veel op Jack Black lijkende) Randy Daytona en gaat in de Story Mode een hele rits tafeltennistoernooien af. Hierin ontvang je een breed scala aan rare snuiters. Zo moet je gehakt maken van de Duitse kampioen Karl Wolfschtagg en de ballen om de oren slaan van Freddy Fingers. Inderdaad aparte namen, maar dit past mooi bij de vreemde kreten die jijzelf en je tegenstanders soms uitkramen. Deze kreten, die rechtstreeks uit de film komen, krijg je eens in de zoveel tijd tot je beschikking en zouden je tegenstander uit z'n concentratie moeten halen. Bij jezelf is dit soms wel hinderlijk wanneer er ineens een flits verschijnt, maar ik heb niet het idee dat het bij de tegenstander echt effect heeft.

Het verhaal is niet echt spannend en het thema is, met alle respect tot tafeltennis, allerminst interessant te noemen. Maar ja, een sportgame heeft gelukkig geen goed verhaal nodig om te slagen. Wat wel erg belangrijk is, is dat de game wel een beetje speelbaar moet zijn. En dat is het half. De besturing is vrij degelijk met het touchscreen. Je tafeltennisbatje reageert direct en soepel en om effect te geven maak je gebruik van de vierpuntsdruktoets (links en rechts) of A en Y en om je kreet te activeren druk je op de L- of R-knop. Wat nog een leuke feature is, is de mogelijkheid om met de vierpuntsdruktoets (onder en boven) of X en B een speciale aanval te activeren. Door lange rally's laad je je metertje op om daarna verwoestend of met bijvoorbeeld een vreemd effect de bal geniepig terug te spelen. Wat stukken minder fijn is, is de reikwijdte van je batje. Tijdens het spelen krijg je namelijk het gevoel dat het touchscreen maar voor de helft wordt gebruikt. Je kunt met je batje uiteindelijk maar tot ongeveer 1/3 van de tafel komen. Erg vervelend, want hierdoor zijn scherpe ballen van je tegenstander haast onmogelijk te raken. Daarnaast kun je dus ook niet even een kort balletje spelen of een flauwe schuifbal terugspelen. Al deze gebreken zijn behoorlijk jammer en doen veel af aan de game.

Wél oké zijn de graphics. De omgevingen zijn, ook al zijn er maar zes speelhallen, best divers. Ze variëren van een guur halletje tot een chique zaal en zien er voor Nintendo DS begrippen prima uit. De spelers zijn ook prima voorgegeven en hebben veel gelijkenissen met de hoofdrolspelers uit de film.

Ontwikkelaar Black Lantern Studios had waarschijnlijk de intentie om een rockende soundtrack te maken, maar na een tijdje wordt dit deuntje erg irritant en schuif je vanzelf het volume wat lager. Mogelijk heb je dit al eerder gedaan, want het 'ping pong' geluid ben je na een tijdje ook echt wel beu. Of je de game snel zat bent is heel persoonlijk. Houd je van de Pong filosofie dan zal je het spel vaak oppakken. Wil je wat meer variatie, dan zal je de game na de Story Mode te hebben uitgespeeld (dit doe je vrij snel) al zat zijn.

Overigens zijn de makers de multiplayermogelijkheden van de DS niet vergeten. Wat ze helaas wel zijn vergeten is de mogelijkheid dat de game door maar weinig mensen gekocht zou kunnen gaan worden. Hierdoor zal het lastig zijn om te gaan multiplayeren, want het gaat om multi-card play en een online optie ontbreekt…

Van Balls of Fury had ik nog niet eerder gehoord, maar er bestaat desondanks weinig twijfel over de kwaliteit van de game. Die is namelijk erg matig. Het ziet er allemaal best leuk uit, maar vooral de gebreken van de controls doen veel aan de game af. Wie verzint het nou om maar een derde van de tafel te gaan benutten? Daarnaast vervalt het spel al snel in herhaling en, zoals ik al in de intro zei: ik haat herhalingen!

• login of registreer om te reageren