In de macabere Castlevania serie draait het al jaren om de Belmont familie wiens lot het is om Dracula te verslaan. Met de vorige twee handheld Castlevania's (Aria of Sorrow en Dawn of Sorrow) speelde je echter met Soma Cruz; een jongen die slechts bevriend was met een Belmont. Dit resulteerde in een avontuur waar de zweep in de spreekwoordelijke kast bleef liggen, zodat het hoofdpersonage zelf allerlei wapens kon verzamelen en hanteren. Ditmaal hebben we in Portrait of Ruin een combinatie van beide; hier bezit je weer de legendarische zweep, maar ben je geen Belmont familielid. De Belmont familie zit namelijk in de benarde situatie waar men de legendarische zweep honderd jaar lang niet mag aanraken. Het lot heeft er daarom voor gezorgd dat de zweep bij een andere familie terecht kwam, een familie onder de naam Morris. Jonathan Morris is na het droevige overlijden van zijn vader degene die de noodlottige zweep dient te hanteren. Geen makkelijke taak, aangezien de zweep zijn kracht niks voorstelt in de handen van een niet-Belmont. Gelukkig vindt Jonathan Morris al snel, net als Soma Cruz, andere wapens in het kasteel die tot zijn beschikking staan. Jonathan heeft daarnaast het geluk dat de lieftallige zestien-jarige Charlotte hem vergezeld met haar krachtige magie. Samen gaan ze het inmiddels legendarische kasteel van Dracula binnen, dat werderom geïnfesteerd is met kwaad. Misschien, heel misschien vinden deze dappere tieners daarbinnen zelfs een manier om Jonathan de volledige kracht van de Belmont zweep te geven.

Het nieuwe kasteel van Dracula is ditmaal niet zo imposant groot als je misschien wel gewend bent. Dit wordt gecompenseerd door de schilderijen die dit kasteel rijk is. Elk schilderij is namelijk een portaal naar een nieuwe wereld. Werelden waar variatie het sleutelwoord blijkt te zijn. Een nieuwe wereld betekend namelijk eens geen grimmige gangen en duistere kamers. Zo bezoek je de ene keer een soort van piramide en de andere keer huppel je weer in een soort verlaten academie. Alhoewel verlaten misschien niet het juiste woord is. Naast de gerecycelde vijanden uit vorige delen, bevat Portrait of Ruin ook nog de broodnodige nieuwe vijanden, die goed aansluiten bij de sfeer van de levels. Desondanks blijft het niet onopgemerkt dat de makers zichzelf er een beetje makkelijk van af hebben gemaakt. Verderop in het spel zul je namelijk schilderijen tegenkomen waar het déjà vu gevoel alom aanwezig is. Dit komt doordat de latere levels een beetje hetzelfde 'thema' bevatten als eerdere levels. Persoonlijk had ik daar liever nog wat nieuwe omgevingen gezien. Daarnaast beschikte de Amerikaanse versie die ik speelde ook nog eens over diverse spelfouten. Zo heet Charlotte in het menu Charotte, en is Richter mode als Richiter mode gespeld. De kans is echter groot dat die spelfouten rechtgezet zijn in de Europese versie. Toch blijft het een beetje een slordige fout van de ontwikkelaar en voelde de game daardoor een beetje gehaast aan.

De gameplay blijft daarentegen fantastisch. Het is gewoon vet om elke keer weer een stukje kaart te verkennen, en tegelijkertijd te zoeken naar zeldzame wapens, magie en armor. Het is dat RPG snufje dat Castlevania zo verslavend maakt. Steeds maar weer een leveltje hoger, steeds betere stats, steeds betere wapens; ik kan er gewoon geen genoeg van krijgen. In Portrait of Ruin zijn zeldzame wapens en dergelijke op de volgende manieren te verkrijgen; een vijand vaak genoeg verslaan en hopen dat hij zijn item laat vallen, in de winkel over veel geld beschikken en als laatst kun je subquests aannemen van een mysterieuze man. Vooral de subquests zijn divers en laten je zweten voor je zeldzame items. Voor de luie rijke mensen is er tevens nog de mogelijkheid om online te gaan, om daar zeldzame items van andere mensen te kopen. Uiteraard kun jij als speler ook jouw meest zeldzame items verkopen, zonder ze overigens te verliezen. Als jij namelijk een item verkoopt, krijg jij slechts de helft van het goud, maar blijft de desbetreffende item wel gewoon in je collectie. Met andere woorden: je kan je meest zeldzame items oneindig verkopen. Met deze manieren moet iedereen wel een redelijke sterke character neer kunnen zetten om de wereld voor eens en altijd te bevrijden van het kwaad.....

De meest in het oog springende vernieuwing is het feit dat je ditmaal met twee personages het hoofdavontuur doorkruist. Met een druk op de knop ben je weer alleen, met nog eens een druk op dezelfde knop ben je weer samen. Grotendeels speelde ik de game virtueel alleen. Alleen met Jonathan, de man waar deze game eigenlijk het meest omdraait, de man die stiekem toch het krachtigst is van de twee. Zo op zijn tijd komt de vrouw, of in dit geval het meisje, ook van pas. Vooral als zij vanaf een veilige plek magische spreuken afschiet, terwijl ik de vijand een pak rammel geef. Net zoals in het echt is dus ook hier de sterke man niks zonder een aantrekkelijke wijze vrouw naast zijn zijde. Ik heb daarentegen de twee dappere tieners zelden simultaan moeten gebruiken. Slechts in het begin bij wat simpele puzzels. Puzzels die op één hand te tellen zijn en al gauw in vergetelheid raken. Het woord puzzels is daarnaast overdreven, het zijn eerder momenten, stukjes waar je beide spelers eventjes moet gebruiken om bijvoorbeeld een richel te bereiken. Hierdoor blijft deze titel zoals vanouds een eenvoudige 2D hack-en-slash game. Begrijp mij niet verkeerd, met zijn tweeën spelen is een verademing. Niet alleen is het aanbod van wapens, magie, en kledij groter omdat je met twee personages speelt, maar ook door de veelzijdigheid die dit avontuur tegelijkertijd meebrengt. Zo heb ik als persoonlijk favoriet de Dual Attacks. Aanvallen waar beide spelers samen een soort supermove uitvoeren, die cruciale uitkomst kan bieden gedurende moeilijke bossfights. Het gebruik van twee personages is daarmee ook meer dan een welkome toevoeging.

Alhoewel het hier een 2D game betaamd, ziet de game er grafisch mooi uit. Omgevingen zijn divers en bevatten volop details. Daarnaast beschikt de game weer over een ijzersterke audio, zowel op het gebied van muziek en stemmen. De stemmen zijn wel beperkt, maar komen vaker voor dan in Dawn of Sorrow. Daarnaast zijn de stemmen standaard in het Engels, maar kan de purist de Japanse stemmen activeren door de L-knop vast te houden in het menu. Tevens bevat Portrait of Ruin zoveel gamemodi en extra's dat ik nu wel genoodzaakt ben om een compleet opsommende alinea te schrijven. Wat te denken van Shop Mode (online en draadloos multiplayer), Bush Rush Mode (Spreekt voor zich; snelle tijden zorgen voor nog meer items in hoofdavontuur), Co-op mode (een soort online Boss Rush Mode; ook voor draadloos multiplayer, maar stelt in beide gevallen weinig voor) en Sound Mode (beschikbaar na het uitspelen). Natuurlijk bevat de game ook in het hoofdavontuur zelf nog heel wat speeluurtjes. Alhoewel je niet eens zo heel lang bezig bent met het uitspelen van deze game, ben je toch verrekt lang bezig met het compleet uitspelen ervan. Zo bevat de game nog een extreem uitdagend verborgen level (schilderij). Tevens kun je het avontuur nog eens doorlopen met twee keer twee andere characters, waardoor de game nog veelzijdiger wordt. Als je goed zoekt, kun je zelfs de game met een enemycharacter uitspelen. In totaal kun je dus vier keer de game uitspelen, met elke keer een andere character. Dat is toch ongelofelijk! Tel daarbij op dat de Hard Mode ook nog eens drie niveau's bevat (met ieder zijn eigen beloning) en je begrijpt dat de echte fan deze game maanden kan spelen.

• login of registreer om te reageren