Cats Academy is een game van THQ die eigenlijk gezien moet worden als de hond in de pot. Of kijken we nog even de kat uit de boom en geven we de game een kans? Waarom ook niet...

De hype van Nintendogs is al maanden geleden stil gaan liggen en persoonlijk snap ik ook niet waarom er überhaupt nog een poging gewaagd wordt door THQ en Brain Toys. Typisch geval van slapen honden wakker maken, of niet? Maar goed, wie een hond wil slaan, vind altijd wel een stok, dus we gaan de kat een bel aanbinden en we laten ons de kat op het spek binden door de uitgever van Worms. Als de kat van huis is, dansen dan de muizen op tafel? Of leven Wesley B en Cats Academy als kat en hond? Daar komen we allemaal achter in de volgende review van THQ's Cats Academy.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Zelf je bloemen kopen in de hoop dat de lente aan komt waaien is de perfecte omschrijving voor dit spel. Want het werkt namelijk niet op die manier. Diep van binnen weet iedereen wel dat die bloemen hun hoofden laten hangen, omdat het water troebel is. Troebel in de zin van: er is geen belangstelling voor. Nintendogs is geweest en dat mag je eigenlijk wel de laatste écht coole, ierensimulater noemen, en wel om een aantal redenen die deze game niet heeft. Zo beweegt je katje zeer onnatuurlijk en verdwijnt de halsband heel snel onder zijn nek. Daarnaast beweegt hij zijn pootje heel erg raar, waardoor het meer op een aapje lijkt dan op een lief klein katje. De oren die alle veertig beestjes hebben zijn meestal groter dan normaal, wat, samen met de bovenstaande omschrijvingen, zeer maf overkomt. Naast dit alles klinken de katten ook nog eens alsof ze zich zelf niet kunnen horen; tenminste: dat hoop ik maar!

Daarnaast heeft het spel een zeer onhandige interface. De menuutjes zitten niet logisch in elkaar. Ook is het ook niet mogelijk om je diertje naar een asiel te brengen, dus als je het spel een tijdje niet speelt, dan is je katje niet meer gelukkig. Wat zeker een pluspunt is, zijn de spelletjes die je met je diertje kunt spelen. Je kunt hem achter een touwtje aan laten rennen, maar helaas is het beest grafisch niet in staat om het touw vast te pakken. Wat dan wel weer cool is, is om een balletje door het huis te gooien, of zelfs door de tuin. Muizen opwinden doe je ook via het touchscreen; net als al het andere wat in de game verwerkt zit. Uiteraard heb je meer troep waarmee je dat beest kan vermaken en natuurlijk is het ook mogelijk om je beestje te pimpen.

Natuurlijk zijn wij als verzorgers echte gasten die smijten met geld, want niks is ons te min voor Japie. We mogen veel eten, speelgoed, accessoires voor hem kopen en entreegeld betalen voor de shows. Aan geld komen is in theorie heel makkelijk: speel één van de vele beschikbare minigames. Of nou ja, veel is een groot woord. Er zijn er vier. De leukste is nog wel om mee te spelen met een aantal bekende klassieke nummers. Je ziet dan een piano op je touchscreen en op je bovenste scherm vier poesjes die onder een microfoon staan. Elk poesje stelt één knop voor je op je onderste scherm en met elk knopje krijg je een andere 'miauwtje'. Dit klinkt erg grappig en is zeker melig om te doen, maar niet meer dan dat. Omdat het spel voor kinderen tussen de drie en tien jaar is, vind ik het een beetje zonde dat ze de knopjes zo klein hebben gemaakt; dit maakt dat je vaak mis tikt en zo je score verpest. De andere drie minigames betreffen een geheugenspelletje, basketballen en het Cupido spelletje. Alle minigames geven geld op basis van je behaalde resultaten.

Aan shows meedoen is ook mogelijk, alleen stelt dit helemaal niks voor. Zorg gewoon dat als zijn 'Need Levels' vol zitten. Dus heb hem genoeg te eten gegeven, vaak genoeg gekamd en uiteraard lang met hem gespeeld. Aandacht geven is natuurlijk weer van groot belang; je kunt het beest aaien, achter je stylus aan laten lopen (als hij luistert tenminste) en kammen. Uitlaten doen we uiteraard niet met poesjes, want die mogen lekker binnen blijven, waar het heerlijk warm is. Daarom is het noodzakelijk om zo nu en dan - twee keer per dag - alle drollen uit zijn kattenbak te scheppen. Is het grit op, dan moet je weer een nieuwe zak kopen.

Het nare aan dit spel is dat alles in stukken is opgedeeld. De game voelt niet aan als één geheel. Telkens als je een optie aanklikt om te gebruiken, dan schakelt het scherm over naar een andere kamer (óf gewoon naar dezelfde, maar dan voelt het toch aan als een andere kamer). Je hebt vier omgevingen. De huiskamer, het toilet, de keuken en de tuin. Dat er een tuin is, maakt het spel net wat groter dan het eerder genoemde Nintendogs, maar aan de andere kant ook een stuk lamer - want nu kan je de straat niet op. Wat ook echt een groot nadeel is, is dat de camera vanzelf draait. Je hebt totaal geen invloed op het systeem, waardoor je niet je katje van alle gewenste hoeken kan bekijken. Ook dat is lame; vooral als je je bedenkt dat het bij sommige spelletjes met hem wél mogelijk is om je camerastandpunt te veranderen. Okee, dan toch nog even een positief puntje: je kan je kat nat spuiten op elk gewenst moment. Uiteraard is dit alleen bedoeld om het beestje te straffen als hij iets verkeerds doet (en het werkt!), maar zomaar is ook leuk.

Oh ja, de game heeft ook nog een multiplayer. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik die niet heb kunnen uittesten. De graphics vallen qua omgevingen nog mee, maar de katten zien er niet uit. Het geluid van de katjes is steeds hetzelfde, maar dat van de omgeving is dan weer goed nagebootst. De gameplay is repetitief en de replaywaarde is dan ook zeer laag.

Mocht je hier aangekomen zijn, dan is dat het bewijs dat je gewoon niks te doen hebt. Dit spel is echt niet interessant voor onze bezoekers, als we een gemiddelde leeftijd van 16-17 jaar nemen. THQ hoeft de bloemen niet vooruit te denken, want die komen er toch nooit. Dit spel biedt niks nieuws en is alleen interessant als je jong bent én van katten houdt. En allebei is het een vereiste om deze game écht te willen. Anders niet. De meesten moeten Cats Academy lekker laten liggen dus.

• login of registreer om te reageren