Het aantal spellen gebaseerd op de Dragon Ball serie is onderhand niet meer te tellen, maar nog altijd blijven de fans trouw, op zoek naar die ene perfecte titel. Op de DS is het genreaanbod in elk geval divers: na een card RPG en een uitstekende brawler is het dan nu tijd voor een groots avontuur.

Ik durf te zeggen dat iedereen van mijn generatie bekend is met het Dragon Ball Z tijdperk op de Nederlandse televisie. Zelf racete ik standaard, na een dag in de brugklas te hebben gehangen, naar huis om braaf m'n huiswerk af te ronden voordat Dragon Ball Z zou beginnen. Elke midweekse dag was het tweemaal raak met telkens twee afleveringen, waarvan de eerste de herhaling betrof van de aflevering ervoor. De tweede tv-sessie op de late avond was op zijn beurt weer een herhaling in zijn totaal van de uitzending eerder die dag en zelfs in het weekend konden we aan onze trekken komen met de ubermarathon der herhalingen. En het mooie was dat, als het kon, ik nog alles bekeek ook. Zó erg leefde Dragon Ball destijds. Het werd pas een beetje vervelend toen men enorm grote stukken van het verhaal opnieuw ging uitzenden en er weken tot maanden gewacht moest worden voordat het verhaal vervolgd zou worden. Maar aan de andere kant was het een prima gelegenheid om te beginnen het goede des levens te ontdekken.

Het punt is in elk geval duidelijk: Dragon Ball is als merk nog altijd mateloos populair, maar er is nog steeds een grote groep hier die niet op de hoogte is van het verhaal vóór Z, simpelweg genaamd Dragon Ball. Het verhaal waarin Goku slechts een onschuldig klein jongetje is en het ene spannende avontuur na het andere beleeft. Het verhaal waarin duidelijk wordt hoe de vrienden van DBZ elkaar hebben ontmoet én uiteraard is het tevens het verhaal waarin the legend of the dragon voor het eerst ter sprake komt. In de ogen van Namco Bandai een uiterst geschikte setting voor een game, want zo verschrikkelijk veel Dragon Ball games die ons het oorspronkelijke verhaal uit den beginne vertellen, zijn er niet. Daar was ik het dan ook helemaal mee eens, nu - slechts een halfjaar later - is het dan tijd voor het oordeel.

Hoewel Dragon Ball: Origins werd aangekondigd als een RPG, blijkt het in de praktijk een action/adventure game met hier en daar een RPG-elementje. De game doet, kijkend naar de controls, zelfs denken aan de actiegerichte Ninja Gaiden DS. Team Ninja was één van de eerste ontwikkelaars die een action-based op de Nintendo DS deed slagen met behulp van het touchscreen: een groot arsenaal aan moves was te triggeren met je stylus, wat geweldig soepel aanvoelde. Game Republic heeft ditzelfde kunstje nu ook geflikt in Dragon Ball: Origins. Maak bijvoorbeeld je Power Pole langer door Goku aan te tikken, waarna je de stylus van hem weg laat glijden. Vervolgens is een zwiep genoeg om die random verschijnende vijanden op hun sodemieter te geven. Het is ook mogelijk om gewoonweg te tikken wanneer je dicht bij een vijand staat. Afhankelijk van in welke modus je je bevindt - Power Pole of Action - zal Goku korte metten maken met snelle stoten, al dan niet zonder zijn geliefde stok. Door te variëren met korte pauzes van verschillende lengte tussen het tikken door zijn effectieve combo's te genereren. Combat in Origins is echter niet verworden tot een button-bash activiteit: elke aanval vereist namelijk een hoeveelheid Ki. Zodoende zit je binnen enkele slagen al zonder Ki wanneer je hersenloos op je scherm zit te rammen, met als gevolg dat Goku even niet meer kan lopen. Dit foefje geeft de game net de diepgang die het nodig heeft en weerhoudt het van repetitieve gameplay.

Je speelt in Origins overigens alleen met Goku, al speelt Bulma evenzeer een belangrijke rol in de game als enigszins zwakke metgezel die met je mee loopt. Gelukkig is het spel zorgvuldig uitgebalanceerd, waardoor Bulma niet als een blok aan het been voelt gedurende het spel. Ze loopt standaard vooruit naar de plek van bestemming totdat jij de lichtzinnige puzzels hebt opgelost en bovendien is ze uitgerust met een aardige handgun: niet verkeerd voor een jongedame zonder super powers, je had het slechter kunnen treffen.

Dat de avonturen van Goku de boventoon voeren - in tegenstelling tot het combatgeweld in Dragon Ball Z - komt tevens tot uiting in Dragon Ball Origins. We krijgen veel van het verhaal mee in de vorm van geschreven tekst en de nodige cutscenes, maar nooit wordt het vervelend. Het verhaal is wat dat betreft al boeiend zat van zichzelf, maar schijnbaar leende het zich niet helemaal voor een 1 op 1 overzetting. Want hoewel er per level wel één aflevering uit de anime centraal staat en relatief veel herkenbare dingen voorbij komen qua zowel teksten als omgevingen, is er nogal gesleuteld aan het verhaal. Hier en daar worden conversaties aangepast en het merendeel van de tijd wordt de vertelling zodanig verdraaid dat het blijkbaar gunstig voor de game uitpakt. Ik heb me vaak genoeg afgevraagd bij bepaalde keuzes waarom ze het niet hebben gelaten zoals het was in de anime, maar als je eerlijk bent moet je stellen dat men met deze route de juiste weg is ingeslagen. Het zou anders nog steeds boeiend zijn om naar te kijken, maar niet spannend genoeg om er zelf deel van uit te maken. Kijken doen we immers wel vanaf een dvd. Uiteindelijk is het rechtvaardig om te stellen dat het spel inderdaad trouw blijft aan de originele verhaallijn, inclusief de quasi-perverse momenten die nogal eens de revue passeren in Dragon Ball. Dat zal ongetwijfeld de reden zijn dat DB: Origins een speladvies heeft van twaalf jaar en ouder, want de oude Master Roshi is simpelweg niet te stoppen!

Als extraatjes kent de game zogenaamde sublevels die in principe aansluiten op het oorspronkelijke avontuur, maar in feite niet meer zijn dan nieuw verzonnen zijpaden. Deze levels dienen ter variatie, maar dat is een punt waar Dragon Ball Origins sowieso goed op scoort. Relatief lange verkenlevels worden moeiteloos afgewisseld met snelle combatlevels, complete side-quest opdrachten of zelfs race-achtige activiteiten. Een schoolvoorbeeld van hoe een licentiegame kwaliteit op de mat kan leggen. Wat wel matig is, is dat er een rank wordt gekoppeld aan de snelheid waarmee je levels uitspeelt. Nu zou je op papier replayability kunnen kweken door in elk level bijvoorbeeld voor minstens de A-rank te gaan, maar dat zie ik niet veel mensen gauw doen. Lekker de tijd nemen om de omgevingen te verkennen en daarmee bijvoorbeeld die in-game figurines te verzamelen.

Het audiovisuele aspect verdient absoluut ook zijn zegje in dit artikel en dan heb ik het voornamelijk over de graphics, want die zijn vrij goed. Doorgaans wel wat low-res, wat we regelmatig zien op de DS, maar dat maakt het goed met kleurrijke en gevarieerde 3D werelden die ontworpen zijn met gevoel voor detail. Dit maakt het leuk om de omgevingen te exploreren, maar je hoeft natuurlijk op dat gebied geen grootse Fallout 3-achtige praktijken te verwachten; het beeld dat op je schermen getoverd wordt is gewoon prettig, dat is de juiste beschrijving. Over het geluid valt helaas niet veel te zeggen. De muziek ligt fijn in het gehoor zonder al te veel te variëren, terwijl de gesproken stemmen nauwelijks aanwezig zijn. Heel af en toe bevat een cutscene welgeteld één kreet van de originele stemacteurs - dat dan weer wel - en de oeh's en aah's tijdens het vechten zijn prima te doen, maar verder doet het geluid niet meer dan nodig is.

Ik moet zeggen dat de game mij positief verrast heeft. De avonturen die je beleeft, zijn interessant voor zowel trouwe fans (dankzij de vele herkenningspunten) als verstokte liefhebbers van het genre. Het spel heeft daarnaast nog best een aardige speelduur, daar het loopt tot en met het eind van de Tournament Saga. Maar het belangrijkste is uiteraard dat de game erg fijn speelt zonder daarvoor echt gekke dingen te hoeven doen. Dragon Ball: Origins is dan ook een uitstekend avontuur om je tijdens de feestdagen in te verliezen.

• login of registreer om te reageren